Liczba wyświetleń

wtorek, 20 listopada 2012

Semper Fidelis

O mamo, otrzyj łzy,
Z uśmiechem do mnie mów-
Ta krew, co z piersi broczy,
Ta krew - to za nasz Lwów...

                  Or-Ot "Orlątko"

Nie, nie zapomniałam o 11 listopada. Ale to nie tylko ten dzień... Cały listopad to symbol walk o wolność, niepodległość i granice rodzącej się Polski. 
Dziś przypomnę ci dzieci, które historia nazwała Orlętami Lwowskimi. ! listopada 1918 roku rozpoczęła się  z Ukrainą wojna o wschodnią granicę Polski. Wśród obrońców polskiego Lwowa, czwartą ich część stanowiły dzieci poniżej 18 roku życia. Reprezentowali wszystkie warstwy społeczne. Czwartą część poległych w walkach...Jak na Westerplatte, do nieba szli czwórkami...
Ich symbolami  stali się 13-letni Antoś Petrykiewicz i rok starszy Jurek Bitschan, który 20 listopada 1918 roku napisał list do ojca:

" Kochany Tatusiu, idę dziś zameldować się do wojska. Chcę okazać, że znajdę na tyle siły, by móc służyć i wytrzymać. Obowiązkiem moim jest też iść, gdy mam dość sił, a wojska braknie ciągle do oswobodzenia Lwowa. Z nauk zrobiłem już tyle, ile trzeba było.
                                                                                Jerzy"

Poległ w ataku na koszary naprzeciw cmentarza Łyczakowskiego...

Antosia wspominał generał Roman Abraham:

" W moim oddziale Góry Stracenia walczył od pierwszych dni listopada uczeń II klasy gimnazjum, ś.p. Antoni Petrykiewicz, w wieku lat 13. W walce był nieustępliwy. Ciężko ranny pod Persenkówką 23 grudnia 1918 r. zmarł z ran w szpitalu na Politechnice."

Naczelnik Józef Piłsudski nadał mu pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari i do dziś pozostaje on najmłodszym kawalerem tego orderu.
Na jego nagrobku znajduje się napis:

Szer. Pietrykiewicz Antoni, lat 13, uczeń II klasy gimnazjum V z odcinka III Góra Stracenia, ranny 23. XII na Persenkówce, zmarł 16 stycznia 1919 r, kawaler Virtuti Militari, k krz. wal., odznaką rycerzy śmierci, odz. III, odc. Orlęta

Walki trwały do 21 listopada 1918 r. kiedy to przybyłe z odsieczą wojska pod dowództwem płk. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza, wyparły Ukraińców z miasta. Walki n a Małopolsce Wschodniej i na Wołyniu trwały jednak aż do lipca 1919 r. Zakończyła je zwycięska ofensywa wojsk polskich, w tym przede wszystkim sprowadzonych z Francji dywizji Armii Błękitnej gen. Hallera.

Imienni i bezimienni, przypomnę ci tylko kilku...

Jaś Dufrat, lat 12
Tadek Jabłoński, lat 14
Wilhelm Haluza, lat 15
Tadek Wiesner, lat 14
Ksawery Wąsowicz, lat 14
Józef Szczepański, lat 16
Jan Kłosowski, lat 15
......
Ostatnie Orlę Lwowskie, płk. Aleksander Sałacki, zmarł 5 kwietnia 2008 r. w wieku 104 lat


 "Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie" (Adam Mickiewicz)

