Liczba wyświetleń

środa, 20 lutego 2013

14 lutego

Witaj,
wybacz, że tak długo kazałam ci czekać... Nawet nie wiem, gdzie byłam.. W jakiś dziwnych miejscach, w Patagonii i Kapadocji marzeń...
Ale już jestem i chwilowo nie wybieram się w żadną podróż.
Opowiem ci dziś, dlaczego 14 lutego jest dla mnie dniem ważnym. Zimowy, mroźny dzień, a kojarzy się z dumą, siłą, prawdziwą wiernością. To dzień, w którym w 1942r. powstała Armia Krajowa. Rozkazem gen. Władysława Sikorskiego, Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych, przekształcona ze Związku Walki Zbrojnej. Szybko stała się najsilniejszą i najlepiej zorganizowaną podziemną armią w Europie. Pomyśl o tym, proszę....




Rota przysięgi Armii Krajowej:
W obliczu Boga Wszechmogącego i Najświętszej Maryi Panny, Królowej Korony Polskiej kładę swe ręce na ten Święty Krzyż, znak Męki i Zbawienia, i przysięgam być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej, stać nieugięcie na straży Jej honoru i o wyzwolenie Jej z niewoli walczyć ze wszystkich sił – aż do ofiary życia mego.
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i rozkazom Naczelnego Wodza oraz wyznaczonemu przezeń Dowódcy Armii Krajowej będę bezwzględnie posłuszny, a tajemnicy niezłomnie dochowam, cokolwiek by mnie spotkać miało. Tak mi dopomóż Bóg.






poniedziałek, 24 grudnia 2012

Bóg się rodzi


Została napisana przez Franciszka Karpińskiego w roku 1787. Był to czas po pierwszym rozbiorze Polski, w czasie przygotowań do Sejmu Wielkiego. Czas ten charakteryzował się tym, że w umysłach światłych ludzi z epoki jawiła się potrzeba głębokiej reformy państwa i ratowania niepodległości. Ale był to również czas, kiedy drogi i sposób myślenia władzy i elit intelektualnych rozeszły się niepomiernie. Elity władzy nie rozumiały jeszcze istoty zagrożenia i wydawało im się, że jakoś to będzie, że Polska nierządem stoi. Tymczasem elity intelektualne, nie tylko Karpiński ale też twórcy KEN, twórcy uchwał Sejmu Czteroletniego bili na alarm. Dlatego na zakończenie tej kolędy – napisanej w rytm poloneza, w rytm naszego narodowego utworu – umieszczono zwrotkę "Podnieś rękę Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą, w dobrych radach w dobrym bycie, wspieraj jej siłę Swą siłą". Sam twórca kolędy - Franciszek Karpiński (zresztą autor wielu innych znanych pieśni religijnych m.in "Kiedy ranne wstają zorze") w momencie, kiedy okazało się, że został rozpisany drugi i trzeci rozbiór Polski rozczarował się do tego stopnia życiem w Warszawie, że z niej wyjechał i już nigdy nie chciał wrócić. Tak był zdegustowany zachowaniem polskich elit. I trudno się dziwić. Nigdy bowiem w Polsce nie było tak wielkich balów jak po trzecim rozbiorze Polski. Świętowano go jako koniec z polską zgrzebną nieporadnością i czczono wejście Polski w skład wielkiego imperium. Franciszek Karpiński tego myślenia nie akceptował. Na wieść o podpisaniu trzeciego rozbioru – jednej nocy osiwiał. Osiadł na Białostocczyźnie. Zajął się pracą fizyczną i żadnego utworu już nie napisał. Uznał, że nie ma dla kogo. Natomiast widział sens pracy dla prostego ludu i wśród tego ludu miał niesamowity oddźwięk. Jego książeczki z pieśniami były wręcz rozchwytywane. Śpiewano je w każdym kościele. Jego grób ma zresztą kształt wiejskiej chaty.
Powstały jednak kontrowersje co do teologicznego przesłania tej kolędy...
Ten tekst odzwierciedla treść prologu Ewangelii Św. Jana. Zestawia też szereg paradoksów, (ogień krzepnie, blask – ciemnieje) na znak, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Franciszek Karpiński był człowiekiem wszechstronnie wykształconym. Był absolwentem Uniwersytetu we Lwowie, była też doktorem filozofii, a biskupi usilnie zabiegali by go uczynić go duchownym. On nigdy nie przystąpił do stanu duchownego ale był gruntownie wykształcony teologicznie. W tej kolędzie umieścił też słowa:
"Cóż masz niebo nad ziemiany, Bóg porzucił szczęście Twoje"
Chodzi o to, że Bóg wybrał ten rodzaj szczęścia pośród nas, przez krzyż, porzucając beztroskie szczęście aniołów. Zszedł na ten świat, gdzie jest płacz i łzy. Ale ponieważ w niektórych wersjach zostało to źle zapisane, że "Bóg porzucił szczęście Swoje", to niektórzy ortodoksyjni teologowie zaczęli zarzucać mu, że Bóg nie może porzucić swojego szczęścia, bo nie może pozbyć się czegoś co jest częścią jego istoty. Dlatego niektórzy nawet nie chcieli śpiewać tej zwrotki, żeby nie wpadać w herezję. Tymczasem wystarczy po prostu trzymać się oryginału. I trzymajmy się oryginału, boFranciszek Karpiński jest niesamowicie precyzyjny, a każde jego słowo ma wielkie znaczenie i jest przemyślane.

