No i mamy stare-nowe. Powiem Ci tylko, że to oznacza dalsze dolce far niente, wśród pięknych okoliczności przyrody :), z dala od świata, z wszystkim, co się z tym łączy. I jeszcze, że nie chowam się za wielką, żelazną bramą, od środowego wieczora zrobiłam już kilka ciekawych rzeczy, a teraz zobaczymy, co z tego wyniknie. Jeśli się uda, opowiem.
Nu, pagadi!, cytując klasyka :)
Liczba wyświetleń
piątek, 13 marca 2015
środa, 11 marca 2015
30 tysięcy...
Cena za rekordowego, 180 kilogramowego tuńczyka ?
Mieszkania do wynajęcia w Gdańsku?
Nerki ????.....
A może chodzi o moment, w którym człowiek, wykorzystując szlaki natury, dotarł do Ameryki ?
Migracje Japończyków?
Osób na Europejskim Spotkaniu Młodych ?
Nie... to Wy zajrzeliście do mnie już ponad 30 tysięcy razy. Dziękuję....
Miękko w środku człowieka, ciepły uśmiech, poczucie, że ktoś chce, bo przecież nie musi... Marysiowemu Sadowi też się udzieliło i wygląda teraz tak:
Mieszkania do wynajęcia w Gdańsku?
Nerki ????.....
A może chodzi o moment, w którym człowiek, wykorzystując szlaki natury, dotarł do Ameryki ?
Migracje Japończyków?
Osób na Europejskim Spotkaniu Młodych ?
Nie... to Wy zajrzeliście do mnie już ponad 30 tysięcy razy. Dziękuję....
Miękko w środku człowieka, ciepły uśmiech, poczucie, że ktoś chce, bo przecież nie musi... Marysiowemu Sadowi też się udzieliło i wygląda teraz tak:
Wprawdzie Internet wykrzywił do granic wytrzymałości cięciwy relacje między ludźmi na osi czasu,
ale dzięki Wam czuję się tak, jakbym napisała KSIĄŻKĘ,
Uczucie - bezcenne...
wtorek, 10 marca 2015
Zagadka
Kim może być ta dziewczyna? Modelką? Celebrytką? Barbie??
z cyklu:
"nie sądź książki po okładce"....
Wybory sołtysa, cd. odc.3 :)
Powiem tak, nie zasłużyłam na tak wiele, po tylu latach, kiedy ludzie poznają się od podszewki, znają się z dobrych i złych stron, dostać coś takiego, to .... nogi się uginają, głowa pochyla i nie wiadomo, co powiedzieć...
Chociaż, może po niedawnych Oskarach, powinnam powiedzieć raczej coś w stylu:
dziękuję mamie i tacie, mojemu kotu i psu (szloch)
mojej ekipie i znajomym, którzy pewnie są już pijani (to kwintesencja wypowiedzi reżysera nagrodzonej "Idy"...)
(majt statuetką)
thank you!!!!
A całkiem serio, dziękuję Tobie i Zbyszkowi, że wytrzymujecie ze mną już tyle lat. Czułości
Halina M.
Chociaż, może po niedawnych Oskarach, powinnam powiedzieć raczej coś w stylu:
dziękuję mamie i tacie, mojemu kotu i psu (szloch)
mojej ekipie i znajomym, którzy pewnie są już pijani (to kwintesencja wypowiedzi reżysera nagrodzonej "Idy"...)
(majt statuetką)
thank you!!!!
A całkiem serio, dziękuję Tobie i Zbyszkowi, że wytrzymujecie ze mną już tyle lat. Czułości
Halina M.
magister ekonomii
były: doradca podatkowy
obecnie: rehabilitant
zwierząt
zam. .......
Rekomendacja
Grażynę poznałam niemalże przed trzydziestu laty. Połączyły
nas więzy przyjaźni, a później i zawodowe. Mam więc pełne
prawo powiedzieć, że ją dobrze znam.
