Liczba wyświetleń

piątek, 17 sierpnia 2012

taki czas

Taki czas, kiedy czujesz się tak, jakby ktoś przykrył cię niedokładnie umytą szklanką. Niby coś widzisz, ale jakoś mało wyraźnie, nie dochodzą do końca do ciebie zapachy, dźwięki. Taki czas, kiedy milknie wewnętrzny rytm i wszystko przestaje być ważne. Czas, w którym żyjesz, jakby nie istniejąc. Chodzisz, śpisz, czasem nawet jesz, ale dzieje się to poza tobą. Nic nie jest bliskie, istotne, niczym się nie cieszysz i niczym nie martwisz. Czas, w którym nie ma znaczenia, kim jesteś, co robisz w życiu, co masz, czego nie, co wiesz, a co jeszcze przed tobą. Kiedy nie chcesz nikogo widzieć, z nikim się spotykać, a najbezpieczniej, najciszej, najpiękniej jest we własnym łóżku. Kiedy, jak przez mgłę, dociera echo tego, co MUSISZ, bo jesteś dorosłym człowiekiem, masz swoje obowiązki, bo coś od ciebie zależy, ty zależysz od kogoś, poplątany jesteś w tej sieci zależności w sposób nierozplątywalny, a ponieważ nie umiesz się z tego wyplątać, czujesz się tylko winny...  Kiedy tuż za drzwiami zaczyna się świat potłuczonych luster i nie wiesz, gdzie góra, gdzie dół, w każdym kawałeczku widzisz odbicie tego, co widać w pozostałych i nie masz pojęcia, które jest prawdziwe. Kiedy chodzisz cicho, nie włączasz muzyki, żeby nikt się nie zorientował, że jednak tu jesteś. Cały świat szeptem, każdy ruch szeptem, każdy oddech szeptem...
Kiedy spotkasz człowieka przykrytego mętnym szkłem, nie mów mu że wystarczy jeden kopniak, żeby się tego pozbyć. Nie licz na to, że weźmie się w garść. To tak, jakbyś do kogoś z dwoma nogami w gipsie powiedział: przestań stroić fochy, idziemy. Czasem łamie się dusza. A to się trudno naprawia.... Po prostu bądź....



czwartek, 16 sierpnia 2012

woje raz jeszcze


Mówiłam ci już o tej ekipie zakręconych wojów słowiańskich, którzy wbrew wszystkim przeciwnościom robią swoje, ku uciesze gawiedzi :)
Tym razem udało im się zdobyć działkę, na której najpierw, z naszą pomocą się urządzą, a potem, wśród historycznych wsi wokół, pojawi się najmłodsza, a jednocześnie najstarsza. Jeśli możesz, pomóż. Jeśli nie, przyjedź na imprezę, którą niedługo organizują. Zobacz, ile można mieć zapału, chęci, cierpliwości i konsekwencji... I pomyśl, proszę, ilu takich zapaleńców dane ci było poznać... ludzie są teraz zajęci wyłącznie sobą, na nic nie mają czasu, praca, dom, telewizor, dzieci, mąż, żona... a tu coś niebywałego - pasja w czystej postaci. Nie zostań wobec tego obojętny, proszę :)



