Liczba wyświetleń

piątek, 13 czerwca 2014

Anglikowo

Jak sie pewnie juz domyslasz, jestem w Anglii, tej wlasciwej, nie tylko na Wyspach. Domyslasz sie, bo nie umiem napisac ac, tego z ogoneczkami. Taki tu mam komputer do dyspozycji i ciesze sie, ze w ogole jest. Jestem w Norwich, w hrabstwie Norfolk. Nie patrze pod nogi i powyzej reklam na budynkach widze cien ksiazat Norfolk, Premier Duke, najwyzsze w hierarchii parostwo w Anglii, plany slubu Elzbiety I z ksieciem i jego scieta glowe, wojne Dwoch Roz i ksiecia w awangardzie lucznikow i pieszych, Edwarda III i jego flamandzkich tkaczy, i poczatek dynastii Tudorow. Troche tez wyspe Norfolk, bo to rzut bearskin'em od mojej Australii :)
Taka ucieczka od codziennosci, problemy z perspektywy ponad 2000km robia sie jakies mniejsze...
A do tego plaza, Kasia i Marta, usmiechnieta i zafascynowana morzem, jak ja. Coz, gena nie wydlubiesz... :)








o laweczce bylo juz wczesniej, tu kolejne
wychodzi mi z tego mala kolekcja, musze pozbierac zdjecia i pokazac Ci je razem
















Czasem czlowiek musi cos zmalowac :)

Z cyklu - daj babie pedzelek, czyli Monika i "malowac kazdy potrafi".....Podworko przedszkolne przed i w trakcie, bo jeszcze nie po. Bawimy sie swietnie, choc malowanie przy dzieciach to wielkie wyzwanie - namaluje mi pani liske w kokonie????  Na razie tylko zdjecia, ale niedlugo opowiem.



tak Monika nabiera rozpedu - najpierw pozycja na Piotrusia Pana, a potem fiuuuu.... leci, rzecz jasna










cebule wyszly mi z minami znaczaco nieprzyzwoitymi, Monika domalowala ciag dalszy - urocza stokrotke..
a mialy sie cieszyc na widok sowy siedzacej nad nimi. coz, wyszlo cos dla doroslych ;)



Konkurs i co tego wyniklo



Zaczelo sie od bezsennej nocy i grzebania w sieci. Nawet nie pytaj, czego szukalam, ze trafilam do misia Haribo :) 
Potem byla plyta laminowana, o wymiarach dostosowanych do rozmiarow auta Moniki - to znaczy tak sie pomierzyla, bo gotowa wcale nie chciala sie zmiescic i trzeba bylo przyciac niebo.
Najpierw wygladala okropnie, potem powstala droga ze starej spodnicy, trawnik z obrusa, rzeka z bandaza, Karpaty i Sudety to gips chirurgiczny na kulkach z gazety... A potem poszlo juz z gorki - kolorowy ryz, kawalki zielonej reklamowki, potluczona cegla klinkierowa, zaby z jajek-niespodzianek, mnostwo tekturek, bibulki, plasteliny, kartoflisko z masy solnej... czego tam nie ma.
Z gotowa makieta pojechalysmy do Warszawy, oddalysmy i po kilku dniach...


Milo mi poinformowac, ze nasze przedszkole,
 "Akademia Pluszowych Misiow"

dostala jedno z 10 rownorzednych wyroznien

na ponad 2400 prac z calej Polski

a Rozumice wyruszyly w swiat, bo na podstawie nagrodzonych prac, tworzone beda materialy edukacyjne dla przedszkoli na calym swiecie.

Mozesz to sobie wyobrazic????  :)




sa kaczki na stawie u pani Rozy i koza pana Krzysztofa


tu juz w Warszawie, tyle co wyszarpana z auta (cos nie tak z tymi wymiarami...),
Monika chowala akurat worek z zestawem ratunkowym - wszystkie materialy mialysmy tez luzem, kleje, gwozdzie i takie tam.
w podrozy odpadlo tylko kartoflisko, ale zreanimowalysmy blyskawicznie


w razie watpliwosci - Karpaty, trzy kurhany i las bukowo-debowy












środa, 11 czerwca 2014

Panta rei...