ks. Henryk Zieliński, redaktor naczelny tygodnika "Idziemy" w rozmowie z wPolityce.pl

wtorek, 18 grudnia 2012

pstrąg i śledź




Pstrąg
Czyszczę dokładnie wewnątrz i nic mu nie odcinam. Myję, osączam w ręczniku papierowym,posypuję naturalną przyprawą włoską, wcieram ją też we wnętrze, do środka daję plasterek masła maślanego, takiego prawdziwego, lekko solę, pakuję w folię aluminiową i do piekarnika. Podaję z kawałkiem cytrynki, którą skrapiam go z każdej strony. Żadne panierowanie, smażenie i takie tam.

Śledziki
Powinny być całe, takie, które mają też ości. Moczę, 50 razy woda zmieniana i oblizuję paluchy, którymi sprawdzam, na ile są dalej słone. Najlepsze śledzie Monika przywozi z .. kopalni :) Dla mnie to niepojęte, bo nie mam pojęcia, na jakim poziomie się wydobywa wszystkie te pychoty, które razem ze śledzikami tam zdobywa...Widzisz, pewnie też ci się wydawało, że z kopalni to tylko węgiel :)
Wymoczone, odpowiednio słone, tnę na kawałeczki, pi razy drzwi 4-5 centymetrowe. W słoiku układam pojedynczymi warstwami – śledzik, poplasterkowana cebula (...), wcześniej posypana i wymieszana z drobno pociętym koperkiem, kulkami ziela angielskiego i gorczycą, na to śledziki i listek laurowy. I kolejna warstwa, z akcentem na cebulę, bo uwielbiam. Całość zalewam olejem lnianym, bo jest najpyszniejszy, w markecie już jest. A jak nie mam, to innym. Choć najpyszniejszy jest ukraiński lniany olej nie tłoczony, a bity, tylko skąd go wziąć...Wszystko to robię przynajmniej 3 dni przed podaniem, żeby cebulka była lepsza od śledzia..


poniedziałek, 17 grudnia 2012

i znów dziękuję :)

