Liczba wyświetleń

środa, 29 sierpnia 2012

moja wieś


Dla człowieka z miasta wieś to potwór pełen błota, bez kina, teatru, czy zwykłego przejścia dla pieszych, o sygnalizacji świetlnej, taksówkach, restauracjach nie wspominając, bądź to miejsce anielskie, sioło z popularnych ostatnimi czasy książek, filmów, tematycznej prasy, poświęconej tylko życiu na wsi.
Jedni i drudzy maja tylko po trosze racji...
Przeprowadzka na wieś, mimo że wytęskniona i wymarzona, przewróciła moje życie do góry nogami.
Dotknęłam rzeczy i spraw, ludzi i wydarzeń, z którymi w wielkim, anonimowym mieście nie miałabym do końca życia nic wspólnego.
Zobaczyłam świat, o którym nie piszą portale zachwycone ekologicznie nastawionymi celebrytami, mieszkającymi od niedawna na wsi tuż pod miastem, domy, których na próżno szukać w magazynach wnętrzarskich, w większości zbudowane na przełomie 19 i 20 wielu.
Ponad rok bawiłam się z dziećmi ze wsi, zaprosiłam wielkich tego powiatu do czytania bajek i fundowania nagród za ich ilustrowanie, sama czytałam książki i rozmawiałam o życiu. Z Moniką („napisz o mnie, napisz Monika Moskała”), człowiekiem przez wielkie C, kobietą, która na nowo pokazuje mi świat, prowadziłyśmy zajęcia plastyczne, teatralne, uczyłyśmy dykcji i ekspresji... do dziś dzieci przychodzą do mnie, oglądamy razem „Opowieści z Narnii”, czytamy „Anię z Zielonego Wzgórza”. Dzieci nauczyły się grać „w sznura”, latem przed moim domem skakały na jednej linie 4 pokolenia.... Dzięki tym dzieciom, zobaczyłam zupełnie inną rzeczywistość. Bez pędu, obecnego nawet podświadomie konsumpcjonizmu, inaczej patrzę dziś na codzienność. Jestem człowiekiem w fazie przejściowej – już nie z miasta, ale jeszcze ciągle nie ze wsi, już nie w szpilkach, jeszcze nie w kwiecistej podomce. Jeszcze z potrzebą nowego, ciekawego, bodźców przeróżnych, ale też z zatrzymaniem się po drodze, bo zachód słońca, bo dziki przechodzą przez drogę, bo sokoły i jastrzębie patrzą, jakby posiadły wszelką mądrość.. i kto wie, pewnie tak jest.
To jakby powrót do dzieciństwa, cichego, spokojnego, bezpiecznego. Już nie chcę miasta, nowoczesności, rond i szerokich ulic. Centrów handlowych, tramwajów i maleńkich skwerków. 
Dziś zdjęcia p. Adama Walanusa, człowieka, którego droga życiowa zaniosła z miasta do jeszcze większego miasta :) 
Zobacz, proszę, jego Rozumice....

niedziela, 26 sierpnia 2012

przemijanie

Mówisz, że przemijanie to problem, że piękne życie nie zawsze jest pięknym, choć mogłoby. Że może być tylko lepiej.... Myślę o tym od rana, składam w głowie w jedną całość, szukam właściwych słów, a teraz chyba spróbuję ci powiedzieć, jak ja to widzę.
Przemijamy i wokół siebie widzimy przemijanie od chwili, w której przyszliśmy na ten najlepszy ze światów. Do pewnej chwili, u różnych ludzi nadchodzi w różnym czasie, nie zwracamy na to uwagi, wręcz chcemy być starsi, mądrzejsi już niekoniecznie, ale czekamy na dorosłość, koniec studiów, dzieci... I tak nam to czekanie wchodzi w krew, że przestajemy żyć dniem codziennym i stale na coś czekamy, na jakieś jutro. A z czasem zaczynamy wspominać, a jeszcze później żałować minionego i w ten sposób gubi nam się teraźniejszość.. Jutro będzie wspaniale, jutro już będzie inaczej, jutro wygram w totka. Idziemy spać, budzimy się i ... znów jest dzisiaj... Ale jutro...
Żyjemy szmat czasu w poczuciu nieśmiertelności, swojej siły i możliwości. Zapominamy, nie dopuszczamy do siebie myśli o starości, śmierci, odchodzeniu. Zapominamy o tym, że przecież pobyt tu jest tylko chwilą w naszym jestestwie. Że czeka nas inne, szczęśliwe, dobre życie, jeśli tu będziemy potrafili żyć tak, jak na  dwóch tablicach to spisano...
Tyle, że człowiek nie lubi zmian, nieznanego, niepewnego. Jest mały, słaby, brak mu wiary prawdziwej. Niepomni jesteśmy, że nikt z nas nie dostaje krzyża większego, niż może unieść. Że wiele, w naszym odczuciu złego, jest po to, żeby wzmocnić to, co w nas nieśmiertelne, nauczyć walczyć, starać się, nie wątpić. Żeby jeszcze bardziej być człowiekiem, zostawić po sobie ślad, ale też umieć pogodzić się z nieuchronnością...
Filozof ze mnie rozumicki :), ale wiesz, co mam na myśli.
W kulturze, w której nas wychowano, na wskroś katolickiej, nie ma miejsca na akceptację odchodzenia, co jest chyba największym absurdem, jaki sobie zafundowaliśmy... Bo przecież to przejście w ten lepszy, jedyny i wieczny wymiar...
Pomijam złotą myśl, że kiedy już myślałam, że niżej już się nie da opaść i że od dna można się tylko odbić, usłyszałam od dołu ciche pukanie... :)
A na koniec kawałeczek Staffa, poety ukochanego:

