Przeglądam to, o czym piszę i oczka mam coraz większe... :)
Przecież to sama prywata, a miało być o Miejscu, tym jedynym, wybranym....
Poprawię się, obiecuję. Mam pomysł na serię maleńkich wspomnień, które już niedługo ci pokażę :)
Liczba wyświetleń
środa, 27 marca 2013
poniedziałek, 25 marca 2013
Nic nie może przecież wiecznie trwać...
"Nic nie może przecież wiecznie trwać,
Co zesłał los trzeba będzie stracić,
Nic nie może przecież wiecznie trwać
Za miłość też przyjdzie kiedyś nam zapłacić..."
Anna Jantar
Podobno z rzeczy trwałych i wiecznych najtrwalsza jest trwała ondulacja, a wieczne tylko pióro... Cała reszta jest ulotna, przejściowa, chwilowa, efemeryczna.. nawet, jeśli wydaje się, że teraz to już na pewno, na zawsze, ciągle, pewnie...
Czemu moje, a pewnie twoje też, pełne poczucie bezpieczeństwa, zależy również od tego, co przychodzi z zewnątrz, tego, na co nie mamy żadnego wpływu?
Pamiętasz? Opowiadałam ci kiedyś o Renacie Mauer. Już nie pamiętam z jakiej okazji była na Wielkim Balu. Mała, drobna, w połyskliwej, jasnopopielatej, czy błękitnej wieczorowej sukni. Tak inna od zgromadzonych wyjadaczy GAL, BANKIETÓW, RAUTÓW... Opowiadała, jak samotna i niedopasowana czuła się w tym miejscu. W pewnym momencie oparła się plecami o marmurową kolumnę, która swą zimną, majestatyczną siłą, dała jej poczucie niewzruszalnego oparcia. Powiedziałeś wtedy, że moją kolumną jest mój sad, że zrozumiałeś to, widząc, jak wskazywałam drzewa i konary do ścięcia. Wiedziałeś, że każdy rzaz tnie moje serce, mimo, że mam świadomość konieczności jego wykonania, a może właśnie dlatego... Potem przyniosłeś mi bukiet pierwiosnków z tego pobojowiska, na które nie umiałam patrzeć, czy przejść tamtędy nawet na moje ukochane pola... Takie maleńkie, białe życie wśród rzezi...Jak nadzieja, jak wiara...
Tak, masz rację. Ten kąt jest moją Gają, tu odzyskuję siły, tu jeszcze mam cień nadziei...Opowiadałam ci, jak przyjechałam tu i zaczęłam żyć pełna wiary, marzeń, planów szalonych. O wieczorach na podwórcu, oświetlanych migoczącymi ognikami drewnianych lampionów, świetlikach, planetarium nad głową, szmacianej huśtawce, z której trudno mi zejść w ciepłe i zimne wieczory, bo boję się, że ten świat zniknie, jak tylko drgnę, jak tylko przestanę patrzeć...
Tutaj nauczyłam się tylu rzeczy, cięcia drewna, ciągnięcia instalacji elektrycznej, murowania, tynkowania, ale też czuć, myśleć, czerpać siłę ze świadomości mojej małości wobec tego, co On stworzył.
Tu wszystko smakuje inaczej, każdy kęs chleba powszedniego, każdy cień, szelest i każde uczucie, które staje się moim udziałem.
Pamiętasz? Kiedyś pisałam, że tu wszystko ma swój czas - orka i godziny otwarcia sklepów, praca i piwo pod wielkim parasolem, życie i śmierć. Powiesz - jak wszędzie. Tak, ale tu nie przełożysz spotkania z broną na inny dzień, nie zrobisz zakupów o 15-tej, a jeśli nie natniesz drzewa dziś, po prostu zmarzniesz i żaden telefon tego nie załatwi... Tu czas Istnieje, Żyje, nie jest tylko popychaczem wskazówek zegara...
Tu nie da się Być, opowiadając pobożne życzenia na swój temat, zaklinając rzeczywistość, udając, bo każde zaniechanie dotyka do szpiku kości. Wtedy zostaje tylko ból i wyrzuty sumienia...