Tym razem doplynelo do mojej wsi, wykipialo przy mostku i wlalo mi sie do domu.. Filozofii w tym specjalnej nie bylo, inny klasyk tez juz cos wspominal o rozlanej wodzie, co to w efekcie do Baltyku splynie.. Moze i tam wlasnie sie wybierala, ale czemu przez moja chalupe??
Utopila mi auto, bloto zostalo w jego nieszczesnych bebechach i skonczylo sie rumakowanie. Jestem teraz, rzec by mozna, zalana nieruchomoscia, w najszerszym tego slowa znaczeniu. I co tu wiecej mozna powiedziec, wszystko jasne, wloz kalosze i zobacz...








niedziela, 20 kwietnia 2014

Sukienka


Jak już pewnie wiesz, nie prowadzę bloga modowego (pewnie dlatego, że się za długo nazywam, czteroliterowe nazwiska są zdecydowanie modniejsze :) ), ani specjalnie o ciuchach nie wspominam. Jak raz mi się zdarzyło napisać o szafie, to zrobiłam z niej windę.... Ale tym razem nie mogę przejść obojętnie :)
Nieuchwytność kobiecości można próbować określić na wiele sposobów, ale najwięcej uroku, wdzięku, zalotności i subtelności ma po prostu kobieta w sukience. Doskonale sprawdzają się modele stare, klasyczne, od jakiegoś czasu określane światowo vintage. Sprawdzony fason, dodatki, kolorystyka. Ta ostatnia została precyzyjnie określona przez kilkuletnią specjalistkę od mody, Polkę, mieszkającą na stałe w Anglii, jako "kolor pinkowy". Jak ulał pasuje do vintage :).
Motyw przewodni, pluszowy miś, także nawiązuje do lat minionych - rodowód Puchatka sięga 1926r. riuszka powstała zapewne przed słowem pisanym, bo próżno szukać jej korzeni. Idealna chromatyka, jakby dwunastodźwiękowa (słyszysz w tym uśmiechu dwanaście dźwięków satysfakcji?), każdy odcień o pół tonu oddzielony od poprzedniego... Efekt ogólny przekracza założenie - słodycz miodu pluszowego misia, pinkowość, łącząca tradycję z nowoczesnym ujęciem zagadnienia, subtelność formy, podkreślona trącącą myszką falbanką, doskonale dobrane rajstopy i punkt oparcia...
słowem:
 MARTA W SUKIENCE
:)



sobota, 19 kwietnia 2014

Alleluja! Zmartwychwstał!

Spokojnych, radosnych i szczęśliwych Świąt.
Niech moc Chrystusa Zmartwychwstałego nigdy nas nie opuszcza, 
daje wiarę, nadzieję i miłość.




niedziela, 23 marca 2014

Wodospad i trzy Gracje...

Ruszyły w popołudniowym słońcu. Trzy. Na mostku zagrały w misie-patysie. Patysie nie wypływały, Gracje zrobiły się niespokojne. Nerwowo, acz z gracją, zaglądały pod most, zakłady, który wypłynie pierwszy, były zbyt wysokie, by czekać cierpliwie..


Pierwsza, z niebywałym wdziękiem,pod radosnym okiem drugiej, pochyliła się nad dolną poręczą. Las zadrżał, rozległ się trzask....


Stare drzewo złamało się wpół, widząc bezmiar kształtnej urody...
Pierwsza, zlękniona reakcją Natury na siebie, wracała na ścieżkę, kiedy trzecia zaczęła pochylać się nad górną poręczą... Ze względu na drastyczne sceny pokazujemy Państwu tylko wstęp do od - i przewieszania. Z tego samego względu wyłączamy fonię.

Strumień zamarł, wodospad przestał spadać....


Kolejne drzewo, z upiornym trzaskiem, runęło, przełamane, jak zapałka....


Teraz trzy Gracje siedzą w domu, bo je gajowy z lasu wyrzucił. Wpuść babę w Naturę.....