www.wlodzienin.srh-silesia.pl








środa, 15 sierpnia 2012

ola

Mały, filigranowy pomysł na kobietkę. Oczy ciekawego świata chochlika, drobne piegi na kształtnym nosku dają jej wygląd zadziornej dziewuszki., kogoś w rodzaju współczesnej Ani Shirley. 
Ale to pozory...
Zna z bliska zło, niegodziwość, widziała nieuczciwość i zna jej smak... Życie uczy Ją hardości i radzenia samej sobie. A przy tym ciągle potrafi zachować dziewczęcość, subtelność, świeżość młodości,  nawet... jeśli sama nie zdaje sobie z tego sprawy... Potrafi piec ciasto, dbać o codzienność, uśmiechem sprawiać radość...
Oleńko, Bóg dał nam rozum i wolę. Możliwość wyboru. I, przekornie, najważniejsze decyzje kazał podejmować, kiedy jesteśmy młodzi, nie mamy doświadczenia, jesteśmy przekonani o własnej nieomylności i nieśmiertelności... I nie, żeby później było dużo łatwiej :) jest tylko wolniej, bo więcej już doświadczyliśmy i dłużej podejmujemy decyzje... 
I nie chodzi nawet o to, że dziś postanowisz, czy zostaniesz strażakiem, kosmetyczką, lekarzem, weterynarzem, sprzedawczynią, czy osiądziesz na wsi i będziesz karmić kaczki :)
Chodzi o to, żeby w każdym momencie naszego życia, czy jutro, czy za 10-20-30 lat (będziesz wtedy mniej więcej w moim wieku ;)), każdego ranka, patrząc w lusterko, móc sobie umieć spojrzeć prosto w oczy wiedząc, że nie krzywdzisz nikogo, żyjesz pełnią swojego życia, że żyjesz nie tylko dla siebie, ale i dla innych... jak śpiewał przecudny dinozaur Staszek Soyka:
" Na miły Bóg, życie nie tylko po to jest, by brać, życie nie po to, by bezczynnie trwać, bo żeby żyć, siebie samego trzeba dać..."
ale na to też nie dam Ci gwarancji....takie jest życie...
Żyj, cudna dziewczynko, całym swoim jestestwem, całym Twoim własnym pięknym życiem.... Mojemu dziecku na dorosłość dałam 2 rady. Jeśli Cię nie urażę, posłuchaj ich...

- rób, co uważasz, ale uważaj, co robisz
-nie czyń drugiemu, co Tobie niemiłe

I pamiętaj - nikt nie da nam nigdy drugiej szansy...

Mocno przytulam na resztę Twojego życia
wiesz, gdzie mnie szukać :)



  prawdziwa Ola


niedziela, 12 sierpnia 2012

1920

"Była to jedna z kilkunastu decydujących bitew w dziejach świata; chwała Piłsudskiemu, gdyż jego zwycięstwo wybawiło Europę od fanatycznej tyranii Sowietów"
                                                                 Edgar Vincent d'Abernon dyplomata brytyjski

"Piłsudski wybawił Polskę i cały kontynent manewrem iście napoleońskim, ponosząc przy tym minimalne straty"
                                                                Hubert Camon, francuski generał

"Gdy się analizuje geniusz bitewny największych wodzów, takich, jak Aleksander Macedoński, Hannibal, Cezar, Napoleon, czy Piłsudski...
                                                                 Simon Goodenought, historyk angielski

" Ty od pazurów drapieżnych osłoń go szatą śnieżną..."
                                                                 Kazimiera Iłłakowiczówna


Polecam "Od niepodległości do niepodległości - historia Polski 1918-1989" A. Dziurok, M. Gałęzowski, Ł.Kamiński, F. Musiał wyd. IPN Warszawa 2010 - książka kosztuje grosze, a dla nauczycieli historii jest za darmo
A teraz zobacz, jak współcześni to czczą...

 stary pomnik żołnierzy polskich w Ossowie
brak funduszy na remont




nowy, zbudowany z inicjatywy prezydenta Komorowskiego pomnik bolszewików poległych w walkach, w drodze na Warszawę

22 ostrza, bo tylu bolszewików poległo, stylizowanych na bagnety... i prawosławny krzyż dla czerwonoarmistów....Cały problem polega również na tym, że Cerkiew prawosławna w pierwszych latach po rewolucji bolszewickiej występowała jako otwarty wróg bolszewizmu, oraz że 19 stycznia 1918 roku jej patriarcha Tichon rzucił anatemę na bolszewików, ogłaszając co następuje:

Mocą użyczonej Nam przez Boga władzy, wzbraniamy wam Sakramentów Chrystusowych i rzucamy na was anatemę, o ile nosicie jeszcze imiona chrześcijańskie, i chociażby przez urodzenie swe tylko, do Cerkwi Prawosławnej należycie. [Józef Mackiewicz, „Zwycięstwo prowokacji”].


pamiętaj, proszę, o 15 sierpnia......

a dla równowagi:



maciej kot i chudzini

Maciej Kot

W dziurawym bucie mieszka mysz. .
Nieżle go nawet urządziła. ,
Nigdy nie mówię jej "a kysz!"
I ona też jest dla mnie miła. ,
Bywa, że wpadnie po sąsiedzku
pożyczyć chleba albo sera,
albo pogadać o czymkolwiek,
kiedy samotność nam doskwiera.
W moim magicznym domu
wszystko się zdarzyć może.
Same zmyślają się historie,
sam się rozgryza orzech. 
W moim magicznym domu.
ciepło jest i bezpiecznie.
Gościu znużony, gościu znudzony,
jeśli zabłądzisz kiedyś w te strony,
zajrzyj tu do nas koniecznie.