 Antoni 


Jerzy

fot. z archiwum IPN

grób Jerzego

fot. http://solidarni2010.pl/1690-lwowskie-orleta.html


poniedziałek, 19 listopada 2012

stare kino

Ktoś kiedyś powiedział, że świat składa się z garstki faktów i całego bezmiaru możliwości, to moja wizja świata. Składam piękne chwile, obrazy, dźwięki w swój świat, to moje skarby. Jedyne fakty, w które mogę uwierzyć, wiesz, teraz budowanie zacznę od dymu z komina, to najtrwalsza konstrukcja. 
A w miasteczku małe kino, tęskniące za pianinem, widownią, zgaszonym światłem...z drobinkami kurzu, unoszącymi się w snopie światła z projektora, zapachem celuloidowej projekcji...porzucone, oszukane, magiczne... dawno temu, pod koniec studiów, któryś z wykładowców zapytał, co chcielibyśmy w życiu robić. Większość chciała robić filmy, ktoś nawet w Hollywood, ja chciałam mieć kino. Z galerią, spotkaniami autorskimi, przeglądami, takie kino, jakie miałam na wydziale, gdzie na sali siedziałam z filiżanką kawy, albo talerzykiem z kolacją. Kocham kino, ale nie lubię rozbierania filmów na drobne kawałeczki, choć potrafię to robić, chłonę film atawistycznie, całą powierzchnią ciała, wszystkimi zmysłami. Tak niewiele jest fimów pięknych, scen zapadających w najgłębsze czeluści duszy...wyśmiali mnie wtedy, pomysł był egzotyczny i nierealny, a przede wszystkim precedensowy, a to zawsze budzi opór. Dziś jest trywialny, kinoteatrów, współczesnych nickelodeonów (wartych ciut więcej, niż nickel...) jest mnóstwo.  I coraz trudniej znaleźć wśród nich to, co kiedyś było kinem, a nie komercyjną fabryką obrazu. Gdzie znajdziesz miejsce, w którym zobaczysz przedwojenne polskie filmy? Gdzie oglądać światową klasykę? Nawet na płytach ciężko kupić... Kolejna sztuka sprowadzona do parteru... Kolejny brak punktów odniesienia, bo nie znamy przeszłości.. 
Kiedy weszłam pierwszy raz na moje podwórko i weszłam do stodoły, zachwyciła mnie perspektywicznie :) Misia chciała tam wpuścić żyrafy, które noszą się na barana, a ja wstawić drewniane ławki, stare krzesła i fotele z podnóżkami z drewnianych pni, projektor, wielki stół z kwaśnym mlekiem i kompotem z owoców z sadu, placek drożdżowy z kruszonką i oglądać, oglądać... kino w stodole :) moje własne... Da Bóg, kiedyś się ziści, zaproszę cię wtedy na filmy z Mae West - "nosi pan w kieszeni rewolwer, czy aż tak się panu podobam?" tekst z "Lady Lou" z 1933r. i opowiem, czemu najpiękniejszą linią łączącą 2 punkty jest linia falista :) I jak to się stało, że zdjęcie w tańcu jednej, długiej rękawiczki w zmysłowym tańcu, działało na wyobraźnię bardziej, niż dzisiejsza nagość na ekranie. Pokażę ci najpiękniejsze pin-up girls i zrozumiesz, o co w tym chodziło. Albo scenę, w której Clark Gable zdejmuje koszulę pokazując nagi tors, co w rzeczywistym świecie doprowadziło do upadku firmy, zajmujące się produkcją i sprzedażą ... podkoszulków... 
A potem dostaniesz śpiewnik z tekstami ze starych, polskich filmów i obiecuję, że cię to zachwyci... A może konkurs na najciekawszą interpretację "Miłość ci wszystko wybaczy" Ordonówny... wiesz, z jakiego to filmu?
Wiesz, jest takie kino w Atlancie, które ma w repertuarze tylko jeden film... "Przeminęło z wiatrem", który grany jest od czasu premiery :) i świetnie działa do dziś... A co powiesz o filmie o jego realizacji? Dziś nigdy by nie powstał....
Chciałabym, żeby to było już, choć, jak zwykle, lubię równie mocno gonić króliczka, jak złapać go :)
Uśmiecham się do ciebie niewinnie prowokująco i tajemniczo :)



fourwallaxy.blogspot.com

niewinna prowokacja...