Pokochałam ten świat, to życie, te emocje... Wiesz, że znów wszystko się zmieniło. Chciałabym schować się w bezpiecznym, ciepłym kokonie silnych ramion, które zbudują pancerz, a muszę znieść ze strychu zakurzone szpilki, włożyć coś, co nie podrażni wystających końcówek nerwów, z których składa się moja skóra, przywdziać maskę i spróbować przetrwać... Bo nie jest grzechem słabość, jest nim dopiero nie chcieć być silnym...
Nie wiem, co będzie dalej, a z niewidzialnym nie umiem walczyć... I nie wiem, czy wystarczy mi świadomość, że mam to wszystko w sercu, a stamtąd nikt mi tego nie zabierze...
https://www.youtube.com/watch?v=0QRgAL7Jw3k&list=PLNB1qbKgu5DN8GS8GqkjReoRkwQO2vbua
Co zesłał los trzeba będzie stracić,
Nic nie może przecież wiecznie trwać
Za miłość też przyjdzie kiedyś nam zapłacić..."
Anna Jantar
Podobno z rzeczy trwałych i wiecznych najtrwalsza jest trwała ondulacja, a wieczne tylko pióro... Cała reszta jest ulotna, przejściowa, chwilowa, efemeryczna.. nawet, jeśli wydaje się, że teraz to już na pewno, na zawsze, ciągle, pewnie...
Czemu moje, a pewnie twoje też, pełne poczucie bezpieczeństwa, zależy również od tego, co przychodzi z zewnątrz, tego, na co nie mamy żadnego wpływu?
Pamiętasz? Opowiadałam ci kiedyś o Renacie Mauer. Już nie pamiętam z jakiej okazji była na Wielkim Balu. Mała, drobna, w połyskliwej, jasnopopielatej, czy błękitnej wieczorowej sukni. Tak inna od zgromadzonych wyjadaczy GAL, BANKIETÓW, RAUTÓW... Opowiadała, jak samotna i niedopasowana czuła się w tym miejscu. W pewnym momencie oparła się plecami o marmurową kolumnę, która swą zimną, majestatyczną siłą, dała jej poczucie niewzruszalnego oparcia. Powiedziałeś wtedy, że moją kolumną jest mój sad, że zrozumiałeś to, widząc, jak wskazywałam drzewa i konary do ścięcia. Wiedziałeś, że każdy rzaz tnie moje serce, mimo, że mam świadomość konieczności jego wykonania, a może właśnie dlatego... Potem przyniosłeś mi bukiet pierwiosnków z tego pobojowiska, na które nie umiałam patrzeć, czy przejść tamtędy nawet na moje ukochane pola... Takie maleńkie, białe życie wśród rzezi...Jak nadzieja, jak wiara...
Tak, masz rację. Ten kąt jest moją Gają, tu odzyskuję siły, tu jeszcze mam cień nadziei...Opowiadałam ci, jak przyjechałam tu i zaczęłam żyć pełna wiary, marzeń, planów szalonych. O wieczorach na podwórcu, oświetlanych migoczącymi ognikami drewnianych lampionów, świetlikach, planetarium nad głową, szmacianej huśtawce, z której trudno mi zejść w ciepłe i zimne wieczory, bo boję się, że ten świat zniknie, jak tylko drgnę, jak tylko przestanę patrzeć...
Tutaj nauczyłam się tylu rzeczy, cięcia drewna, ciągnięcia instalacji elektrycznej, murowania, tynkowania, ale też czuć, myśleć, czerpać siłę ze świadomości mojej małości wobec tego, co On stworzył.
Tu wszystko smakuje inaczej, każdy kęs chleba powszedniego, każdy cień, szelest i każde uczucie, które staje się moim udziałem.