Przedstawię ci Macieja kota;
fascynujący z niego facet.
Całymi dniami tkwi w fotelu
i lekceważy każdą pracę.
Lecz niewątpliwą ma zaletę:
gdy spływa wieczór granatowy,
on słodko mruczy wprost do ucha
najbardziej senne bossa novy.
W moim magicznym domu
wszystko się zdarzyć może.
Same zmyślają się historie,
sam się rozgryza orzech.
Licho śpi w kącie cicho
i zegar tyka serdecznie.
Gościu znużony, gościu znudzony,
jeśli zabłądzisz kiedyś w te strony,
zajrzyj tu do nas koniecznie.

Tutaj nikt z nikim się nie liczy,
gazet nie czyta, plotek nie słucha.
Tutaj jest miło i przytulnie,
chociaż na świecie zawierucha
Chociaż w powietrzu wciąż coś fruwa
głupieje z wiekiem stara Ziemia,
lecz w moim domu, chwała Bogu.
nic mimo zmian tych się nie zmienia.
W moim magicznym domu
dzięki Ci, dobry Boże,
same zmyślają się historie,
sam się rozgryza orzech. 
W moim magicznym domu.
ciepło jest i bezpiecznie.
Gościu znużony, gościu znudzony,
jeśli ci kiedyś będzie po drodze,
zajrzyj tu do nas koniecznie. 


To oczywiście Hanna Banaszak, ale najbardziej lubię tę piosenkę w wykonaniu Mariana Opani, wynurzającego się z kontenera na śmieci :)
Maciej Kot jest niewidomy na jedno oczko, ale w niczym mu to nie przeszkadza. To dorosły, prawie stateczny kocur, miętolony i deptany przez następne kocie cudo, o którym niżej. Tekst jest o nim ewidentnie, choć na jego bossa novę trzeba sobie zasłużyć:)



Edziu, zwany Chudzinim

Tak, dobrze ci się skojarzyło, Edziu to przepoczwarzony Houdini, a do tego baaardzo chudziutki :) Wszędzie wlezę, potem mnie ratujcie, spadnę z parapetu bez problemu i to na plecki, przyniosę do domu żywą mysz, żeby ci pokazać, jak pięknie poluję, a ta mysz mi ucieknie...Kiedy śpię, a ty kichniesz, przerażony, ciągle śpiąc, wyskoczę przez okno i obudzę się dopiero przy kościele, mam kocie rączki, wyłowię każdy kawałek mięsa z rosołu, a do tego, na deser, gotowaną kukurydzę i marchewkę z groszkiem. 
Zmarznięte i okropnie głodne kocie dziecko znalazłam ostatniej zimy pod sklepem w Rybniku. Kucnęłam, a on wskoczył mi na ręce, objął kocimi rączkami, zamruczał i tak zostało :)
Śpi z nami, najczęściej na pleckach, wypija mi mleko z herbaty, łapie kursor na ekranie, wędruje za mną wieczorem i mrajcusia, aż Maryś mówi: no połóż się wreszcie, bo to małe się zachodzi... Czasem ociera mi się o nogi z nudów, ale wtedy tłumaczę mu, że inteligentne koty się nie nudzą i ... otwieram drzwi na strych. Strych mam ciągle w takim stanie, że można by horrory kręcić :) Dla kociego dziecka w sam raz. Od niedawna dopiero czuje respekt na widok psa, bo do tej pory wierzył, że jest tygrysem, tylko w dzieciństwie dużo chorował i dlatego nie wyrósł... I dobrze, bo Pako to jego kumpel, ale Tajcia usiłuje go po prostu zjeść. Tak bywa z haszczakami :) Ale o nich następnym razem.
Kot, jak mawia moja siostra, to nie jest ciało stałe. I nie da się tego opowiedzieć słowami, kota trzeba po prostu mieć. Chociaż Maryś z kolei twierdzi, że ma to się psa, a koty mają tylko personel pomocniczy :)