kochać i tracić, 
pragnąć i żałować
padać boleśnie i znów się podnosić
krzyczeć tęsknocie: precz!
i błagać: prowadź....
oto jest życie - 
nic, a jakże dosyć....
zbiegać za jednym klejnotem pustynie
iść w toń za perłą o cudu urodzie, 
żeby po nas zostały jedynie
ślady na piasku
i kręgi na wodzie....



ślady na piasku....


i kręgi na wodzie...

już rok


A kiedy będziesz moją żoną,
umiłowaną, poślubioną,
wówczas się ogród nam otworzy,
ogród świetlisty, pełen zorzy.

Rozwonią nam się kwietne sady,
pachnąć nam będą winogrady
i róże śliczne, i powoje
całować będą włosy twoje.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy wolno alejami,
pomiędzy drzewa, cisi, sami.

Gałązki ku nam zwisać będą,
narcyzy piąć się srebrną grzędą
i padnie biały kwiat lipowy
na rozkochane nasze głowy.

Ubiorę ciebie w błękit kwiatów,
niezapominajek i bławatów,
ustroję ciebie w paproć młodą
i świat rozświetlę twą urodą.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy w ogród pełen zorzy,
kędy drzwi miłość nam otworzy.


Kazimierz Przerwa - Tetmajer






















I poszło moje największe kochanie w świat, trzymane zdecydowaną i silną dłonią człowieka, któremu zaufała...Już rok temu. I żyją długo i szczęśliwie :) A ja proszę Boga, żeby ich Anioł Stróż nigdy choć na ułamek chwili nie spuszczał ich z oczu....

konfirmacja

Mówiłam ci już, że długo, za długo mieszkałam tu sama. Pracowałam wtedy w Katowicach, jeździłam tam raz w tygodniu na 2 dni, resztę czasu spędzałam w domu. Zima nadeszła nagle, taka, jaką pamiętam z dzieciństwa, kiedy cały świat był wysoki i duży. Ogromne zaspy, mróz i silny wiatr i tak przez wiele tygodni nie odpuszczała, kury stanowiły jedną wielką kupę kur, siedziały wtulone w siebie w ogromnej ilości słomy. Piec wiecznie głodny, z okien wiało.. Chodziłam w narciarskich spodniach i zaznaczałam miejsca, które wiosną trzeba na pewno naprawić i uszczelnić. Jadłam orzechy z miodem, maliny, które latem wpakowałam do słoików, mleko od krowy, jaja od kury (jedno na tydzień, na całe 16-sztukowe stadko...), oglądałam filmy, czytałam książki, które latem miałam czas tylko kupić i czekałam na słońce. Lekką złość na zepsute auto, brak telefonu (ponad 2 lata nie mogliśmy się doprosić, podobno linii brak!), Marysia daleko, brak biblioteki, kina, rozładowywałam porządkami na strychu. Niewiarygodne składowisko nie-wiadomo-czego. Myślę, że to jak na allegro, jeśli czegoś nie ma, to to po prostu nie istnieje. I odkrycie - świadectwo konfirmacji z 1892 roku. Niesamowite, dom jest dobre 50 lat starszy, niż wpisano nam w akcie notarialnym....Dużo później okazało się, że to świadectwo dziadka pani Elsbeth.... Potem udostępniono mi kronikę wsi, w której znalazłam zdjęcie naszego domu sprzed pierwszej wojny. Wyobraź sobie, fotograf stał krok dalej niż ja, kiedy robiłam pierwsze zdjecie domu, jeszcze przed kupnem, niemalże ten sam kadr, przed wejściem stoi mężczyzna, mniej więcej w moim wieku, obok jego żona, w długiej do ziemi spódnicy, obok dwóch chłopaków w wieku mojej Kasi. Pokazywałam ci już te zdjęcia w poście o domu. Dobrze wiedzieć, że ludzie przede mną mieli twarze, usmiechali się, pozowali do zdjęć, żyli... nie są tylko nazwiskiem na liście. Może i ja dla kogoś kiedyś będę częścią jakiejś większej całości?