Pamiętasz? Kiedyś pisałam, że tu wszystko ma swój czas - orka i godziny otwarcia sklepów, praca i piwo pod wielkim parasolem, życie i śmierć. Powiesz - jak wszędzie. Tak, ale tu nie przełożysz spotkania z broną na inny dzień, nie zrobisz zakupów o 15-tej, a jeśli nie natniesz drzewa dziś, po prostu zmarzniesz i żaden telefon tego nie załatwi... Tu czas Istnieje, Żyje, nie jest tylko popychaczem wskazówek zegara...
Tu nie da się Być, opowiadając pobożne życzenia na swój temat, zaklinając rzeczywistość, udając, bo każde zaniechanie dotyka do szpiku kości. Wtedy zostaje tylko ból i wyrzuty sumienia...
Pokochałam ten świat, to życie, te emocje... Wiesz, że znów wszystko się zmieniło. Chciałabym schować się w bezpiecznym, ciepłym kokonie silnych ramion, które zbudują pancerz, a muszę znieść ze strychu zakurzone szpilki, włożyć coś, co nie podrażni wystających końcówek nerwów, z których składa się moja skóra, przywdziać maskę i spróbować przetrwać... Bo nie jest grzechem słabość, jest nim dopiero nie chcieć być silnym...
Nie wiem, co będzie dalej, a z niewidzialnym nie umiem walczyć... I nie wiem, czy wystarczy mi świadomość, że mam to wszystko w sercu, a stamtąd nikt mi tego nie zabierze...
https://www.youtube.com/watch?v=0QRgAL7Jw3k&list=PLNB1qbKgu5DN8GS8GqkjReoRkwQO2vbua
trwałość podług alego
i jeszcze jedno ZAWSZE.... tak dla miłego zakończenia :)
i jeszcze jedno ZAWSZE.... tak dla miłego zakończenia :)
demotywator
wtorek, 19 marca 2013
Wiosna
Napisałeś:
"Trwam, czekając na Jutro. Trwam, czekając na wiosnę!"
Wiosna teraz wygląda tak:
"Trwam, czekając na Jutro. Trwam, czekając na wiosnę!"
Wiosna teraz wygląda tak:
Tito po spacerku - pies i zdjęcie Karoliny
wiosenne wizje z sieci
czekam na Jutro....
do mnie via sieć
Z szafy wyciągnięte kalosze, dużo za duże, chodzę i kopię śnieg, bo inaczej nie mogę mu zrobić krzywdy...Kopię mocno, zdecydowanie, choć wieczorem, w świetle sodowych latarni wygląda bajecznie... Tylko czemu nie może zostać na tej wysokości???
zdjęcia:
skafander-i-hiena.blog.pl
zamoimidrzwiami.blogspot.com
i jeszcze wyjaśnienie - zły człowiek wybił mi szybę w samochodzie i zniknął mój aparat, którym mogłam się bawić... teraz też nieźle się bawię, ale trochę inaczej... używam starego Zenitha, z wymiennymi obiektywami, tyle, że poza ustawianiem wszystkiego na piechotę (czułość, ostrość i takie tam najprostsze), muszę klisze zawozić tam, gdzie potrafią zgrać je na nośnik pasujący do komputera. Stąd czasem kadr mnie świerzbi, a w plenerze powinnam nosić ze sobą jeszcze lampy i jakąś blendę, a za sobą ciągnąć...jakiegoś asystenta :)
dlatego nie wszystko jest teraz moje...
piątek, 8 marca 2013
W odpowiedzi Zagubionej Istocie :)
Napisałeś do mnie :) Napisałeś, że dzięki mnie, po raz pierwszy od dawien dawna zacząłeś wierzyć w piękno ludzkiej duszy... że masz nadzieję, że zainspiruję jeszcze jakąś zagubioną istotę...
Inny Ktoś napisał kiedyś: tu emocja goni emocję... i spytał - kim jest ta kobieta??
Kiedyś byłam kimś innym. Mieć zawładnęło, Być schowało się w ciemny kąt, bo taka jest jego natura... Czasem wyglądało nieśmiało zza szafy, z komina, z mysiej dziury.. Patrzyłam w jego oczy i pęd hamował, lądowałam na chwilę. Potem wracałam do nieprzytomnego pędu wielkiego miasta. I zawsze marzyłam o Domu, bez sąsiadów, chodzących mi po głowie przez 10 pięter, potem tylko cztery... potem, w wynajętym domku, przechodzących przed oknem...