ukryta tajemnica  

środa, 14 listopada 2012

dove stone

Gołębia nie widziałam ani jednego :)
Ale miejsce nieprzytomnie piękne. Położone w dolinie, na skraju Oldham i Peak District National Park. To  zbiorniki, z których najmłodszy został  wybudowany w 1967r. do zbierania wody z okolicznych wrzosowisk. Szeroka aleja spacerowa wokół, łagodne podejścia, a do tego widoki, jak na zamówienie. Wzgórza, skały, wodospady, połacie wrzosowisk i wszędobylskie owce... Można spacerować, wspinać się, żeglować, z każdego miejsca inna perspektywa tych wspaniałości. I coś, co widziałam już w wielu miejscach na Wyspie - opisana ławeczka. W Beaumont Park jest rząd ławeczek z nazwiskami swoich sponsorów. W Pontefract - poświęcone pamięci tych, którzy odeszli. Tu z sentencjami. Nagle stają się ławeczkami-które-znaczą-więcej, jeśli wiesz, co mam na myśli :)
I jeszcze jedna rzecz, zapoczątkowana w 1999 roku - Las Pamięci, w którym, za opłatą, możesz posadzić drzewo poświęcone ukochanej osobie....Jest ich już ponad 700. 










wtorek, 13 listopada 2012

wrzosowiska yorkshire

Po drodze nad Morze Północne, na moją wyraźną prośbę, bo "Wichrowe Wzgórza" to jedno z moich ulubionych cudów tego świata, zatrzymaliśmy się na wrzosowiskach. The North York Moors to park narodowy, wielkości prawie półtora tysiąca kilometrów kwadratowych. Największe pola wrzosowe, jakie wymyśliła natura. "Wichrowe wzgórza" to jedyna powieść Emily Bronte. Zmarła, mając zaledwie 30 lat. Wiktoriańska córka pastora z Haworth, spętana gorsetem ówczesności, jak wiele naszych kobiet codziennością. Książka to wiatr z Yorkshire, wrzosowiska i miłość, silniejsza, niż śmierć. Nienawiść i zemsta. Jak blisko im do miłości... Powieść Emily Bronte to kwintesencja tego, co zobaczyłam. Już po kwitnieniu, spłowiałe, umierające kwiatostany, to marzenie o przedłużeniu gatunku, szalonym uczuciu, bez okowów moralności, konwenansów.. Miłości spełnionej i utraconej. Miłości wiecznej, odradzaniu się każdej jesieni, trwaniu w wieczności. Nie sposób nie myśleć tekstem Bronte w tym miejscu. Jak u Sheakspear'a, w "Romeo i Julii" starcie dobra ze złem, dwóch przeciwstawnych domów, Drozdowego Gniazda i Wichrowych Wzgórz, miłości przeciwnej wszystkiemu, co jej może zagrozić i co może ją spełnić. Moje wrzosowiska są posępne,opętane świszczącym wiatrem, listopadowo  umarłe... 
Powiesz, że to romansidło, powieść dla bab? Przeczytaj i raz w życiu daj się ponieść szaleństwu :) ....






navigare necesse est...

Cóż mogę ci powiedzieć o morzu... Jest. Perfekcyjnie doskonałe. Staję w miejscu, gdzie fale kończą swoją gonitwę i trwam. Muszle, kamyki, piasek, strzępy wodorostów i zapach - zimne morza pachną najpiękniej. Wiesz, stojąc na brzegu, brodząc w wodzie, patrząc i czując przestrzeń wokół siebie, zaczynam ładować akumulatory na zwykłą codzienność. Mój świat jest bardziej hermetyczny, ograniczony obowiązkami, domami, miejscami, ludźmi, zapętliłam się w życiu i gdyby nie morze, nie ogarnęłabym przestrzeni nieskończonej. A to daje poczucie dystansu do siebie, kłopotów, spraw wielkich, które okazują się błahe. Bo jakież mogą być w obliczu bezkresu... 