Za kolejny tysiąc odwiedzin... Czuję się, jakbym miała dom pełen gości, dla których gotuję kompot, podaję drożdżowe ciasto, kwaśne mleko, na drewnianym stole biały obrus, polne kwiaty, wszędzie śmiech i lato... Tak, jakby świąteczna radość trwała cały rok... Ciepło w sercu... Kłaniam się nisko :)

http://www.e-ogrodek.pl/a/10335,nakrycie-stolu-w-ogrodzie

niedziela, 16 grudnia 2012

kopalnia "wujek"

16 grudnia przeciwko górnikom w kopalni Wujek w Katowicach skierowano: 5 kompani ZOMO, 2 kompanie ORMO, 1 kompanię NOMO, 7 armatek wodnych, 3 kompanie po 10 bojowych wozów piechoty i 1 kompanię czołgów.
W pogotowiu czekał również pluton specjalny ZOMO. Czołgi sforsowały mur, a oddziały ZOMO wkroczyły na teren kopalni.
Wobec górników użyto środków chemicznych. Byli także polewani wodą.
Następnie do akcji wprowadzono pluton specjalny i rozległy się strzały...

Podczas pacyfikacji kopalni "Wujek" zginęli:
Józef Czekalski
Krzysztof Giza
Ryszard Gzik
Bogusław Kopczak
Zenon Zając
Zbigniew Wilk
Andrzej Pełka
Jan Stawisiński
Joachim Gnida




Jan Stawsiński miał 21 lat. Został zastrzelony przez milicyjnego snajpera z helikoptera. Syn Janiny Stawsińskiej umierał w katowickim szpitalu. Pani Janina, rezygnując z pracy na Pomorzu, specjalnie przybyła na Śląsk i zatrudniła się w tym szpitalu. Jako salowa czuwała dzień i noc przy łóżku nieprzytomnego syna. Gdy 25 stycznia 1982 r. zmarł bez odzyskania przytomności, powróciła do siebie. Tutaj nie miała łatwego życia. Bezpieka ją inwigilowała i utrudniała dostęp do grobu dziecka. W 1984 r. pobito ją nawet w czasie demonstracji. Gdy kilkanaście lat temu rozpoczął się proces oprawców, przyjeżdżała na każdą rozprawę. W ten sposób trasę Koszalin-Katowice przemierzyła pociągiem aż 97 razy tam i z powrotem. Znosiła te nieprawdopodobne trudy, bo wierzyła, że domagając się prawdy i sprawiedliwości, może ocalić ideały, za które zginął jej syn.
31 maja 2007 r. został ogłoszony wyrok w procesie członków plutonu ZOMO, który strzelał do górników - 11 lat więzienia dla Romualda Cieślaka, b. szefa plutonu specjalnego ZOMO z kopalni "Wujek" i "Manifest Lipcowy"; kary 3 lat oraz 2 i pół roku dla jego podwładnych; uniewinnienie b. wiceszefa MO z Katowic Mariana Okrutnego i umorzenie sprawy jednego z zomowców z "Manifestu Lipcowego". Z kolei Czesław Kiszczak został uniewinniony przez sąd 26.04.2011 r. Janina Stawsińska zmarła parę dni później, 3 maja. Pogrzeb zgodnie z jej wolą był bardzo skromny. Pochowano ją na koszalińskim cmentarzu w tym samym grobie, w którym spoczywa jej syn.