Takim na uboczu, z dala od rzeczywistości. Z przestrzenią wokół, horyzontem dalekim. Kilka lat temu zaryzykowałam. Trafiłam w środek wsi, malutkiej, sennej, z wszystkimi cudami i wszelkimi przywarami :)
Dom, już Ci to mówiłam, jest stary, wilgotny, remont wyje po kątach, okna się nie domykają, na strychu mieszkają wróble, sad starusieńki...ale... owoce mają taki smak, jaki zapamiętałam z dzieciństwa, śliwka to śliwka, sok spływa po palcach, czujesz jej konfiturową przyszłość, pachnie słońcem, dojrzałością najwspanialszą... Zapomniałam o chemii, opryskach, taśmach przylepnych, teraz wiem, że jeśli jest mała, a w środku siedzi robaczek, jest najlepsza... Bo robaczek nie ma świadomości cywilizacji i konieczności zysku, wybiera, co najlepsze :) Bez sensu? Czyżby? Nie mam nic wspólnego z tzw. ekologią, życiem blisko natury i innymi nowomodnymi cudami. Nagle znalazłam siebie. Nagle wróciłam do czegoś, co pewnie siedziało we mnie od lat, tylko starałam się to przykryć, schować... Okazało się, że prawdą jest, że gena nie da się wydłubać, jak mawia mój kuzyn. Moi dziadkowie mieli na Kresach wielki sad, to samo, co zastałam tu...
Dom jest we wsi, ale wielka, zielona brama, ze śladami serduszek, które narysowały dla mnie na niej dzieci, odcina mnie od całego świata, siedzę na dziwnej huśtawce i czytam, czytam... Spacer w polach, cisza, sypialka na gruntowej podłodze... pamiętasz? Opowiadałam Ci kiedyś o Anais, o jej domu, gdzie podłoga na gruncie sprawiła, że poczuła, jakby mogła zapuścić tu korzenie... Tak, nagle nieważne staje się tyle rzeczy, a widzisz to, czego do tej pory nie zauważałeś...
Twoje słowa sprawiły, że poczułam dosadniej trafność wyboru, który kiedyś dokonałam. Naprawdę. Nie znamy się, nie znam Thea, Starrego (chłopaki i wszyscy, którzy do mnie piszecie - uśmiechy), a słyszę od Was coś, czego nie słyszy się często od najbliższych... Co daje poczucie tego sensu, który nie wypływa z nas, a który dostajemy z zewnątrz. Tak samo ważny, tak samo określający nasze jestestwo.
Dziękuję....
cieszę się, że są ludzie, którzy mają podobne postrzeganie rzeczywistości, lubię z nimi rozmawiać, poznawać, to tak, jak w "ani z zielonego wzgórza" - ci, którzy znają józefa... z takimi jest łatwiej, normalniej. tacy nie wchodzą do twojego domu z inspekcją sanitarną - oj, ale tu masz dużo pracy, sprzątania itp. albo z kalkulatorem w oczach - ale musisz mieć kasy jeszcze, żeby to wyremontować... tacy zaglądają i zachwycają się doczyszczoną i odnowioną starą bańką na mleko ze złomowiska, konikiem na biegunach, który wpadł mi cudem w ręce i właśnie go szlifuję, strachami na wróble na podwórku i opowiadają, mówią, myślą, SĄ. kiedyś napisałam, że teraz budowanie zaczynam od dymu z komina, bo to najtrwalsza konstrukcja... to staff, jeden z moich ukochanych myślących - budowałem z kamienia i zwaliło się, budowałem z cegły i zwaliło się, teraz budować zacznę z dymu z komina... cytat z głowy, czyli z niczego :) ale sens jest. i tak żyję. na naszyjniku mojego życia są całkiem inne paciorki - jestem, czuję, myślę, kocham, emocje i ulotne chwile. i tak ma zostać. nic więcej po sobie nie zostawię... po sobie, czyli po człowieku, nie kolekcjonerze dóbr. i wiem, że to rozumiesz :)
uśmiechy
Inny Ktoś napisał kiedyś: tu emocja goni emocję... i spytał - kim jest ta kobieta??