Plaża w Scarborough nad Morzem Północnym
tuż przed przypływem







środa, 31 października 2012

halloween

Jestem w miejscu, z ktorego to swieto sie wywodzi. Sklepy, wystawy, ulice pelne sa szkieletow, wampirow, diablow, slodycze upiorne i dynia na oknie czekaja na dzieci, choc wolalabym je zaskoczyc i zazadac psikusa :)
Tu mi nie przeszkadza, nie jest z mojej bajki, jak caly ten swiat, ale jest czescia tej rzeczywistosci, tradycji i przeszlosci. Swiatem staroceltyckim. W domu to co innego. Ciagle nie umiem pojac, dlaczego tak latwo rezygnujemy ze swojej tradycji, przyjmujac kulturowo obce zachowania. Walentynki w srodku mroznej zimy, a nie Noc Swietojanska w czerwcu. Opowiadalam ci, ze w Rozumicach po raz pierwszy widzialam tej nocy robaczki swietojanskie? Lata ich kilka milionow, swieca swoimi magicznymi latarenkami, szukajac tej jedynej. Kolo 22-giej lapalysmy je z Misia, okazalo sie, ze to zwykly, maly chrzaszcz, mala byla rozczarowana, patrzyla z obrzydzeniem. Powiedzialam jej wtedy, ze tak juz w zyciu jest, to, co niepozorne i brzydkie, moze sie okazac piekne i magiczne, bo ma ukryty blask... 
Halloween zamiast Dziadow. A przeciez to staroslowianska tradycja. Tak podobny kontakt z zaswiatami... Obchodzone bylo 2 razy w roku, w okolicy 2 maja i 2 listopada. Pierwsze, wiosenne, czcilo zaswiaty gorne, bedace we wladaniu bostw niebianskich. Drugie, zaswiaty dolne, w czasie ktorego przywolywano dusze zmarlych i zaopatrywano je na dalsza droge. Zostawiano na noc uchylone drzwi i furtki, zeby duszyczki trafily pod dach. W nocy, z pierwszego na drugiego listopada, odbywala sie uczta Dziadowska, zwana tez uczta kozla, prowodyrem byl geslarz i czlowiek w rogatej masce. W uczcie brali udzial tylko zebracy i starcy, ktorzy jedna noga byli juz w zaswiatach. Dziadowie imiennie wzywali duchy, ktore zywi zaopatrywali na dalsza droge z dolnych zaswiatow do gornych, zwanych Wyrajem. Zywi nie brali udzialu w przygotowanej przez siebie uczcie, o zachodzie slonca zas palili za to ognie na grobach, zeby dusza wraz z dymem i sloncem mogla udac sie do Wyraju.  Dzis mamy znicze i swiece... Do dzis nad cyganskimi grobami w miescie, w ktorym wyroslam, urzadzane sa uczty, w czasie ktorych zywi dziela sie jedzeniem i piciem ze zmarlym, kruszac na grob chleb, polewajac wodka...To swieto, w ktorym granica miedzy zyciem i smiercia jest najciensza, kiedy zywi i umarli sa wspolna czescia wiecznego Swietowitu.
Kult zmarlych istnial zawsze, w kazdej kulturze. Przyjecie chrzescijanstwa zmienilo troche obyczaje, z czesci rezygnujac, czesc przyjmujac. Dzisiejszym odpowiednikiem Dziadow sa Zaduszki, kiedy modlimy sie za-dusze przebywajace w czysccu. Zapoczatkowal je opat Odylon w 998 roku. W 1915 roku papiez Benedykt XV zezwolil, zeby kazdy ksiadz mogl odprawic tego dnia 3 msze: z polecenia wiernych, za dusze zmarlych i wedlug intencji papieza.
Dzis w wielu miastach odbywaja sie Noce Swietych, w czasie ktorych wierni gromadza sie w kosciolach wieczorem, czuwajac przy relikwiach i odprawiajac modly, a coraz czesciej przechodzac tez w procesjach, ktorych poczatek tez siega czasow staroslowianskich.
I jeszcze jedno. Zapomnij, prosze, o Swiecie Zmarlych... To nazwa wprowadzona wtedy, co nasza era. Nie ma czegos takiego, to proba laicyzacji rzeczy odwiecznie swietych. A ze zwyczajow anglosaskich wez lepiej przed- i po Chrystusie, bo to jest ta magiczna cezura, dzielaca wieki w roku zerowym....
Zycze ci spokojnego kontaktu z przeszloscia :)