zdjęcia z sieci

sobota, 15 grudnia 2012

kutia, makówki i pychota


kutia:
Bywa zdradliwa, bo jest ciężkostrawna. Ma też 1 wadę-podaje się ją na koniec i - poza Stefcią, lata temu - nikt nie ma na nią miejsca... Zaczynam od przygotowania 6 garnków. W pierwszym gotuję namoczoną w nim dzień wcześniej, łuskana pszenicę. mieszam to i mieszam, a ona się po paru minutach od zawrzenia przypala. Błyskawicznie przerzucam ją do drugiego garnka, bo jak się przypali, gorzka będzie i mało aromatyczna. Podlewam w tym drugim garnku ciutkiem wrzącej wody, mieszam, ona się przypala, ja przerzucam, podlewam... i tak dalej, aż będzie miękka i pyszna.
Mak daję do zmielenia w piekarni. Gotuję w 1 garnku, cały czas mieszając, dobrze wcześniej namoczyć, ale jak nie, to starczy zalać wrzątkiem. Łuskam orzechy włoskie i laskowe, kroję na drobne kawałeczki, daję wcześniej namoczone we wrzątku (poza tym dniem moczę w wódeczce, ale to post, itd) rodzynki, drobno pocięte morele, suszone na słońcu (sklep ze zdrową żywnością, pszenica też, choć i w warzywniaku pewnie będzie), jak kto lubi, to figi, jedyny suszony owoc, którego nawet nie dotykam :)
Mieszam to z wystudzoną pszenicą i słodzę miodem. bajko ty moja.....

makówki:
Mak jak wyżej, jak wystygnie słodzę miodem. potem biorę duuużą miskę szklaną, ale żeby w lodówce się zmieściła, bo jak zimy nie będzie, to na dworze za ciepło, a psy i koty tylko czekają.. Lodówki w grudniu zawsze są za małe, naczynia za duże, przedmioty stają się za-nie-takie, bo to czas uczuć przedziwnych, pięknych...
Kupuję batona-francuza-bułkę paryską, kroję na cienkie kromki i układam warstwami - mak, ciasno obok siebie ułożone kromeczki bułki. Lepsze są wcześniej namoczone w mleku, ale wtedy trzeba to wszystko zjeść jak najszybciej, zanim mleko skwaśnieje. Robię bez mleka, za to na talerzu, zanim zjem, porcyjkę polewam.....30% śmietaną, zapominając, że miażdżyca i takie tam.


I pychota niebywała, aczkolwiek nie tylko na Wigilię … hreczka, to kasza gryczana, absolutnie najpyszniejsza, najdelikatniejsza jest ta niepalona, biała,wzrokowo jak kaszka na krupnik. Kupuję w sklepie ze zdrową żywnością. Kaszę, każdą, ryż też (tylko z pszenicą to nie wychodzi...) gotuję tak:
do garnka wlewam wodę, objętościowo 2 razy tyle, ile suchej kaszy, solę i czekam, aż zawrze. Kaszę rzucam na wrzątek, nie zmniejszam gazu i stoję nad tym, mieszając, aż się pobałwani ze 2-3 minuty. po czym przykrywam-o dziwo-przykrywką, zawijam w ręcznik i pakuję pod pierzynkę na jakieś 30 min. Wychodzi na sypko, co ma sens nawet, jak się komu nie spieszy...
Po tych 30 min. wymieszać z podrobionym twarogiem i kawałeczkami orzechów włoskich i zapiec, aż się ser zacznie kleić.
A jakie to pyszne nawet nie w Święta...