Kiedyś byłam kimś innym. Mieć zawładnęło, Być schowało się w ciemny kąt, bo taka jest jego natura... Czasem wyglądało nieśmiało zza szafy, z komina, z mysiej dziury.. Patrzyłam w jego oczy i pęd hamował, lądowałam na chwilę. Potem wracałam do nieprzytomnego pędu wielkiego miasta. I zawsze marzyłam o Domu, bez sąsiadów, chodzących mi po głowie przez 10 pięter, potem tylko cztery... potem, w wynajętym domku, przechodzących przed oknem...
Takim na uboczu, z dala od rzeczywistości. Z przestrzenią wokół, horyzontem dalekim. Kilka lat temu zaryzykowałam. Trafiłam w środek wsi, malutkiej, sennej, z wszystkimi cudami i wszelkimi przywarami :)
Dom, już Ci to mówiłam, jest stary, wilgotny, remont wyje po kątach, okna się nie domykają, na strychu mieszkają wróble, sad starusieńki...ale... owoce mają taki smak, jaki zapamiętałam z dzieciństwa, śliwka to śliwka, sok spływa po palcach, czujesz jej konfiturową przyszłość, pachnie słońcem, dojrzałością najwspanialszą... Zapomniałam o chemii, opryskach, taśmach przylepnych, teraz wiem, że jeśli jest mała, a w środku siedzi robaczek, jest najlepsza... Bo robaczek nie ma świadomości cywilizacji i konieczności zysku, wybiera, co najlepsze :) Bez sensu? Czyżby? Nie mam nic wspólnego z tzw. ekologią, życiem blisko natury i innymi nowomodnymi cudami. Nagle znalazłam siebie. Nagle wróciłam do czegoś, co pewnie siedziało we mnie od lat, tylko starałam się to przykryć, schować... Okazało się, że prawdą jest, że gena nie da się wydłubać, jak mawia mój kuzyn. Moi dziadkowie mieli na Kresach wielki sad, to samo, co zastałam tu...
Dom jest we wsi, ale wielka, zielona brama, ze śladami serduszek, które narysowały dla mnie na niej dzieci, odcina mnie od całego świata, siedzę na dziwnej huśtawce i czytam, czytam... Spacer w polach, cisza, sypialka na gruntowej podłodze... pamiętasz? Opowiadałam Ci kiedyś o Anais, o jej domu, gdzie podłoga na gruncie sprawiła, że poczuła, jakby mogła zapuścić tu korzenie... Tak, nagle nieważne staje się tyle rzeczy, a widzisz to, czego do tej pory nie zauważałeś...
Twoje słowa sprawiły, że poczułam dosadniej trafność wyboru, który kiedyś dokonałam. Naprawdę. Nie znamy się, nie znam Thea, Starrego (chłopaki i wszyscy, którzy do mnie piszecie - uśmiechy), a słyszę od Was coś, czego nie słyszy się często od najbliższych... Co daje poczucie tego sensu, który nie wypływa z nas, a który dostajemy z zewnątrz. Tak samo ważny, tak samo określający nasze jestestwo.
Dziękuję....
Pako, cień Moniki i ja
za nami przestrzeń
czy naprawdę potrzebne są słowa??
kiedyś napisałam:
uśmiechy
piątek, 1 marca 2013
1 marca
"Ponieważ żyli prawem wilka
historia o nich głucho milczy..
Pozostał po nich w kopnym śniegu
żółtawy mocz i ten ślad wilczy..."
Zbigniew Herbert
Niedługo przed katastrofą smoleńską prezydent Lech Kaczyński wniósł do Sejmu projekt ustawy ustanawiającej 1 marca Narodowym Dniem Żołnierzy Wyklętych.
