Liczba wyświetleń

czwartek, 19 lipca 2012

bajki

Wyobraź sobie, zaprosiłam tu kiedyś dzieci do lata z bajką. Zaprosiłam też mądrych ludzi do przeczytania tego, co do dziś gra im w duszy. Powiesiliśmy mnóstwo ogłoszeń z błyszczącymi motylkami, zapraszam w nich dzieci na spotkanie ze znanym ci już Krzysztofem Gładkowskim i jego przyjacielem, Igorem Kąkolewskim, oni zaczęli cała zabawę, czytali, jako pierwsi. Poprosiliśmy księdza dobrodzieja, żeby z ambony zapowiedział. Do aparatu kupiłam film, baterie do światłomierza, wyczyściłam obiektywy i okulary (bez okularów robie zdjęcia...impresjonistyczne, powiedzmy). A z miasta przywiozłam całe mnóstwo mat plażowych, żeby krasnoludkom było wygodnie. I tak bardzo chciałam, żeby naprawdę przyszli... :)) kredki Maryś naostrzył, papier do rysunków w ilości hurtowej też się znalazł. Wszystko było gotowe, chciałam tylko wygumować ten tydzień czekania z kalendarza... Przyszły, oczywiście, że przyszły, gdyby brakło dzieci do słuchania bajek, świat na pewno by sie skończył. Przychodziły w każdą następną niedzielę, ksiądz dobrodziej również, razem z osobą czytającą wybierali najpiękniejsze ilustracje, które dzieci rysowały do wysłuchanej bajki. Nie uwierzysz, jak łatwo przyciągnąć do zabawy ludzi, od których coś zależy, dać im szansę posiedzenia z dziećmi na trawie, przyjrzenia się z bliska radości małego człowieka. Ile do tego trzeba odwagi - umieć spojrzeć dziecku w oczy z wysokości nie większej niż metr...



 zasłuchany prof. Gładkowski

 zaczytany prof. Kąkolewski

 rozmowa z Renią

 słuchanie

 czytający starosta powiatowy, p. Kozina
 werdykt księdza dobrodzieja

 nagrody w konkursie rysunkowym

 tak powstają ilustracje do bajek

 zaczytany burmistrz Kietrza, p. Matela

 wspólne zdjęcie z wicestarostą, p. Wilkiem

 zasłuchani, zaczytani


 bajka z głębokim morałem :)

 czyta p. Ewa Lewosz

 autografy rozdaje szef straży miejskiej, p. Pasikowski



wystawa prac dzieci

 królowa i król bajek

czyta proboszcz, ks. Edward Góral












środa, 18 lipca 2012

i czemu ja to piszę??


Cytat będzie, sama nie umiałabym tak pięknie ubrać tego w słowa :)

Dzięki temu będę mógł pofolgować naturalnej u starców skłonności do mówienia o sobie samym i o tym, co zdziałałem w przeszłości. A pofolguję sobie nie nudząc innych, którzy mogliby, przez szacunek dla wieku, poczuwać się do obowiązku słuchania mych opowieści. albowiem to, co piszę, można według woli, przeczytać, lub nie. Wreszcie (lepiej od razu przyznać się, bo moim zaprzeczeniom i tak nikt by nie uwierzył) zaspokoję w ten sposób także i moją próżność.
Ilekroć bowiem słyszałem - bez żadnej próżności rzec mogę - zaraz potem następowała jakaś próżna opowieść. Większość ludzi nie lubi próżności u innych, choćby sami jej hołdowali. Ja  jednak jestem dla niej wyrozumiały, gdyż sądzę, że często przynosi pożytek zarówno człowiekowi próżnemu, jak i tym, którzy są w kręgu jego działania.
Stąd w wielu wypadkach nie byłoby niedorzecznością, gdyby człowiek dziękował Bogu za swoją próżność obok innych przymiotów życia.