swiatelko z wnetrza dyni tak naprawde pochodzi od szatana :)
zdjecia Kasi


niedziela, 28 października 2012

piekna gora

Godziną pierwej, nim wspaniałe słońce
W złotych się oknach wschodu ukazało, 
Troski wygnały mię z dala od domu
W sykomorowy ów gaj, co się ciągnie
Ku południowi od naszego miasta. 
Tam, już tak rano, syn wasz się przechadzał

"Romeo i Julia" W. Shekspeare

Jestem daleko od domu, jakies 2 tys. km pokonanych samolotem. Dla mnie koszmar, bo jestem okrutnie przyziemna i musze czuc matke-ziemie pod stopami. Jak Anteusz w oderwaniu od niej trace sily, wiare i sens istnienia. No bo kto to widzial bez drabiny ogladac chmury od gory??
Ale co zrobic, jesli swiat sie tak okrutnie skurczyl, a do tego mamy XXI wiek, dobrze, ze mi sie dziecko w kosmos nie wyprowadzilo :)
Angielska pisanke zaczynam od sykomory, inaczej figowca morwowego, ktorego drewno jest lekkie i trwale. Przyziemnie ma jadalne owoce, choc mniej smaczne od fig, a dawno temu budowano z niego na przyklad sarkofagi. Dla mnie to przede wszystkim sam poczatek "Romea i Julii", w scenie pierwszej Benvolio opowiada pani Monteki, ze w sykomorowym gaju widzial o swicie Romea, niekochanego przez Rozaline, nim poznal Julie. Gaj, bedacy ucieczka od braku milosci... 
Tej pierwszej w moim zyciu prawdziwej sykomory, jednej, niestety, dotknelam wczoraj w przepieknym wiktorianskim parku Beaumont w Yorkshire. 
Jako podklad do zdjec bez kota z Cheshire, za to z psem z Yorkshire, polecam ptaki w sykomorze :)





























ksiadz edward goral

Poznalam Go krotko po przeprowadzce. Wysoki, szczuply, z wiecznie rozwianym wlosem. Pierwsza rozmowa w czasie koledy, pierwsze zaskoczenie - pytal, sluchal, opowiadal.... Zostawil swoj mail, gdybym czegokolwiek potrzebowala... Przy oltarzu tak pelen skupienia i prawdziwej wiary, ze zdawalo sie, ze za chwile zobacze samego Boga... Zwyczajny  niezwyczajny czlowiek przez duze C. W kosciele, na ulicy, rozmawiajacy z grupa ludzi przed msza, z radoscia czytajacy dzieciom bajki i sluchajacy innych, zapraszajacy do swiatyni na czas sympozjum, w konfesjonale, przed probostwem, w malenkim gabineciku... Stajacy w obronie, nawet wtedy, kiedy wiedzial, ze nie zostanie Mu to zapomniane, broniacy swojej wizji swiata argumentami, nie banalem... mailowy e2rd...Zasnal w Panu po ciezkiej chorobie.
O tych, ktorzy odeszli, podobno nie mozna mowic zle. Ale samo dobro oznaczaloby hagiografie...Tu jednak nie ma zla, a jedno, co mozna Mu bylo zarzucic, to rece na szyje.. Dobry czlowiek, ktory najlepiej jak tylko potrafil, przezyl swoje za krotkie zycie, rzadko tylko myslac o sobie... 
Niech spi spokojnie...