sobota, 11 sierpnia 2012

samotność


      Był taki czas, że musiałam zostać tu sama.. pierwszy raz od ponad 20 lat musieliśmy się rozstać, bo jakis dziwak dawno temu wymyślił pieniadze, a w takim miejscu trzeba ich naprawdę sporo...Każda rzecz wymaga wyraźnych nakładów i nic nie kosztuje kilkaset złotych, wszystko idzie w tysiące - dach, odwodnienie, centralne, wylewki, kominy, kominek oddala się z prędkością światła...opał na zimę, a przecież jeszcze codzienne życie, szara rzeczywistość, ze skrzynki nie wyjmuję listów miłosnych, pachnących jaśminem, ale rachunki do zapłacenia.. Co za brzydki pomysł na dorosłość ktoś miał, przecież planowaliśmy wszyscy, ze będziemy mogli robić tylko to, co chcemy, nic nie bedziemy musieli, nikt nam nic nie każe :)
      Miało być na chwilę, wyszły z tego 4 lata... Nawet sobie nie wyobrażasz,  jak na początku było ciężko. 
      Niedługo potem okazało się że nie wiedziałam, jak świetnie umiem rąbać drzewo, może byłam kiedyś drwalem w Kanadzie? Że o pile spalinowej nie wspomnę, bo to już żaden problem :) Miałam mnóstwo pracy, to, co do tej pory było dla nas dwojga, zostało tylko dla mnie, a cała reszta, która pojawiła się po wyjeździe Marysia, była już tylko moja. Pomagał mi sąsiad, który dziwił się wszystkiemu, co robię, ale był niezastąpiony w rzeczach, do których po prostu brak mi sił. Woził ciężkie taczki, wynosił wiadra z popiołem, czyścił piec...
      Kiedyś sprawy urzędowe załatwiałam w jedno przedpołudnie, teraz wszędzie muszę mieć samochód, mnóstwo czasu, pieniedzy na paliwo i ... do najbliższego 10km, a do najdalszego urzędu mam ponad 100km! Nie myślałam o tym, kiedy zachwyciłam się schowaną wśród pól wioską, nad którą krążyły jastrzębie...
      Teraz nie zamieniłabym wsi na nic innego, mam nadzieję, że nie spotka mnie nigdy powrót do miasta. Pewne rzeczy w życiu trzeba poukładać, zaczynając od porządków we własnej głowie. Pamiętasz, kiedyś mówiłam ci, że każdy dzień to takie malutkie życie - pojawiamy się o świcie, a o zmierzchu odchodzimy w niebyt. Każdy dzień poza tym miejscem jest już dla mnie stracony. Wracam z pracy, z dużego miasta i dopiero, jak wjeżdżam między pola tuż przed wsią, czuję, że na nowo zaczynam żyć. Robię ogórki i owoce w słoikach, soki i powidła.. widać dojrzałam i do tego, żeby być kobietą udomowioną :)
      Pokochałam to miejsce, ale... tak, jest jedno ale. Samotność, czekanie na powrót Marysia...po tylu dniach w polarze i spodniach narciarskich, z pazurkami króciutkimi, acz pomalowanymi, włosami spiętymi w kucyk na czubku głowy, poczułam się jak Kopciuszek przed balem...sama siebie nie poznałam, dawno nie wyglądałam, jak kobieta.. Nawet kotek siedział przede mną i przyglądał się, miaucząc dużymi, drukowanymi literami. Moja codzienność była ciągłą walką, przede wszystkim z własna niemocą, słabością fizyczną, a to jest coś, co najbardziej mnie złości. Odebrałam Marysia z lotniska i wróciliśmy do domu, jak najszybciej, jak najszczęśliwiej. Domowy, ukiszony żurek na piecu, zimne piwo w lodówce, kompot z truskawek.. I on. Bo tak naprawdę mój dom, moje miejsce na ziemi jest tam, gdzie on...