                                                                     Beniamin Franklin "Żywot własny"




stare zdjęcia

Starusie, trafiły do mnie via 1stary2, którego serdecznie pozdrawiam :)




















poniedziałek, 16 lipca 2012

sympozjum




 Wyobraź sobie wioskę, której zdjęcia już ci pokazałam. Malutka, ciut ponad 300 mieszkańców. I nagle pomysł Krzysztofa: międzynarodowe sympozjum naukowe...Czemu nie? Przecież nie da to się tylko trzasnąć drzwiami obrotowymi :)

Rok pracy, telefonów spoza zasięgu... Wyobraź sobie moje negocjacje z kancelarią Prezydenta RP bez telefonu stacjonarnego i z całkowitym brakiem zasięgu komórek. Rano odbierałam mail: witam, będę dzwonił do pani o 9.30, podpisano Jakub Beczek, Kancelaria Prezydenta. A ja biegiem do auta i pędem w zasięg... i rozmowy - o wsi, o ludności, o przesiedlaniach, o Wołyniu, o krzywdzie i życiu dziś. Niezapomniane, treściwe, konkretne, wymagające wiedzy, zdobywanej czasem w pośpiechu, zrozumienia, jasności... Nigdy nie byłam typem dyplomaty, raczej choleryczna natura we mnie tkwi, ale się udało. Był na sympozjum, odczytał list Prezydenta do uczestników spotkania.
Przygotowania długie i niełatwe. Projekt plakatu, zaproszeń, ustalanie terminów, zdobywanie pieniędzy... Nie będę nikogo wymieniała, a dlaczego, opowiem ci innym razem. W końcu stało się, Ksiądz otworzył drzwi kościoła i tam odbyło się całodzienne spotkanie z przeszłością. Dziś tylko kilka zdjęć i list Prezydenta, ale wrócę do tego, opowiem ci więcej...

w pierwszej ławce dr Edelgarda i Eugeniusz Foltynowie (Uniwersytet Śląski w Katowicach)
referat: Pradzieje Rozumic i ziemi głubczyckiej w świetle badań archeologicznych


 dr Jakub Beczek Kancelaria Prezydenta RP


 siedzą p. Elsbeth Wachowsky i dr Jakub Beczek, stoi prof. dr hab. Jan Harasimowicz (Uniwersytet Wrocławski) referat "Kościół ewangelicki w Rozumicach na tle polityki religijnej Fryderyka II i jego następców. Sztuka sakralna ewangelików górnośląskich w epoce nowożytnej"


 dr Krzysztof Rostański (Politechnika Śląska w Gliwicach) - Rozumice, jako pomnik przyrody


stoi dr hab. Igor Kąkolewski (Deutsches Historisches Institut Warschau) - "Dwa, czy jedno muzeum? Krótkie wprowadzenie do koncepcji stworzenia polsko-niemieckiego muzeum w Rozumicach"




eksponaty z Muzeum w Głubczycach do referatu dr Barbary Piechaczek (dyrektor Muzeum) "Śląski strój ludowy"



LIST PREZYDENTA




Prezydent
Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, 27 czerwca 2009 roku

Organizatorzy i Uczestnicy
sympozjum „Dwa muzea: Rozumice/Rösnitz
na tle historii stosunków polsko-niemieckich
na Górnym Śląsku”
w Rozumicach