Niż

Całkiem niski. Wpakował ciężkie od wstrzymywanego deszczu chmury na dachy, aż dachówki jęknęły. Chwilę tam siedziały i zaczęły spływać w dół, bo niż jeszcze bardziej się obniżył. Przez uchylone okno wciekły do kuchni i powaliły koty. Teraz leżą pokotem, kot za kotem... Czuję, jak chmury ciężko pełzną do pokoju, owijają się wokół nóg fotela, na którym siedzę, ciągną za kapcie... w dół, w dół... 
Och, wyrwać się niemocy, usiąść na pianinie z nogami podciągniętymi pod siebie, z filiżanką parującej kawy z cynamonem... A tak daleko do kuchni, każdy krok ciężki, jak pływanie w kisielu... Kisiel...mmm....z owoców leśnych :)
Ożyj, człowiecze, działaj, żyj.....



sobota, 8 lutego 2014

Wiejskie przedszkole

 Wiesz, spotkała mnie ogromna radość :) wspaniali ludzie zaprosili mnie do współpracy. Ludzie, którzy potrafią, chcą i działają, bo na drugiej szalce siedzą ... pingwinki. Mają od 2 do 6 lat, rano wysiadają z wielkich aut, same chcą nieść swój przedszkolny plecak, czasem tak duży, jak one. To ich pierwszy dorosły obowiązek, z którego są dumne - w końcu to Akademia Pluszowych Misiów. 
Jak zwykle przy tego typu pomysłach i, niestety, udanych realizacjach, obudziły się Potwory. Pamiętasz, pisałam już kiedyś o nich tutaj:   http://rozumice.blogspot.com/2012/08/bestia.html
Znasz ją na pewno i nie raz weszła w drogę. Są na nią 2 metody - schować się pod dywanem, albo się nie dać, nawet powtarzać: "ach, ryczysz wspaniale", aż sama zniknie, bo co to za bestia, której nikt się nie boi?
Nie bój się, proszę, razem ze mną. 
Pamiętasz swoje przedszkole? Siebie w nim? Małego wzrostem, bo przecież nie duchem człowieka, który żył w bajeczce? Ja pamiętam... Powstaje strona internetowa przedszkola, do której napisałam poniższy tekst:

 Czym jest nasze przedszkole?
Kiedy czytam suche definicje, określenia, dorosłe nazewnictwo, kiedy kłują mnie placówki oświatowe dla dzieci nieobjętych jeszcze obowiązkiem szkolnym, formy edukacji, instytucje wychowawczo – opiekuńcze, gdy słyszę, że rolą przedszkola jest  „zapewnienie dzieciom właściwych warunków rozwoju fizycznego, umysłowego, emocjonalnego i społecznego, wyrównywanie ewentualnych braków i opóźnień w tym zakresie, przygotowanie dziecka do nauki w szkole oraz pomoc pracującym rodzicom w zapewnieniu dzieciom opieki wychowawczej”, ogarnia mnie wielki smutek. To wymysły dorosłych, którzy już dawno wyrzucili z siebie dziecko, których świat pożegnał się z bajką i zabawą, a od których tak wiele zależy w życiu malutkich pingwinków, którzy kiedyś też będą dorośli…
Jak mogę o takim miejscu, jak Akademia Pluszowych Misiów pisać urzędniczo – psychologicznym żargonem? Niech sobie te wszystkie edukacje siedzą cichutko w kąciku i robią swoje, a my wejdźmy w świat małych mebelków, niskich krzesełek, miękkich zabawek rozsypanych na dywanie, świat, w którym dorosły, z całym bagażem mądrości życiowych, trudami i radościami codzienności, zdejmuje buty i kuca, bo czuje się za duży :) Ręka bezwiednie sięga po najbliższy klocek, zaczyna go obracać w palcach, na twarzy pojawia się nostalgiczny uśmiech i gdyby było ciut więcej czasu, żeby nie to zebranie, narada… schodami, cichutko na pewno zszedłby konik na biegunach…

Tu cały świat koncentruje się na wysokości mniej więcej jednego metra – wszystkie plany (wejdę za chwilę do tego dużego, chyba żółtego pudła), marzenia (będę królewną), troski i radości (siusiu! a do pani Edytki tak daleko, oj, idzie do mnie, jak dobrze), problemy i odkrycia (mama dała kapcie na sznurówki… ale długie i poplątane… jak ten robak, którego wykopałem z tatą). Odkrywa się świat pełen zaskakujących zagadek – klej klei nie tylko papier, ale i stolik, i paluchy; zauważa innych w prywatnym świecie – on też rysuje tą kredką, dać, czy odebrać? Uczy bycia razem – z Olą za rączkę na spacer, bo jest mała, a ja duża!