piątek, 10 sierpnia 2012

monika

Z pokrzywionym koczkiem na głowie, spineczkami, opaską, które niczego nie trzymają, bo ani włosów, ani samej Moniki nie sposób utrzymać w ryzach. Też miastowa kobieta, kupiła dom pół roku przede mną. Mówi o sobie: jestem tandeciarą, a ty wiesz, że nie chodzi o tandetę, gust, czy jego brak, ale o tę szczerość, prawdziwość, dystans do siebie i świata, o które tak dziś trudno. O niedopuszczenie do siebie nawet myśli, że ktoś mógłby jej narzucić, jaka powinna być, o lekceważenie sztucznych norm, całego tego przemysłu, który każe ci się odchudzić-ćwiczyć-kupić coś-coś posiadać-mieć poglądy, jak wszyscy tylko po to, żeby cię inni zaakceptowali. Ona nigdy nie będzie wyglądać i być kimś w rodzaju dziennego stempla na poczcie - 100 milionów tego samego...
Colas Breugnon do pięt jej nie dorasta, afirmacja życia, siebie, innych, codzienności to ona. Tak na marginesie, obie mamy problem z tą książką :)
Jej życie nie jest lekkie i łatwe. Ale Bóg dał jej umiejętność odsuwania od siebie zła i tego, co za zło uchodzić może. I haft wstążeczkowy. I malowanie polnych kwiatów na starym kredensie, drzwiach, na tkaninie i w poprzek koszuli Grzesia, bo akurat kolor i faktura były właściwe. 
Umierają przy niej problemy. Tracą oddech, zwijają się w sobie i znikają w niebycie.
"Wiesz, ja nie mam tej klepki, nie umiem się tym przejmować..."
Tak ginie plotka, bzdura, kłamstwo, nieuczciwość i nieszczerość.
A ja wiem, że ta jej beczka ma jakiś milion innych klepek :)
Najpiękniej podsumowały to wiejskie dzieci: jak pani Monika przestanie się śmiać, to świat się skończy...



Monika w roli rekina na zajęciach teatralnych z dziećmi we wsi

czwartek, 9 sierpnia 2012

filiżanka z porcelany

     Wąsaty posłaniec z chudym pomocnikiem weszli do domu, kiedy służąca przygotowywała poranne wafle. Matka, w czarnej, szeleszczącej sukni, podtrzymując wiszący u paska pęk kluczy, wskazała im miejsce, w którym ostrożnie postawili ciężki kufer. Ściskając czapki w ręku, nieśmiało rozejrzeli się wokół, czekając na monetę. Ściany od dawna niemalowane, meble marzące o nowych obiciach, stolik na pocztę, pełen nieotwartych listów z nagłówkami sklepów i magazynów. Wazony za to pełne były róż, a na małej komodzie stał bukiecik frezji. Na piętrze rozległy się szybkie kroki bosych stóp. Matka wręczyła posłańcom napiwek i wskazała drzwi.
Mamo....
Spłoszone spojrzenie, niema prośba i świadomość nieodwracalnego.
Zrezygnowana uchyliła ciężkie wieko. Matka, jak czarny ptak przeznaczenia, patrzyła na nią wyczekująco. 
"Najpiękniejszej, w dniu ślubu naszego..."
Wśród trocin odnajdywała kruche spodeczki, delikatne filiżanki, cukiernicę, mlecznik... kształty i barwy nieuchronnego.
     Następnego poranka obudził ją cichy stukot jego laseczki i zapach świeżo parzonej kawy. Usiadła wśród koronek, odziana we wspomnienie dziewiczej bieli. Z purpurą na policzkach wzięła z jego rąk filiżankę, bojąc się spojrzeć mu w twarz. Trzymała gorącą, pachnącą kruchość i czuła na sobie jego wzrok, ciepły miłosnymi wspomnieniami i słodką niewiarą. Kiedy przechyliła filiżankę ostatni raz, na jej dnie zobaczyła swoją podobiznę. Spojrzała na niego pytająco, jego oczy obiecały jej wieczną młodość.
     I nastały dni lęku, strachu, wybuchów, ucieczek, ognia i syren. Tęsknoty za utraconym, topionej w resztach niestosownej delikatności.
Nadeszła jesień. Pomarszczone dłonie zawiały każdą ocalałą część serwisu w szary papier, układały ostrożnie w tekturowym pudle. Na podłodze leżał przygotowany motek sznura i nożyczki. Ostatni raz spojrzała na wytłoczony na dnie portret... najpiękniejszej, w dniu ślubu naszego.... Roztrzęsione ręce ostatni raz nalały herbaty, a każdy łyk przypominał nieziszczoną obietnicę nieśmiertelności, ożywiał krew, budził obrazy w kolorach sepii. Starannie umieściła w pudle ostatnią filiżankę i bilecik z dedykacją. Jej oczy były suche. 
Za otrzymane od handlarza monety kupiła bilet do ostatnich, spokojnych dni.