sobota, 25 sierpnia 2012

bliźniaczka

Był taki czas, kiedy dziecię weszło w wiek chmurny i durny, obrażało się o wszystko, stale było na nie. Oj, ciężki czas, doskonała próbka naszego rodzicielstwa :)
Dziecię nazwane zostało Kataryną, bo jak nakręcona... i tak dalej. W sklepie w zabawkami, do którego udało nam się dotrzeć w czasie większych zakupów, bez dziecięcia (dziadkowie mieli to szczęście) dopadliśmy Ją. Zakupiona natychmiast, bez najmniejszego namysłu, zapakowana gustownie. Wręczona Katarynie, jako odnaleziona po srebrnej łyżeczce z monogramem, siostra bliźniaczka....odpakowała.... kamikadze, boski wiatr... wtedy dotarło do nas, kim może być Kataryna :)
Dziś to definicja siły magicznej bez kręgosłupa moralnego, wyglądająca - wg Anki krakowianki - jakby popełniała seppuku.
Może nie warto czuć się aż tak magicznym ludem????






po kiego grzyba...

Grzybowa z łazankami- absolutnie ulubiona męża. Zaczyna się to wszystko w okolicy września. jedziemy wtedy w okolice Kuźni Raciborskiej, ja z mężem, mąż i ja... po kiego grzyba?
I zbieramy. najczęściej podgrzybki, ale czasem trafi się borowik, a czasem iście szatański, taki, który każe obmyślać przepisy na wiele pysznych dań dla teściowej - rany, to już ja... :)
I tak chodzimy po lesie, ja patrzę w górę, w dół, na lewo, aparat, westchnienie, przestrzeń, angelologia i dal. A mąż... po powrocie twierdzi, że przeze mnie dostanie zeza rozbieżnego, bo jednym okiem szuka grzybów, a z drugiego mnie nie spuszcza, bo mam wyjątkowy talent zgubienia się na zawsze w zagajniku od 4 drzew w górę :)
W aucie pachnie, ręce pachną, cały człowiek pachnie lasem i słońcem.... 
Grzyby tniemy na kawałki, nawlekamy na sznurek i wieszamy w kuchni i jest już tak, jakbyśmy z lasu święta sobie przynieśli. Potem zbieramy te, które pocięłam na zbyt małe kawałeczki i ośmieliły się zlecieć ze sznurka i włączamy suszarkę do grzybów. Wysuszone lądują w papierowej torbie, z listkiem bobkowym z wielkiej donicy, żeby wołek nie ośmielił do nich zajrzeć.
Do gotowania zupy zabieram się dzień wcześniej, wieczorem. dużo, dużo grzybów zalewam wrzątkiem, nakrywam ściereczką i idę spać.... Jak ja lubię takie przepisy :)
Do garnka, jak zwykle za dużego (zawsze można dać mało wody), daję jarzynki, przyprawy ( a lubczyku dużo, bo pyszny, a do tego mąż kocha, jak głupi i nie wie czemu i tak już 27 lat), aczkolwiek daruję sobie majeranek, listek bobkowy jeden malutki (wyjmuję przed końcem gotowania, żeby się gorzko nie zrobiło).  I ziela 2 kuleczki. i to się gotuje.
Grzyby oddzielnie gotują się tuż obok, mniej więcej 20 minut. i jak się ugotują, zaczyna się problem. Otóż są dwie szkoły dalszego ich traktowania - katowicka i rozumicka, inaczej danusiowa i grażynkowa.
Danusia, matka moja, zwana Miecią, przerabia to wszystko na maciupeńkie kawałeczki, ja tam wolę duże. Dzielę te grzyby na pół, mniejszą połowę (;)) ciupię na drobną sieczkę, większą na normalne kawałeczki i razem z tą wodą, w której sie gotowały, wlewam do wywaru. na następne 15 min, wyłączam, jak nie zapomnę dodaję soli, przykrywam, zostawiam i jest.
A na wielką stolnicę wielką wysypuję zgrabna kupę mąki tortowej, w środku ma być dołek, zwykle przypominają mi się wtedy "Bliskie spotkania 3 stopnia" i po chwili mam coś na kształt i podobieństwo wulkanu. Zaglądam w szparę w drzwiach, czy nie ma podejrzanych refleksów świetlnych i wbijam w krater 2 jajka. Delikatnie dolewam wody, pomału mieszam z mąką,  żeby nie nawiało na boki i jak mam już całe ręce oklejone ciastem,  okazuje się, że wody w kubeczku pod ręką było stanowczo za mało,jeszcze  ciut można by wlać, żeby ciasto miało odpowiednią konsystencję... jak mi przejdzie, wołam kogokolwiek, a oni oczywiście w tym momencie palą na dworze, rąbią drewno, wrzucają węgiel do piwnicy, smarują łożyska i nkt nie ma czystych rąk...
Jak się w końcu doproszę, dodaję tej wody po troszku i wyrabiam ciasto, aż stanie się gładkie, zbierze kluchy z moich palców i uznam, że czas wałkować.
Odcinam kawałek, wałkuję i wałkuję,a jak jest już równo i cieniutko rozwałkowane, tnę w szachownicę, kosteczki, kwadraciki, jak tam chcesz. I tak do końca ciasta. Rozsypuję te kwadraty na stolnicy, przesypuję mąką, żeby się nie pokleiły i one się suszą. a ja nalewam sobie szklaneczkę pysznego piwa i piję je przez słomkę, bo mnie ręce od wałka bolą i naczynie przykleja się do rąk. I właściwie możesz je zrobić dziś, wysuszyć, a potem wyjąć w Wigilię na przykład i ugotować, jak makaron.
Moja Miecia robi tego ciasta całe mnóstwo, suszy rozwałkowane placki na drzwiach, oparciach krzeseł, oczywiście wyłożonych czyściutkimi ściereczkami. Potem, lekko podsuszone, zwija w roladę i z prędkością światła tnie na makaron do rosołu - jak to Miećka, niteczki są grubości szydełka 0,2, równiutkie, laserowe....