Szanowni Państwo,

przekazuję słowa serdecznych pozdrowień organizatorom i wszystkim uczestnikom sympozjum zatytułowanego „Dwa muzea: Rozumice / Rösnitz na tle historii stosunków polsko-niemieckich na Górnym Śląsku”. Z uznaniem odnoszę się do inicjatywy zorganizowania debaty poświęconej relacjom między narodami polskim i niemieckim na obszarze Górnego Śląska.
Fakt, że byli niemieccy mieszkańcy Rozumic i współcześni polscy gospodarze tej miejscowości spotykają się ze sobą, by wysłuchać referatów zaproszonych naukowców zajmujących się dziejami tych terenów, stanowi dobitny znak czasu i jest wyrazem pozytywnych zmian, do jakich prowadzi proces polsko-niemieckiego pojednania.
W tym roku obchodzimy 70. rocznicę wybuchu II wojny światowej. Siedemdziesiąt lat temu, w konsekwencji napaści hitlerowskich Niemiec na Polskę, cała Europa, ale także inne kontynenty pogrążyły się w chaosie wojny i zniszczenia. Nazistowski najeźdźca na okupowanych terenach stosował metody terroru, eksterminował ludność podbitych krajów, niszczył ich kulturalny i materialny dorobek. Szczególnie brutalne metody niemieccy naziści stosowali w okupowanej Polsce.
Przesunięcia granic, które nastąpiły po zakończeniu wojny, były ostateczną konsekwencją
tej brutalnej, rozpętanej przez Hitlera wojny. Pociągnęło to za sobą przemieszczanie się całych grup ludnościowych, w tym Polaków i Niemców. Dla ludności cywilnej, niezależnie
od jej narodowości, opuszczenie miejsca, w którym się urodziła i mieszkała, oznaczało
indywidualne cierpienia i osobiste dramaty. Dobrze, że o tych dramatach Polacy i Niemcy
potrafią dziś, z pewnego dystansu, rozmawiać ze sobą spokojnie, w duchu dialogu i zrozumienia.
Pojednanie między naszymi narodami, tak ważne w perspektywie wspólnego uczestnictwa
naszych krajów w dziele europejskiej integracji, powinno swymi korzeniami sięgać właśnie
indywidualnych, międzyludzkich relacji. Pojednanie to, które przyniosło już tak wiele dobrych owoców, musi się przy tym opierać na poszanowaniu historycznej prawdy, na uczciwości w odróżnianiu przyczyn wojny od jej konsekwencji, na respektowaniu proporcji ofiar i cierpień.
Niezwykle doniosły jest także duchowy aspekt badań, podejmowanych nad dziejami Rozumic.
Parafia rozumicka była bowiem, w odróżnieniu od przeważającej części Górnego Śląska,
aż do końca II wojny światowej parafią luterańską. Należy podkreślić, że w Rozumicach silnie obecny był nurt tak zwanego „Kościoła wyznającego”, akcentującego autonomię wspólnoty chrześcijańskiej w stosunku do państwowych instytucji. Nurt ten wsławił się zwłaszcza nazwiskiem Dietricha Bonhoeffera – pastora ewangelickiego, który za swój sprzeciw wobec nazizmu poniósł śmierć w niemieckim obozie koncentracyjnym Flossenbürg.
Jednym z członków Kościoła wyznającego był także rozumicki pastor, Arnold Hitzer, dotknięty szykanami ze strony nazistów, człowiek, który miał odwagę odmówić złożenia przysięgi Hitlerowi.
Silna duchowa więź, jaka łączyła przedwojennych mieszkańców Rozumic, także i dziś stanowi dla nich ważną część ich tożsamości. W jakimś sensie pokrewne temu jest powojenne doświadczenie Polaków, których zmagania z reżimem komunistycznym znajdowały stałe oparcie w duchowej niezależności i odwadze Kościoła katolickiego. Być może także ta paralela polskich i niemieckich losów sprawia, że byli i obecni mieszkańcy Rozumic tak dobrze się rozumieją i regularnie spotykają ze sobą już od ponad dwudziestu lat.
Ten ekumeniczny wątek przypomina również o wspólnych, głębszych od konfesyjnych podziałów, chrześcijańskich fundamentach Europy. O tych chrześcijańskich źródłach europejskiej kultury nie powinniśmy zapominać w XXI wieku, w naszych wysiłkach podejmowanych dla jednoczenia kontynentu. To właśnie z tych źródeł wypływa siła potrzebna do autentycznego przebaczenia, pojednania i zrozumienia dla bliźnich, niezależnie od ich narodowości. Nie powinniśmy zapominać, że polsko-niemiecki dialog po dramatycznych doświadczeniach II wojny światowej zainaugurowany został listem biskupów polskich do biskupów niemieckich.
Porozumienie i współpraca między naszymi narodami będą trwałe i stabilne tylko wówczas, gdy odwoływać się będą do tego głębokiego, aksjologicznego wymiaru pojednania. Na pokój trzeba się poważyć, pokój to wielkie wyzwanie – te mądre słowa Dietricha Bonhoeffera także dziś nie straciły na aktualności.
Dziękuję organizatorom sympozjum, Stowarzyszeniu Przyjaciół Rozumic „Róża” oraz prelegentom za podjęcie ważnych tematów, za dogłębne studia nad historią Ziemi Głubczyckiej, a w szczególności nad historią Rozumic. Wszystkim uczestnikom sympozjum – mieszkańcom Rozumic i ich niemieckim gościom – życzę owocnej dyskusji, wielu spotkań i rozmów, które umocnią istniejącą juŜ między Państwem więź przyjaźni.

