Liczba wyświetleń

poniedziałek, 30 listopada 2015

wiewiórka, czyli kto zbiera jesienią...

jesienią mój świat robi się orzechowy. lekko rudy, przywiędły, opadający. autko stoi pod wiatą, mało podobne, żeby wytrzymało bombardowanie wielkiego drzewa przed domem. zbieram rano, jak tylko uda mi się rano znaleźć na to czas, w południe i pod wieczór. jeśli mi się nie uda, inne wiewiórki wchodzą przez brak bramy i napełniają swoje schowki.
nie pamiętam tu o azofoskach, czy innych polifoskach, opryskach i chemikaliach mordujących robale, nie mam związków siarki do suszenia, spalinowych wialni, współpracuję ze słońcem i wiatrem. moje orzechy są ciemne, nierówne kolorystycznie, nieciekawe i ... pyszne :) serio. gdybym poszła z nimi na targ, nikt by ich ode mnie nie kupił. ma być równo, jasno bez plamek, niteczek, orzeszkowe wojsko. ale powiem ci, że ten mój polichromiczny bałagan ma w sobie coś, czego nie ma żaden inny orzech. ma w sobie starą bajkę :)
i co z tego, że włoski??



ptaśki już doceniły, cała masa wydziobuszek :) i nie maszkiecą, jedzą saute, bez kleksika miodu :)


poniedziałek, 28 września 2015

Zaćmienie księżyca, czyli co ja robię w NASA

Chyba nie potrafię opowiedzieć Ci, jaka to była noc.
Wyjechałam z domu nieco po 2.00. We wsi świeciły latarnie, a mimo to widziałam milion gwiazd i parę planet do kompletu. Dość dosłownie parę, bo Wenus i Księżyc miały randkę nad stodołą. Zostawiłam za sobą łunę kilku wiejskich latarni, wioska szybko zniknęła w kotlinie, wjechałam na drogę wśród pól. To jest ta scena, w której włącza się długie światła, bo krótkie okazują się za krótkie i nie widać wbiegających na drogę saren, zajęcy i dzików. Przez chwilę miałam księżyc za sobą, nie mam pojęcia, jakim cudem nie zjechałam z drogi, bo głowa sama się do niego odwracała. Nie znałam do tej pory możliwości mojego malutkiego autka :) nie bało się ciemności, pędziło, jakby mu ktoś 18 lat odjął :) Jeden zakręt w stronę cywilizacji i skończyły się wycinane właśnie krzewy (w Strategii Rozwoju Gminy przewidziano pieniądze na zakrzewienia przydrożne, a już miejsca nie było :) ) i..
No właśnie. I co teraz? Jak przy pomocy paru przycisków na klawiaturze narysować Ci to, co widziałam???? 
Przestrzeń po wszystkie horyzonty. Bezchmurne niebo z jasno świecącą mapą gwiazd, chyba tylko podpisów brakowało, ciszę, którą słychać, widać i czuć. Siedziałam, patrzyłam, czułam, chłonęłam. Kolejny skalp do mojej kolekcji chwil efemerycznych, z których tak naprawdę składa się szczęście. Moje na pewno :)
A potem same atrakcje:) Najpierw zawyłam wprost do ucha typa, który ukradł mi aparat ze statywem. Krótko, zwięźle i donośnie, aż go zaćmiło całkowicie. A potem, przy pomocy paczki chusteczek papierowych, pokrywki obiektywu, futerału do okularów i dachu autka, wyprodukowałam w miarę statyczny statyw. Nie, że od razu pełna ostrość, ale nic to, moja rzeczywistość też bywa mało ostra :) I mam. Złapałam w kadrze chwilkę, w której czułam się szczęśliwa, w środku nocy, w polach, w miejscu, które po raz pierwszy nazywam moim domem...
A kilka zdjęć jest w poniższej galerii, która należy do NASA. Życia w kosmosie szukają, na Marsie  wodę znaleźli, a o Rozumicach nie wiedzą :) Rozumiesz, że musiałam to zmienić? :)


wtorek, 25 sierpnia 2015

bajka o domku na kurzej łapce

ponad 35 tysięcy ludzików... czytają i ... krzyczą, proszą, pytają, czekają :) że pajęczyną zarosłam, czy w ogóle jeszcze żyję, napominają, tupią i gwiżdżą. no dobrze, nie wszyscy :) ale i tak dostałam po uszach. no to szybciutko opowiem bajkę.