Ostatni z nich został zamordowany w 1963 roku... Nie mają grobów, tylko po niewielu zostały drobne przedmioty, kilka wyroków śmierci....
Tyle lat minęło, zanim odważono się zacząć o nich mówić otwarcie, a w czasie głosowania nad ustawą ośmiu posłów było przeciw.. większość z PO, dwóch tzw. niezależnych, ten drugi najczęściej od rozumu - Andrzej Celiński i Kazimierz Kutz.
.jpg)
Zapora, Cezary, Zuch, Bartek, WiN, 5 Wileńska Łupaszki, Inka, Zagończyk, Warszyc, Ogień... nie pozwól, by konali przez całą wieczność, jak pisał poeta...
.jpg)
"I nie przebaczaj... Zaiste nie w naszej mocy wybaczać w imieniu tych, których zdradzono o świcie..."
Zbigniew Herbert
http://www.youtube.com/watch?v=47PAEO8X1tA
http://www.youtube.com/watch?v=82ynVRdyVjE
zdjęcia z sieci
historia o nich głucho milczy..
Pozostał po nich w kopnym śniegu
żółtawy mocz i ten ślad wilczy..."
Zbigniew Herbert
Niedługo przed katastrofą smoleńską prezydent Lech Kaczyński wniósł do Sejmu projekt ustawy ustanawiającej 1 marca Narodowym Dniem Żołnierzy Wyklętych.
Ostatni z nich został zamordowany w 1963 roku... Nie mają grobów, tylko po niewielu zostały drobne przedmioty, kilka wyroków śmierci....
Tyle lat minęło, zanim odważono się zacząć o nich mówić otwarcie, a w czasie głosowania nad ustawą ośmiu posłów było przeciw.. większość z PO, dwóch tzw. niezależnych, ten drugi najczęściej od rozumu - Andrzej Celiński i Kazimierz Kutz.
.jpg)
Zapora, Cezary, Zuch, Bartek, WiN, 5 Wileńska Łupaszki, Inka, Zagończyk, Warszyc, Ogień... nie pozwól, by konali przez całą wieczność, jak pisał poeta...
.jpg)
"I nie przebaczaj... Zaiste nie w naszej mocy wybaczać w imieniu tych, których zdradzono o świcie..."
Zbigniew Herbert
http://www.youtube.com/watch?v=47PAEO8X1tA
http://www.youtube.com/watch?v=82ynVRdyVjE
zdjęcia z sieci
niedziela, 24 lutego 2013
Zima
Owionęła mnie zimnym oddechem, zamknęła w tęsknocie za słońcem. Zasypała rzeczywistość nieprzejrzystą mgłą i śniegiem. Świat stał się czarno-biały, jak stary film... Zniknęła droga, ścieżki, na oknach skrzynkowych okien pojawiły się lodowe koronki. Trwam czekając na Jutro..
to zdjęcie Moniki - zrobiła, spojrzała na swój aparat i stwierdziła z niechęcią:
niby taki mądry, a same czarno-białe zdjęcia robi...
rozumiccy, przedwojenni narciarze
środa, 20 lutego 2013
14 lutego
Witaj,
wybacz, że tak długo kazałam ci czekać... Nawet nie wiem, gdzie byłam.. W jakiś dziwnych miejscach, w Patagonii i Kapadocji marzeń...
Ale już jestem i chwilowo nie wybieram się w żadną podróż.
Opowiem ci dziś, dlaczego 14 lutego jest dla mnie dniem ważnym. Zimowy, mroźny dzień, a kojarzy się z dumą, siłą, prawdziwą wiernością. To dzień, w którym w 1942r. powstała Armia Krajowa. Rozkazem gen. Władysława Sikorskiego, Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych, przekształcona ze Związku Walki Zbrojnej. Szybko stała się najsilniejszą i najlepiej zorganizowaną podziemną armią w Europie. Pomyśl o tym, proszę....
wybacz, że tak długo kazałam ci czekać... Nawet nie wiem, gdzie byłam.. W jakiś dziwnych miejscach, w Patagonii i Kapadocji marzeń...