Lech Kaczyński
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 









http://goscniedzielny.wiara.pl/zalaczniki/2009/07/18/1247949383/1247949416.pdf










woje

Zaczęło się od internetowej znajomości z Silpionem. Potem potoczyło się, jak lawina :)
Woje słowiańscy na sympozjum, woje w moim sadzie na pokazach walk i pysznej zabawie z dziećmi, woje służbowo i prywatnie :)
Ludzie kompletnie zakręceni, jak słoiczki po prostu. Każdy ma swój świat, swoje życie, swoje wzloty i upadki, a łączy ich szaleństwo rekonstrukcji... Spory o zapinki podkowiaste (?), wzór na wełnianej pelerynie, igły do szycia zrobione z rybich ości (wyobrażasz sobie, że można się ucieszyć z widoku ości w obiedzie??) i mnóstwo innych drobiazgów i rzeczy wielkich. Zawsze podziwiałam pasjonatów, ludzi, którzy z niczego potrafią zrobić rzecz wielką. I dzięki nim zaczęłam grzebać w dalszej przeszłości, chociaż przy tym, co wie Silpion, jestem jeszcze w żłobku. Ale jedno wiem na pewno, zdecydowanie Noc Świętojańska, w czerwcu, wśród świetlików, a nie zapożyczone Walentynki w środku zimy. Mają być wianki, szukanie kwiatu paproci, ogień i śpiew... O, rany... przecież nie umiem śpiewać :)




















http://www.srh-silesia.pl/prehistory.php?lang=pl

niedziela, 15 lipca 2012

dylemat stefana


Biegł, jak szalony, przed siebie, nie widząc nic po drodze. Przez głowę pędziły setki myśli, plączących się w strzępkach słomy.... Żadnej nie mógł dokończyć, żadna nie wymyśliła się do końca...Przed swoją pustą twarzą miał tylko twarz rozanielonej Anieli. Słodką, ufną, pełną miłości i wiary... Co zrobić, jak żyć?? Czy można żyć bez niej??


Za rzeką, przy starym domu, stał Franek. Znany singiel z wyboru. Franek miał wielki problem, kiedy powstawał, jedyną odpowiednią tkaniną była stara spódnica, otoczyła jego męskie ramiona. Do dziś nie wie, kim jest. Żyje sam, dziś już z krawatem na szyjce z patyka. Jest znany z zadumy, przemyśleń, zna Hume'a i Schopenhauera, na wysypisku trafił na Kotarbińskiego, słoma w jego głowie okazała się ułożona, precyzyjna, chłonna wiedzy. 
Stanęli obok siebie. Stefan, z szaleństwem w głowie i obłędem w twarzy, Franek, ostoja spokoju i zrozumienia. Wewnętrzna siła Franka zatrzymała Stefana. Rozmawiali chwilę, cicho, po męsku, o pogodzie, ostatnim meczu... Gdyby nie byli strachami, pewnie zapaliliby fajki, ale strach niczego bardziej się nie boi, niż ognia. Chociaż Stefan czasem pogryza znalezioną na polu fajkę, bo to pomaga mu zebrać myśli, nie zapaliłby jej jednak w żadnym razie. Stefan słuchał wywodów Franka, słuchając, ale nie do końca słysząc...
Myślał o Anieli. Najpiękniejszej ze znanych mu strachów. Najbardziej czułej, kochającej, wyrozumiałej.
I o życiu Franka, samotnika wśród setek książek. Myślał o suchych, szorstkich ramionach Anieli, o jej sznurkowych lokach, sukni, wciętej w talii... O ich spacerze, świetlikach, słodkim zapachu maciejki późną nocą... Nagle przejrzyście spojrzał w przyszłość, to było lśnienie, nagły przebłysk, przepowiednia...
Aniela i on. Ich dzieci. Ich starość, wymagająca stałej zmiany słomy... Wszystkie pory roku, ręka w rękę, słoma w słomę... Tak, to jego życie, jego świat, jego spełnienie...
Czy wróci? Czy Aniela jeszcze czeka?
cdn.....
