dawno, niedawno temu, pewna miastowa baba wymyśliła, że wyniesie się na wieś, gdzie kury gdaczą, woda czysta, trawa zielona. ponieważ zwykle najpierw działała, a potem myślała, kupiła chałupkę na kurzej łapce i tyle ją widzieli.
http://lukremalowane.blogspot.com/

zniknęła z kurzu asfaltu, tramwajów, miejskich autobusów, świata sygnalizacji świetlnej, przejazdów kolejowych, przed którymi, czekając w aucie, czytała książki, wielkich sklepów, tak wielkich, że zmieściłyby się w 3/4 miejsca, które wybrała na resztę swoich lat, ile by jej Wielki nie dał.
zamieszkała. oswoiła obcość, inność, widok z wszystkich, drewnianych okien, kąty, pełne wszelakiego bałaganu po poprzednikach, zaczęła grzebać w przeszłości głębokiej, zamierzchłej, ciemnej. w kąty wcisnęła swój bałagan, swoje zabawki, swoje ja. polubiła przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, jakakolwiek była jej pisana. zaprzyjaźniła się z wiatrem, wiejącym ze szpar, kotami, których nigdy nie miała (one nie miały tego personelu pomocniczego i nauczyły ją, jak to jest być ignorowanym?), piecem, który wiecznie woła o opał i wieje zimnem, siekierą, piłą i wspomaganiem akustycznym (o, żesz k....), które dawały jej siłę do zdobycia ciepła.
w wielkim, zarośniętym sadzie, znalazła owoce, których smak pamiętała z dzieciństwa, soczyste, słodkie, lepkie od soku. jadła, pakowała do obory, stajni, chlewika, żeby starczyło na czas zimny, paskudny, wietrzny i mroźny. do słoików, z odrobiną cukru, do zamrażarki (sic!) na zimę. zimą grzała na kozie, zdobytej na złomowisku i pieszczotliwie odnowionej, podjadała te ciepłosoczki z radością, której nie pamiętała od dzieciństwa.
los chciał, że została w tym świecie sama.sama? czyżby? :)
zabrał jedno, dał milion innego. los tak ma.
została z życiem, którego istnienia nawet nie podejrzewała. z ludźmi, którzy nie istnieliby w wirze aglomeracji. ona też nie miałaby tam racji bytu, ale tego dowiedziała się dopiero z perspektywy kurzych łapek.
żyła, płakała, śmiała się, poznawała, dostawała i dawała, sama nie wiedziała, czego więcej.
nigdy nie dostałaby moniki, która poszła do jeszcze większej jędzy i dowiedziały się obie, że jeszcze dawniej temu były siostrami.
JAK JA LUBIĘ JĘDZE :)
jeszcze później pojęła, że jej życie nigdy nie było tak fascynujące, jak w ustach tubylców. poczuła się spełniona, szczęśliwa, pełna człowieczeństwa wszelakiego.
żyje nadal, siedzi w kącie mapy, z aparatem w ręku, słucha, czuje, widzi, uwiecznia chwile, które to głupie pudło potrafi uchwycić, bo nijak się nie mają do tego, co by chciała (pozdrawiam czule złodzieja sprzętu, który był przedłużeniem mojego widzenia...).
szczęśliwy człowiek na za....perypetiach* wielkiego świata.
i, nienawidząc gnomy, które czuwają, będzie tak żyć długo i szczęśliwie

*copyright człek, który rzekł: mieszkam na perypetiach częstochowy


sobota, 4 kwietnia 2015

wtorek, 31 marca 2015

A tymczasem w rezerwacie....

... znalazłam UFO...
oni nie potrafią lądować....



Zenon, a wyczucie kompozycji :)


Są tacy, którzy odbierają mu w ogóle zdolność myślenia. Inni uważają, że jest zmyślny, bo biegnie za mną i głośno krzyczy, kiedy idę do lodówki. To pozory...
Mieszkam z nim i wiem, że nigdy nie jest niedopracowany, zawsze czysty, wręcz wylizany :), nie pozuje z profilu, bo pewnie któryś profil nie taki, a kto by spamiętał który, nie siada byle gdzie, a jak już usiądzie, zastyga bez ruchu, jak zawodowy model. To wszystko nic w obliczu wyczucia miejsca.... Żadnych przypadkowych układów przestrzennych, elementów scenografii, kątów padania światła..... Aż dziwne, że nie wziął ze sobą stosownej kolorystycznie książki, a może byłaby to manifestacja miałkości (miau - kości?), bo książki, moje, tak jak ja, najbardziej lubi w łóżku. Pod głową, jak poduszkę :) Koniecznie otwarte.




piątek, 20 marca 2015

Zaćmienie słońca...

wygląda tak :) :




choć niektórzy mówią, że tak

warto też zajrzeć tutaj, ale dopiero, jak się chłopaki obudzą :)



czwartek, 19 marca 2015

Zajrzyj tu do nas koniecznie :)


Nadchodzi.... czyli bajka z mchu i paproci

Pamiętasz? Pisałam kiedyś o Dove Stone w Yorkshire. Było tam zdjęcie z lasu:



Dziś rano poszłam do rezerwatu, pomalutku budzi się do życia, choć na razie widziałam więcej saren i zajęcy, niż florowatych :) Uderzyło mnie jednak coś innego... zobacz, proszę...


to rozumicki las, jeszcze bez widocznej ściółki, a jaki światowy :)

a dalej obiecane mchy, paprocie, widłaki, przylaszczka i huby