piątek, 14 grudnia 2012

pluszowy nieźwiadek


Potraktuj go, proszę, jako symbol. Są przecież różne, nie zawsze pluszowe, rzadko takie, jak ten z dzieciństwa, w ramionach którego zasypiałam spokojnie, wtulona w miękkie futerko, a on dawał mi całego siebie, wszystkie dobre sny, uczucia, nie żądał niczego, chciał tylko być przy mnie. Cerowany niezdarną ręką dziecka, prany co jakiś czas przez dorosłych, którzy widzieli w nim siedlisko bakterii... Wtedy wypchany był trocinami, zimą siedział całymi dniami przy piecu, żeby wyschnąć, a ja tęskniłam tak, że aż bolało. Jeden, jedyny, prawdziwy, mój. Pewnego dnia zniknął. Pytałam, szukałam, płakałam, nie wrócił.. Został uznany za bałagan w czasie szalonych porządków, nikomu nie przyszło do głowy, KOGO wyrzucili... Nikt nie zainteresował się moim nieszczęściem, poczuciem straty tak okrutnej, że nie umiałam sobie dać z tym rady, bo jak radzi sobie z tym mała dziewczynka...
Weź się w garść, przestań płakać, to była stara zabawka, do niczego, posprzątaj lepiej resztę zabawek, bo może okazać się też niepotrzebna, weź sobie coś innego, jeśli ci nie jest wstyd, że taka duża...
Nie wiem, może nie słyszałam tego prawdziwie, może tak, ale tak to czułam..
Lata później pojawił się kandydat na pluszowego. Po krótkim czasie okazał się wypchany betonem, sztywny, zimny, bez miękkości i czułości. Tego pozbyłam się sama, szukałam przecież czegoś innego...
A jeszcze później... był miękki, lekko złoty, zewnętrznie prawie taki, jak mój. Dałam się zwieść. Śniłam pięknym snem, że to ten, odzyskany, jedyny, trochę inny, ale przecież ja też się zmieniłam. Budowałam na nowo moje szczęście, poczucie bezpieczeństwa, szeptałam wieczorem do uszka radości i kłopoty, a on był. Musiał minąć wiek tego snu, żebym zauważyła, że jest wypchany gąbką, nie ma kręgosłupa, jest plastyczny, wszyscy się cieszą, jak szybko schnie, wystarczy tylko wywirować i rano jest jak nowy. Uśmiechnięty, wyszczotkowany i podatny na wszystko. Nie byłam jego. Był wszystkich. Zachwycali się nim, znów nie widząc, że powinien być tylko mój. Zatracił się tym. Dla innych był jeszcze piękniejszy, czarne oczy lśniły, jak wypolerowane węgielki, przybierał pożądane pozy, kłaniał się nisko, bo gąbka pozwalała na najniższy ukłon. Zapomniał, że to ja go znalazłam, że miał być przede wszystkim ze mną...
Duże dziewczynki też płaczą... Cicho, w poduszkę, bo już nie bardzo wierzą, że ich miś istnieje naprawdę... Że kiedykolwiek jeszcze go znajdą. Tak mijały całe lata.. Żyliśmy obok siebie, ja z tęsknotą, on w samozachwycie, którego potwierdzenia szukał tylko w oczach innych. W moich nie widział radości, smutku, uczucia i powolnego wygasania...
Trwałam. Zagubiłam marzenia, siłę, wiarę...Tak mijały lata, gorsze i lepsze, był, a jakoby go wcale nie było.
Pewnego dnia wyruszył w wielką wyprawę, dostępną tylko niedźwiedziom. I minęły kolejne lata, w czasie których tylko czasem pamiętał, że istnieję. Coraz bardziej obcy, nieobecny gąbkowym duchem. Nie chciał wracać, tam było mu dobrze. Kiedy wreszcie wrócił, nie byłam już jego, odsunął mnie w kąt czekania na wszystko. Odeszłam, ale w swój świat, w swoje pudełko nicości.
I nagle zdarzył się cud. Znalazłam moją najdawniejszą zgubę. Dorosłą, mądrą, złotą, czułą. Pluszowa buzia pełna była uśmiechu, oczy patrzyły wnikliwie, wszystko wiedział, wszystko rozumiał. Kiedy się przytuliłam, znów poczułam, że łapy niedźwiedzia mogą być pasem ratunkowym.. Każdego dnia patrzyłam, chciałam czuć do końca, że to naprawdę tamten miś. Tamto poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia, ufności i wiary. I kiedy prawie się w tym zatraciłam, nagle dotarło do mnie, że tak, to on, ale... tyle przeżył od upadku w śmietnik, że nauczył się walczyć o siebie, to był jedyny upadek, na który sobie pozwolił. Już nie potrafi być mój, już nie wierzy, boi się wracać do przeszłości, bo nie potrafi w tym  dojrzeć przyszłości. A ja... nie chcę przyjąć do wiadomości, że duże dziewczynki nie szukają już ratunku w misiach... Że nie można uciec od samego siebie, nawet na skraj świata, bo tam zawsze będę tylko ja i to, co we mnie jest. Nawet, jeśli to dalej ta kilkulatka, która zbudowała wokół siebie kobietę, dorosłość, odpowiedzialność.. Ciągle chcę się do niego przytulić, wyszeptać zaklęcia do sterczącego uszka, ufnie spojrzeć w oczy, zaczerpnąć siły i dalej być sobą. Dorosłą sobą. Bo dziecko staram się schować najgłębiej, jak potrafię, ale nigdy nie pozwolę mu odejść...