tapety.tja.pl

poniedziałek, 20 sierpnia 2012

noc, 17/18 sierpnia

Trzykrotnie stawali do walki o polskość Śląska. Drugie powstanie zaczęło się od użycia broni przez Francuzów w czasie demonstracji w Katowicach i zamordowania przez niemieckie bojówki doktora Mielęckiego. Pierwsze oddziały ruszyły do walki w nocy, z 17/18 sierpnia, z Szopienic. Dzień później większość powiatu katowickiego była już w ogniu, a Dowództwo Główne POW i Polski Komitet Plebiscytowy ogłosiły wybuch powstania i strajk generalny.
Głównym celem było ograniczenie terroru w stosunku do ludności polskiej. Ponieważ kraj był zaangażowany w wojnę z Rosją, drugie powstanie śląskie nie mogło liczyć na wsparcie, stąd ograniczone postulaty. 
" Rodacy! Nie rokosz przeciw Komisji Międzysojuszniczej, nie dążność do obalenia traktatu pokojowego spowodowały Was do podjęcia strajku i wypędzenia zbirów niemieckich, lecz był to wyłącznie akt samoobrony przeciw gwałtom niemieckim, była to walka o równouprawnienie, na które dotychczas ludność polska na próżno czekała..." - odezwa PKPleb. z 25 sierpnia 1920r.
Głównym osiągnięciem powstania było rozwiązanie i usunięcie z Górnego Śląska niemieckiej policji bezpieczeństwa (sipo) oraz utworzenie policji plebiscytowej, złożonej w równej części z Polaków i Niemców.
Drugie powstanie śląskie formalnie zakończone zostało 24 sierpnia 1920r., a dopiero trzecie powstanie przywróciło część Śląska do Polski.