Ale już jestem i chwilowo nie wybieram się w żadną podróż.
Opowiem ci dziś, dlaczego 14 lutego jest dla mnie dniem ważnym. Zimowy, mroźny dzień, a kojarzy się z dumą, siłą, prawdziwą wiernością. To dzień, w którym w 1942r. powstała Armia Krajowa. Rozkazem gen. Władysława Sikorskiego, Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych, przekształcona ze Związku Walki Zbrojnej. Szybko stała się najsilniejszą i najlepiej zorganizowaną podziemną armią w Europie. Pomyśl o tym, proszę....
Rota przysięgi Armii Krajowej:
W obliczu Boga Wszechmogącego i Najświętszej Maryi Panny,
Królowej Korony Polskiej kładę swe ręce na ten Święty Krzyż, znak Męki i
Zbawienia, i przysięgam być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej,
stać nieugięcie na straży Jej honoru i o wyzwolenie Jej z niewoli walczyć ze
wszystkich sił – aż do ofiary życia mego.
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i rozkazom
Naczelnego Wodza oraz wyznaczonemu przezeń Dowódcy Armii Krajowej będę
bezwzględnie posłuszny, a tajemnicy niezłomnie dochowam, cokolwiek by mnie
spotkać miało. Tak mi dopomóż Bóg.
poniedziałek, 24 grudnia 2012
Bóg się rodzi
Została
napisana przez Franciszka Karpińskiego w roku 1787. Był to czas po
pierwszym rozbiorze Polski, w czasie przygotowań do Sejmu Wielkiego.
Czas ten charakteryzował się tym, że w umysłach światłych ludzi
z epoki jawiła się potrzeba głębokiej reformy państwa i
ratowania niepodległości. Ale był to również czas, kiedy drogi i
sposób myślenia władzy i elit intelektualnych rozeszły się
niepomiernie. Elity władzy nie rozumiały jeszcze istoty zagrożenia
i wydawało im się, że jakoś to będzie, że Polska nierządem
stoi. Tymczasem elity intelektualne, nie tylko Karpiński ale też
twórcy KEN, twórcy uchwał Sejmu Czteroletniego bili na alarm.
Dlatego na zakończenie tej kolędy – napisanej w rytm poloneza, w
rytm naszego narodowego utworu – umieszczono zwrotkę "Podnieś
rękę Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą, w dobrych radach
w dobrym bycie, wspieraj jej siłę Swą siłą". Sam twórca
kolędy - Franciszek
Karpiński (zresztą autor wielu innych znanych pieśni religijnych
m.in "Kiedy ranne wstają zorze") w momencie, kiedy okazało
się, że został rozpisany drugi i trzeci rozbiór Polski
rozczarował się do tego stopnia życiem w Warszawie, że z niej
wyjechał i już nigdy nie chciał wrócić. Tak
był zdegustowany zachowaniem polskich elit. I trudno się dziwić.
Nigdy bowiem w Polsce nie było tak wielkich balów jak po trzecim
rozbiorze Polski. Świętowano go jako koniec z polską zgrzebną
nieporadnością i czczono wejście Polski w skład wielkiego
imperium. Franciszek
Karpiński tego myślenia nie akceptował. Na wieść o podpisaniu
trzeciego rozbioru – jednej nocy osiwiał. Osiadł na
Białostocczyźnie. Zajął się pracą fizyczną i żadnego utworu
już nie napisał. Uznał,
że nie ma dla kogo. Natomiast widział sens pracy dla prostego ludu
i wśród tego ludu miał niesamowity oddźwięk. Jego książeczki z
pieśniami były wręcz rozchwytywane. Śpiewano je w każdym
kościele. Jego grób ma zresztą kształt wiejskiej chaty.
Powstały
jednak kontrowersje co do teologicznego przesłania tej kolędy...