środa, 12 grudnia 2012

karp w galarecie

Przepisy świąteczne popełniłam kiedyś dla Anki Krakowianki, są jej, ale mam taką ochotę pokazać ci, jakie są moje Święta... Ania, buziaki...

Karp w galarecie, bajka po prostu, ulubiona mojego dziadzia, czyli moja też.
Poza karpiem sprzedał mi mamałygę, poczucie bezpieczeństwa, czytanie...książek - miałam 3 lata, jak zapisał mnie do biblioteki i kupił specjalny, tekturowy tornister, żebym miała w czym książki nosić.
Był esencją cierpliwości, nieprzegadanego, a okazanego w codziennych drobiazgach kochania. Człowiek prawy, dobry i mądry. Zasnął zbyt szybko, miałam 15 lat.
Karpia od kilku już lat przywozimy z wód dawniej przynależnych cystersom. Stawy są w środku rezerwatu przyrody, opróżniane tylko raz w roku, a zawsze jeden pozostaje z wodą, bo z niego odlatują na zimę gęsi- widok niebywały tysiąca ptaków na stawie, którego prawie spod nich nie widać, radzące głośno przed odlotem..
Po wykonaniu czynności niezbędnych, żeby rybka stała się mięsem, dzielę ją, specjalnie na tę okoliczność kupionym elektrycznym nożem, na dzwońce. Usuwam łuski, przycinam płetwy, koty zewsząd nadciągają na to, co rybka ma w środku, a mięso nie potrzebuje. Myję dokładnie, solę dostatecznie i układam w garnku. Nerwowo tym razem czekam do jutra.Rano obieram około 1 kg cebuli, kroję w drobną kostkę (a nie używam do tego deseczki, kroję w ręce - nie, to nie ma znaczenia kulinarnego, po prostu się chwalę), zalewam wodą, dodaję garść rodzynek, ciut pieprzu i gotuję ok. 20 min. na niewielkim ogniu. Wody nie może być za dużo, bo się galaretka nie zetnie, ani za mało, żeby nic nie wystawało, bo się nie dogotuje. I to pachnie tak, że już wiem, że Święta za chwilkę. Potem wkładam ostrożnie dzwońce tak, żeby utonęły w wywarze cebulowym i dodaję ze 4 głowy karpiowe. Zmniejszam gaz, bo rybka musi pyrkać, albo lepiej murgać, jak mawiała Stefcia. Gotuję na oko, koło 15-20 min, zależnie, jakie duże są kawałki, a potem delikatnie wyławiam dzwońce, układam na półmisku i oddzielam ... rodzynki od cebuli. Połowę rodzynek zjadam od razu, resztę rozsypuję wokół ryby i przecieram na nią cebulę przez sitko. Dopełniam czystym wywarem, lanym przez sitko, a jak wystygnie, wstawiam do lodówki. 
Jemy z chałką, której nie piekę na te święta, bo nie ma kiedy.