http://niepoprawni.pl/blog/208/grazynski-konta-volksbund
http://niepoprawni.pl/blog/208/wybuch-drugiego-powstania-slaskiego

niedziela, 19 sierpnia 2012

marionetka

Jestem laleczką. Każdy mój staw, mięsień, każda myśl wykończone są sznureczkiem. Nie wiem, czy tak ma być, ale ostatnio zaczynam się nad tym zastanawiać. Wtedy sznureczek nagle podskakuje, a ja robię krok, uśmiecham się, tańczę... Czasem wydaje mi się, że umiem coś sama. Szalony ślad myśli, żeby... pociągnąć za sznurek, unieść ręce do góry... ciągnąc za sznurek??... I znów robię to, co należy. Poprawiam sznureczki i jestem bezpieczna. Panuję nad swoim życiem.
Jestem lalkarzem. Nanizałam na palce sznureczki, doczepiłam je do krzyżaka. Sznureczek dom, rodzina. Sznureczek dbam o siebie. Sznureczek praca. Sznureczek jestem świetnym kierowcą. Kolejne - dużo czytam, nie lubię tv, zamykam słońce w słoikach, umiem pleść głupoty na szydełku i tynkować brzydkie ściany... i kolejne, inne, całkiem różne.
I już. Trzymam swoje życie w dziesięciu chudych paluchach. Panuję nad swoim życiem. Czasem tylko wydaje się, jakby pętelki były za luźne, zjeżdżają mi z palców, czy może ktoś ciągnie za sznurek od dołu?? Nie, niemożliwe. Poprawiam każdy sznureczek, przesuwam w stronę dłoni i znów wszystko działa. Panuję nad swoim życiem, jestem bezpieczna.


ricoss.blog.onet.pl

sobota, 18 sierpnia 2012

świat

Cały, wielki świat. Północe, południa, wschody i zachody. Oraz wszystko to, co pośrednie... Czy, jako człowiek, ten byt myślący, pojmujesz to wszystko? Przestrzeń, czas, strony naszego jestestwa?
Bo ja nie :) Życie to ja, mój czas, króciutki, od urodzin do śmierci. Wszystko ludzkie, codzienne i odsuwane od siebie. Bo przecież JA jestem nieśmiertelny. To dotyczy innych, nie mnie. MOJE życie jest tak inne, wartościowe, że nie mogę zniknąć. 
A jeśli znikniesz? Jeśli twój świat jest niczym, jesteś tylko przekaźnikiem genów? A twoje życie nikogo nie interesuje, bo jest ich sto milionów na sekundę? Myślałeś kiedyś o tym? 
Chcesz wierzyć, że twój byt jest jednostkowy, inny, niepowtarzalny... Że wnosisz coś w wszechświat. Czy na pewno? Czy twoje kroki są warte odnotowania w dziejach świata? 
Mam na palcu małe, złote kółeczko. Niewielkie, rozmiar raptem 11. I to maleństwo jest moim sensem, jestestwem, przyszłością, czasem, kiedy mnie nie starczy. To moja przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. To ja. I ten człowiek, któremu coś obiecałam. Już 25 lat temu.... On w tym wszystkim jest mniej ważny. Ważne jest słowo, które dałam.... Choć on jest najważniejszy na świecie.... On i nasze maleństwo, dziś już dorosłe, poślubione...
Pomyśl kiedyś o życiu nie tylko do przodu.... I wybacz, że ci to zasugerowałam...Dziś bez fotki, bo jaka by nie była, będzie bez sensu :)


piątek, 17 sierpnia 2012

kto to czyta

Zaczęłam moją internetową pisankę dość niespodzianie, nie mając pojęcia, jak się to właściwie robi :) Odkrywając po kolei tajniki technologii, głównie przy pomocy mamona - wielki ukłon. Nagle okazało się, że czytanie idzie już w tysiące wyświetleń, a odbiorcy pochodzą z tak różnych miejsc, że aż mi się to nie śniło... Polska, wiadomo, wysłałam link tu i ówdzie. Niemcy, jasne, skoro Stary i Theo. Rosja, Nowa Kaledonia, ten urwany przed laty kawałeczek mojej ukochanej Australii, to już dziwo :) Finlandia? Komu się chce czytać o moim życiu w miejscu, gdzie bociany mają pętlę?? Stany Zjednoczone? Wielka Brytania w ilości hurtowej? Włochy? Czechy? Indie? Francja? kiedyś tak pięknie mówiłam w tym języku...
Nawet nie wiecie ile to dla mnie znaczy, jak bardzo chciałabym, żebyście choć ślad, poza statystyką, zostawili w moim świecie. Pozdrawiam Was czule i serdecznie, dziękuję, że do mnie wracacie.... Dajecie mi to, czego w życiu nie zobaczę... cały świat :)