Ten
tekst odzwierciedla treść prologu Ewangelii Św. Jana. Zestawia też
szereg paradoksów, (ogień krzepnie, blask – ciemnieje) na znak,
że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Franciszek Karpiński był
człowiekiem wszechstronnie wykształconym. Był absolwentem
Uniwersytetu we Lwowie, była też doktorem filozofii, a biskupi
usilnie zabiegali by go uczynić go duchownym. On nigdy nie
przystąpił do stanu duchownego ale był gruntownie wykształcony
teologicznie. W tej kolędzie umieścił też słowa:
"Cóż masz niebo nad ziemiany, Bóg porzucił szczęście Twoje"
Chodzi
o to, że Bóg wybrał ten rodzaj szczęścia pośród nas, przez
krzyż, porzucając beztroskie szczęście aniołów. Zszedł na ten
świat, gdzie jest płacz i łzy. Ale ponieważ w niektórych
wersjach zostało to źle zapisane, że "Bóg porzucił
szczęście Swoje", to niektórzy ortodoksyjni teologowie
zaczęli zarzucać mu, że Bóg nie może porzucić swojego
szczęścia, bo nie może pozbyć się czegoś co jest częścią
jego istoty. Dlatego niektórzy nawet nie chcieli śpiewać tej
zwrotki, żeby nie wpadać w herezję. Tymczasem wystarczy po prostu
trzymać się oryginału. I trzymajmy się oryginału, boFranciszek
Karpiński jest niesamowicie precyzyjny, a każde jego słowo ma
wielkie znaczenie i jest przemyślane.
ks.
Henryk Zieliński, redaktor naczelny tygodnika "Idziemy" w
rozmowie z wPolityce.pl
wtorek, 18 grudnia 2012
pstrąg i śledź
Pstrąg
Czyszczę
dokładnie wewnątrz i nic mu nie odcinam. Myję, osączam w ręczniku
papierowym,posypuję naturalną przyprawą włoską, wcieram ją też
we wnętrze, do środka daję plasterek masła maślanego, takiego prawdziwego, lekko solę, pakuję w
folię aluminiową i do piekarnika. Podaję z kawałkiem cytrynki,
którą skrapiam go z każdej strony. Żadne panierowanie, smażenie
i takie tam.
Śledziki
Powinny
być całe, takie, które mają też ości. Moczę, 50 razy woda
zmieniana i oblizuję paluchy, którymi sprawdzam, na ile są dalej
słone. Najlepsze śledzie Monika przywozi z .. kopalni :) Dla mnie
to niepojęte, bo nie mam pojęcia, na jakim poziomie się wydobywa
wszystkie te pychoty, które razem ze śledzikami tam
zdobywa...Widzisz, pewnie też ci się wydawało, że z kopalni to
tylko węgiel :)
Wymoczone,
odpowiednio słone, tnę na kawałeczki, pi razy drzwi 4-5
centymetrowe. W słoiku układam pojedynczymi warstwami – śledzik,
poplasterkowana cebula (...), wcześniej posypana i wymieszana z
drobno pociętym koperkiem, kulkami ziela angielskiego i gorczycą,
na to śledziki i listek laurowy. I kolejna warstwa, z akcentem na
cebulę, bo uwielbiam. Całość zalewam olejem lnianym, bo jest
najpyszniejszy, w markecie już jest. A jak nie mam, to innym. Choć najpyszniejszy jest
ukraiński lniany olej nie tłoczony, a bity, tylko skąd go
wziąć...Wszystko to robię przynajmniej 3 dni przed podaniem, żeby
cebulka była lepsza od śledzia..
poniedziałek, 17 grudnia 2012
i znów dziękuję :)
Za kolejny tysiąc odwiedzin... Czuję się, jakbym miała dom pełen gości, dla których gotuję kompot, podaję drożdżowe ciasto, kwaśne mleko, na drewnianym stole biały obrus, polne kwiaty, wszędzie śmiech i lato... Tak, jakby świąteczna radość trwała cały rok... Ciepło w sercu... Kłaniam się nisko :)
http://www.e-ogrodek.pl/a/10335,nakrycie-stolu-w-ogrodzie
Subskrybuj:
Posty (Atom)









.jpg)
.jpg)
.jpg)