dziadzio

wtorek, 11 grudnia 2012

wigilijny barszczyk


Plasterkuję buraczki do dużej michy, bo ja lubię duże naczynia, z których nic nie wylatuje i nie wycieka. Jest około 6, takie wielkości pomarańczy. posypuję łyżką cukru i ciutkiem soli, dokładam posiekany czosnek (ze 3 ząbki),sporo utartego w moździerzu majeranku i 2 cytryny, wyciśnięte do szpiku kości. Mieszam to wszystko, przykrywam ściereczką, żeby żaden bałagan nie wpadł i odstawiam na jakąś minimum godzinę. Dużo wcześniej zalewam grzyby wrzątkiem i czekam, aż przybiorą na wadze i przestaną być suszone [czasem sama wchodzę do długiej kąpieli i czekam na to samo, ale nie jestem grzybem, niestety i nic z tego nie wychodzi :)];
Gotuję je w tej wodzie, w której się moczyły. Jak wystygną, można je pokroić, ale po co, niech wszyscy widzą, że barszcz powinien smakować i pachnieć grzybem. Wrzucam je zatem w całości, a jak ktoś nie lubi, to łatwiej mu je wyłowić. Nastawiam zupę właściwą - do wody wrzucam 3 marchewki przekrojone na 4, 2 pietruszki w całości, bo je potem zjadam, a najbardziej lubię, jak leży na talerzu i na mnie czeka, kawał selera, 1 duży, albo 2 małe pasternaki, garść lubczyku,2 świeże liście laurowe, 5-6 kulek ziela angielskiego i gotuję, ciągle jeszcze bez soli. Jedno duże jabłko nacinam w wielu miejscach i w całości dokładam do wywaru, nie tonie, pływa dość energicznie, ogonkiem do góry.
Po jakiś 20 minutach wrzucam buraki, które tymczasem puściły mnóstwo soku, z tym sokiem, rzecz jasna, w ogóle michę dość dokładnie wyskrobuję z wszelkich przypraw, wrzucam to do zupy i stoję nad garnkiem, aż wszystko zawrze. To chwilę trwa, więc najczęściej zdążę się już włączyć, odbyć daleką podróż w byty nieznane i wracam na ziemię, jak się wszystko bałwani, kipi, wypływa i ogólnie zachowuje się niestosownie. Wtedy zmniejszam gaz, tak, żeby tylko murgało, wycieram kuchenkę, blat, garnek papierowym ręcznikiem i zostawiam zupę na małym ogniu na jakieś 15 min. Wtedy próbuję i wiem, czego dosypać - na pewno soli, mielę świeży pieprz, może ciut cukru. Wyławiam liście laurowe i zostawiam jeszcze na parę minut, po czym wyłączam gaz, przykrywam garnek i zostawiam wszystko, żeby się odstało i przegryzło.
Ponieważ jestem konserwatystką, nie dodaję vegety, a ze względów tych oraz innych śmietany, czy innego bielidła, bo to ma być postne, czy tam pośne, jak mówiła moja Stefcia i ja się tego zamierzam trzymać :)


poniedziałek, 10 grudnia 2012

biała armia

Nie lubię zimy. Nie zachwycam się śniegiem, nie jeżdżę na nartach, zimno sprawia, że niknę, jestem coraz mniejsza, zimniejsza, coraz częściej mam ochotę w ogóle nie wychodzić z łóżka... Nie myślę nawet o tych wszystkich niedogodnościach, mokrych, śliskich drogach, odśnieżaniu i całej reszcie. Sama zima jest moim mordercą... Zawsze była odchodzeniem, przemijaniem, beznadzieją. Przez cały ten biały i lodowaty czas nie wierzę, że kiedykolwiek jeszcze będzie ciepło, zielono, kwieciście, że kiedykolwiek ogrzeje mnie słońce, 3 dni Świąt to za mało, żeby ogrzać na pół roku.. 
Pewnej zimy, kiedy jak zwykle zniknęłam w sobie, przyjechała Misia. Chwilę potem przed wejściem do domu stanęła biała armia, strzegąca mnie przed mroźnym złem, które mało mnie nie zwyciężyło... I już nie jestem sama, śnieżna ciemność nie wygrała, nie jestem zagubiona...
Spróbuj, jeśli, tak jak ja, nie chcesz tego czasu :)n oni naprawdę są skuteczni