Panie niby są duże, ale zupełnie oswojone, jedna mięciutka i lubi przytulać, druga z długimi włosami, jak królewna na obrazku, trzecia ma mnóstwo pomysłów i wszystko umie. Nigdy nie mówią, że nie maja czasu, żeby przyjść później. Uśmiechają się, biorą na ręce, jak człowiek zatęskni za mamą, pomagają jeść, myć rączki, pilnują cały dzień, w sali i na spacerze, żeby wszystko było dobrze, żeby stłuczone kolanka, żal i płacz trzymały się z daleka, pokonują każdego smoka. Nad największymi potworami panuje pan Dyrektor, duży, z wąsem, zawsze śmiejącymi się oczami, Największy Pluszowy Miś na świecie, który podgląd z monitoringu ma nawet w swoim telefonie – to dopiero wynalazek, cały dzień oglądać ten zaczarowany świat… Żadne narady i finanse niestraszne, jak ma się taki widok.

Taki świat zapamiętają nasze małe pingwinki, kiedy ruszą w duży świat. Nie wyrosną na człowieka, jak mówi powiedzenie, bo już są ludźmi, z całym bagażem dostępnych temu gatunkowi emocji i przeżyć. W swoim worku na kijku poniosą w dorosłość ciepło, radość, zabawę, beztroskę, wspomnienia, do których niejednokrotnie wrócą i będą one dla nich oparciem. Nigdy nie wyrzucą bajki z dziecinnego pokoju, bo kiedy na świecie zawierucha, cóż zostaje, jeśli nie bajka, pani z przedszkola i konik na biegunach?

Teraz jesteśmy już dorośli, Ty, ja... Mamy swoje światy, obowiązki. Jak nasze maluchy... Tylko one nie potrafią pracować, zarabiać pieniędzy, dotacje na przedszkola zostały obcięte... Nie może tak być, że obecni dorośli przyszłym dorosłym zabiorą wspomnienia, przeżycia, emocje, bo Fenicjanie z nudów wymyślili pieniądze. Ja szukam dotacji, grantów, piszę 2 projekty, mam trochę pomysłów, o których jeszcze Ci opowiem.
Uśmiechnij się, proszę :)



piątek, 31 stycznia 2014

Nietypowe życzenia

Od dawna mam dość sztampowych życzeń "wszystkiego dobrego","pięknych podziękowań" i wierszyków sms-owych o kurkach, co to idą sznurkiem... . Nie tylko ja, jak widzę :) Mam coraz większe problemy z akceptacją nowomodnej plątaniny prostych polskich słów z fonetycznym slangiem, w o mało co angielskim w stylu - luknij, jak boje plejają...Mówiłam Ci już, że nie znoszę np. słowa weekend, na swój prywatny użytek mam popiątek :) Piszę piórem, takim atramentowym, ze stalówką :), nawet pisma urzędowe i dokumenty aplikacyjne. Kaligrafia nie kojarzy mi się z Japonią i patyczkami, ale z kałamarzem i stalówką na moim własnym biurku. A mowa polska - z wyraźnymi końcówkami, wieloma czasami, tymi wszystkimi azaliż, aczkolwiek i innymi perełkami, które tylko my znać możemy. 

Jan Polkowski napisał niedawno:

Leczę się polszczyzną (...)

Polszczyzna odwdzięczy się - ocali dla nas niedotykalne warstwy świata, których bez niej nie dostrzeżemy. Ocali w nas ludzi...

Tym samym mój język jest dla mnie. Wytchnieniem, zrozumieniem, nazwaniem. Bez obcych naleciałości, z szacunkiem dla przeszłości.
Zdarza mi się popełniać pisanki na zamówienie, jak ta poniżej. Niektóre wysyłam mailem, inne, pisane piórem, w twardej okładce, pocztą. Są od początku do końca wymyślone, albo mają cytat - motyw przewodni, wszystko jest kwestią gustu. Wszystkie za to są na zadany temat, dla kogoś, o kim choć troszkę muszę wiedzieć.
Jeśli chcesz, napiszę też dla Ciebie, indywidualnie, inaczej, po staropolsku (z załączonym tłumaczeniem :)). 
Z okazji urodzin, świąt, ślubu, kłótni z sąsiadką, podziękowania dla pani w sklepie i prośbę do kominiarza, żeby w nowym roku sprawdził też komin, a nie tylko przyszedł po datek.



I, jeśli mogę Cię prosić, nie powielaj moich podziękowań bez konsultacji ze mną. Proszę :)