piątek, 19 października 2012

jesień

Jeszcze ciepła, z malutkimi pajączkami babiego lata. Jeszcze piękna, spokojnie barwiąca świat czerwienią i złotem, wieszająca sznury korali na jarzębinach i trzmielinach, rude kasztany i bukowe orzeszki. Układa to wszystko przemyślnie, powoli, jakby miała przed sobą całe życie, czas nieograniczony, nieskończoność przed sobą. Wplątuje w drzewa, krzewy, ostatnie kwitnące róże, barwi kwiaty, które czekały właśnie na nią, lekceważąc sobie słoneczne dni lata. Jakby nie zauważała opadających liści, mokrych od porannej rosy, pierwszych przymrozków, rzadkich jeszcze powiewów zimnego wiatru. Nieuchronnego odchodzenia w zimno, ciemność i biały puch. Jak dojrzała kobieta, wkładająca zwiewne szatki, strojna makijażem i ostatnią lekkością ruchów, tańcząca tango z młodym kochankiem, jakby mieli przed sobą całą noc, całe życie...Niepomna, że już za moment, zalana łzami, będzie układała cienie swojej siły i młodości w wielkiej skrzyni na strychu, przewiązane satynową wstążeczką, która szybko wyblaknie...
Jesień... tak samo spiesznie, jak teraz leniwie, zalewając się deszczowymi łzami, pozabiera swoje cuda, zostawiając świat na pastwę mrozu i śniegu. 
Zbieram resztki orzechów, jabłka i gruszki na zimę, przeprosiłam się z kaloszami, łapię ostatnie ciepło słońca. Tak, jak one, leniwie, powoli....













sobota, 13 października 2012

miejsce

Wiesz, wróciłam z dziwnego miejsca. Takiego, w którym ludzie mówią to, co myślą, nie kłamią, dzielą się emocjami, które nimi targają. Nie wiedziałam, że takowe istnieją... A jednak... 
Ludzie, którzy nie stracili dziecka w sobie. Czasem muszą sobie to uświadomić, ale tak naprawdę ono cały czas w nich jest. Wyłazi w każdym słowie, geście, spojrzeniu. Są prawdziwi, szczerzy, nawet, jeśli nie zdają sobie z tego do końca sprawy. Odarci z codzienności, sztuczności, udawania. Konsumpcjonizmu, interesowności, znajomości. Miejsca, gdzie każdy wchodzi w głąb siebie, szuka przyczyn, poznaje swoje myśli, znajduje rozwiązania. Gdzie nie trzeba niczego udawać. Gdzie wydobywa się z siebie sens, człowieczeństwo, uczy się mówić o sobie, słyszeć siebie. Zauważać rzeczy, o których już dawno zapomnieliśmy. Mówić o tym. Gdzie każdy krok prowadzi do realizacji, a nie mrzonki o życiu. Miejsca, w którym znajdujesz sam siebie. Musisz umieć znaleźć się w sobie i otoczeniu. Nie krzywdzić siebie i innych. Umieć znaleźć odpowiedni sposób komunikacji. Instynktownie, bo przecież nie znamy teorii. 
Uwierzysz, że w takim miejscu możesz znaleźć uczucie? Zrozumienie? Empatię? Że tylko ci ludzie, którzy przeżyli to, co ty, naprawdę pojmą każde twoje potknięcie? Niezauważalne dla innych?
Niestety nie skończyłam psychologii, nie jestem terapeutą, nie umiem nazwać tego naukowo. Ale wiem, że oni stali się dla mnie bardzo ważni, nieświadomie nauczyli mnie nowego spojrzenia na świat. Zupełnie nowej świadomości mojego jestestwa. 
Sobie, siebie, jestestwo...patrz, ile razy mówię o SOBIE. Pojęłam dogłębnie pojęcie asertywności. Pojęłam siebie. Dawno temu wiedziałam, że to nie egoizm, ale nie miałam z tym do czynienia w takim wymiarze. Teraz składam moje puzzle na nowo, według obrazka, który sobie kończę rysować. Sama Sobie. Bo to jest moje własne, malutkie życie. 

i znów nie mam pojęcia, kto popełnił zdjęcie....