sobota, 14 lipca 2012

stefan i aniela

Z cyklu zrób sobie stracha, przedstawiam Stefana i Anielę. 
Stefan, jak to facet, elokwencją, osobistym urokiem, opowieściami o wojsku, swojej sile i mądrości oczarował Anielę. Tańczył z nią, wieczorem zaprosił na spacer wśród świetlików, trzymał za słomianą rączkę... Kiedy Aniela całkiem się rozanieliła, uznał, że to był błąd... Teraz próbuje uciec od zakochanej kobiety, zapomniawszy o krawacie, który kupił specjalnie dla niej. A ona? Cóż, jak większość zakochanych niewiast, niepomna godności i delikatności, bieży za nim, z rozłożonymi ramionami, pochylona w niewierze, że tak to się może skończyć... Czy uda się jej odzyskać Stefana? Czy jemu uda się uciec?
Mam nadzieję, że mnie uda się opowiedzieć ci dalszy ciąg historii ich uczuć :)






Stefan i Aniela to pomysł i wykonanie Misi i Julki. Wybrały kreacje w szmateksie pani Wandzi, znalazły niepotrzebne widły, ubierały i wypychały słomą. Tchnęły życie w kupę szmat...

środa, 11 lipca 2012

wojna


      Dwóch młodych chłopaków ze starej fotografii, zginęło w czasie I wojny.
Front II wojny światowej dotarł do Rozumic w 1945r. I przechodził przez wieś 4 razy. Kiedy spadły bomby, ludność uciekła głównie do Czech, skąd zostali ewakuowani do Bawarii. Inni, zostawiając cały dobytek i zwierzęta, przez Sudety dotarli do Trzebomi. 22 osoby, które pozostały we wsi zostały zamordowane przez Sowietów.
Część uchodźców, po zawieszeniu broni, ruszyła w drogę powrotną. Rządzili Czesi i Rosjanie, do wędrowców odnosili się z wrogością, plądrowali wozy,zabierali konie, żywność, zmuszając ich do żebrania.
W Rozumicach zastali ruiny, ludzkie i zwierzęce zwłoki w domach i na ulicach, mnóstwo niewypałów. W Kietrzu stacjonowało wojsko rosyjskie. Kiedy latem przyjechali pierwsi Kresowianie, ludność niemiecka nie miała przydziałów żywnościowych, pieniędzy, nie pozwalano im zamykać drzwi domostw, byli więc notorycznie okradani.
Jednak Elsbeth opowiadała o swojej matce, szyjącej zarobkowo na ocalałej maszynie do szycia i polskiej rodzinie, z którą mieszkali, dzielącą się z nimi jedzeniem, a gdy przyszedł czas wyjazdu, mimo zakazu, odwieźli Niemców na miejsce zbiórki w Głubczycach.
W lipcu 1946r. obwieszczono nakaz opuszczenia terenów na wschód od Odry i Nysy przez Niemców. Wozami jechali tylko starcy i chorzy, reszta, przez Nasiedle i Wódkę szła pieszo do Głubczyc. Else opowiadała, że dla jej babci nie starczyło miejsca na wozie, mama zabrała więc rodzinę i rzeczy osobiste i została w Rozumicach. Else miała 17 lat, kiedy nauczyła się polskiego, wyszła za mąż za cudem ocalałego Wołyniaka, do dziś mieszka w Kietrzu.
Licząca 600 lat społeczność została pozbawiona swojej ziemi. Wyjechali do Westfalii.
Ostatni przedwojenny pastor Strassman zainicjował coroczne spotkania Rozmiczan w Ahlen w nowo wybudowanym kościele, a od 1984 zaczęły się coroczne przyjazdy niemieckich Rozumiczan do ich rodzinnej wsi. Przyjeżdżali co roku, najpierw ci, którzy opuścili wieś, jako dorośli ludzie, potem ich, coraz starsze, dzieci, ostatniego lata Elsbeth przywiozła swojego wnuka, młodego chłopaka, który chciał dotkąć wszystkiego, zajrzeć w każdy kąt historii swoich dziadków. ..



I na tę okoliczność nie mam ani jednego pomysłu na zdjęcie... poza jednym... ci chłopcy, którzy zginęli w czasie I wojny... z lewej i prawej na fotografii