     Dzwonek zadźwięczał, kiedy wychodziła spod prysznica. Kurier postawił paczkę na szafce, obok przygotowanych już kluczy, kluczyków do samochodu i torby z dokumentami. Pokwitowała odbiór i otworzyła przyklejoną na wierzchu kopertę:
"Znalazłem to w zapomnianym antykwariacie. Zostało tego niewiele, ale kiedy popatrzysz pod światło, zobaczysz na dnie portret pięknej dziewczyny. Porównałem z Twoją ostatnią fotografią - niebywałe, jak jesteście podobne! Pomyślałem, że wspaniale byłoby podać ci o świcie kawę w filiżance pełnej westchnień, marzeń i wspomnień, jak ten ktoś, prawie 100 lat temu, sądząc z bilecika. Na pewno jest w nich jeszcze miejsce na nasze życie. Kocham cię, moja - od jutra - najpiękniejsza żono".





środa, 8 sierpnia 2012

łazienka

Była kiedyś brzoskwiniowa łazienka, z wanną na krzywych nóżkach, sosnową witrynką, pełną pachnących fiolek, mydeł w kształcie aniołów i przeciągających się kotów, pianą w kąpieli i odświeżaczem, który miał pachnieć przez 40 dni i 40 nocy. Wypieszczona, czyściutka, pełna rumianych wspomnień. 
Był styczniowy wieczór, powrót z gór z myślą o gorącej kąpieli. Chwilę później nieprzytomna modlitwa i błaganie, żeby On cofnął czas o minutę, pół minuty... Lęk, przerażenie, panika w głosie krzyczącym do telefonu, karetka, szpital, komora hiperbaryczna i czekanie...
Ratunek dla Niej przyszedł w porę, łazienka umarła. Sukcesywnie pokrywał ją kurz, kłaczki pajęczyn powiewały w rytm oddechów komina. Niechciana, odrzucona, rozwiewała po pustym mieszkaniu resztki zapachów perfum, kokosowego mydła i bladych wspomnień.
Potem nastała inna łazienka. O liniach ścian ulubionych przez  doktora Caligari, z krzywo przyklejonymi kafelkami w kolorze wściekłego pomidora, malutką wanną, oknem z zepsutą klamką i gwiżdżącym radośnie wentylatorem. Wynajęta, obca do pierwszej kąpieli. Weszła do wanny z uśmiechem, a przecież tak długo bała się umyć ręce. I wokół znów zapachniało, na krzywej półce stanęły ulubione perfumy, nad lustrem rozsiadł się wygodnie anioł, a kąpielowe pantofle zajęły półtora kafelka. Za oknem wiatr kołysał dojrzałą gruszą, a owoce z ciężkim: klaaaps spadały na drewniany stół i krzesła wycięte z pni. Zanurzyła się w pachnącej wodzie, niepomna, że patrzy na nią milion gwiazd....


Człowiek niby wie, że jest kruchy, ale zawsze się o tym dowiaduje nagle...
                                                                             R. Ziemkiewicz



poniedziałek, 6 sierpnia 2012

stefan i aniela - the end

Od pewnego czasu dotarło do mnie coś dziwnego... Zaczęło znikać pranie ze sznura...Zaginęły spodnie Michaliny. Zaginęło polarowe ubranko do mojego termoworka... W nocy obudził nas dziwny dźwięk, Maryś pobiegł i nie zdążył... trzasnęła tylko zamykana szuflada komody i huśtały się drzwi z ganku. Rano okazało się, że zginął mój wełniany beret z antenką (czapki z daszkiem nie posiadam :))....
Zaginęło, wydawałby się, bezpowrotnie....
Ale nie....
Stefan i Aniela nie wychodzili ze swojej, już teraz wspólnej, stodoły przez kilka dni. Słychać było ciche szepty, szelest jakby przerzucanego siana i słomy, stukanie młotkiem... Potem zniknęła piłka Misi i Julki...
W poniedziałek wyszłam o świcie z domu i... zwątpiłam... Na podwórku stał Stefan, Aniela z rozpostartymi rączkami i ... Walenty... ich syn... nad którym pracowali kilka dni... A potem żyli długo i szczęśliwie... :)
Ludzie kochani... mam szczęśliwą rodzinę strachów polnych! Ja ich, one mnie, wszystko jedno... mieszkamy na tym samym podwórku
Jestem szczęśliwym człowiekiem....