Jej główne
cechy:
- osobiste: inteligencja, wszechstronność zainteresowań i wiedzy ogólnej, elokwencja, uczuciowość, barwność języka, lekkość pióra, duże poczucie humoru, opanowanie, wyrozumiałość, tolerancja;
- w przyjaźni: wierność, niezawodność, dyskrecja, taktowność, lojalność;
- w życiu zawodowym: otwarty umysł, pomysłowość, przedsiębiorczość, pełne zaangażowanie, uczciwość, pracowitość, rzetelność, wytrwałość, konsekwencja w działaniu, dokładność, lojalność;
- w życiu społecznym: odpowiedzialność, empatia, wrażliwość na krzywdę każdej żywej istoty, patriotyzm połączony z uszanowaniem tradycji i kultury innych narodowości.
Grażyna
jest wzorem aktywności na każdym z wymienionych obszarów życia.
Będąc cudowną i wrażliwą obserwatorką życia społeczności, w
której żyje, potrafi dostrzec nękające ją problemy i zaskakuje
wspaniałymi pomysłami na ich usunięcie. Otwarta na wszystko co
dobre. Troszczy się, by życie ludzi wokół niej było nie tylko
coraz lżejsze, ale także coraz piękniejsze.
Większość
z nas kieruje się w życiu wspaniałą zasadą: nie czyń drugiemu
co tobie nie miłe, a w tym celu wystarczy po prostu nie robić nic,
ale ludzie pokroju Grażynki starają się robić wszystko, by czynić
drugiemu co im miłe.
Idąc do
celu nie zraża się żadną przeszkodą. Często myślę, że nie ma
dla niej rzeczy niemożliwych. Swym entuzjazmem potrafi pociągnąć
innych do realizacji swych wspaniałych planów. Potrafi pokierować
zespołem ludzi
i, co nie bez znaczenia, potrafi pozyskać niezbędne środki finansowe.
i, co nie bez znaczenia, potrafi pozyskać niezbędne środki finansowe.
Życie
pokazało, że nawet w trakcie osobistych, życiowych „trzęsień
ziemi” i choroby nigdy nie zamyka się na problemy innych, nie
odtrąca niczyjej wyciągniętej o pomoc dłoni i nawet z własnej
inicjatywy idzie
z pomocą. Nie znam drugiego tak twardego słabego człowieka.
z pomocą. Nie znam drugiego tak twardego słabego człowieka.
Grażynka
pełna życia, mocna choć „słaba kobieta” potrafi osiągnąć
więcej niż niejeden pozbawiony inwencji, słaby choć „mocny
mężczyzna”.
Można
śmiało powierzyć swój los w jej ręce !
Halina M.
poniedziałek, 2 marca 2015
Wybory sołtysa, ciąg dalszy....
"Gdyby ludzie robili tylko to, co wydaje się możliwe, do dziś siedzieliby w jaskiniach"
Stanisław Lem
Blog posiada funkcję obserwacji komentarzy i haseł wprowadzanych w wyszukiwarkę. Oczywiście nie pokazuje, kto wyszukiwał :), a jedynie ilość wyszukań danego hasła. Najczęściej szukaliście "wybory sołtysa w gminie Kietrz", co kierowało Was również na mój blog, a następne w kolejności jest moje nazwisko i nazwa miejscowości... Do tego już trzeba mnie znać, przynajmniej po nazwisku, wnioskuję więc, że ciekawi są moi sąsiedzi :)
Parę więc słów rozwijających wątek Grajki z Rozumic.
Nie wierzę, że się nie da, bo to dotyczy tylko trzaśnięcia drzwiami obrotowymi, choć moja siostra stwierdziła kiedyś, że widocznie nikt mnie jeszcze aż tak nie ... wyprowadził z równowagi :)
Nie da się tylko wtedy, jeśli nic się nie będzie robiło. Piszę właśnie Plan Odnowy Rozumic, oparty na Strategii Rozwoju Gminy.
https://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CCEQFjAA&url=http%3A%2F%2Fbip.kietrz.pl%2Fsystem%2Fobj%2F2501_122_zal.doc&ei=ZPvzVPerMoX9UpyTgYAP&usg=AFQjCNFyeq-1fjSmvWdkrhdzSYoJ6mz0Cw&sig2=54pOwjWPAiOrVTkoy-XqAQ
Czytam dokument nadrzędny i widzę, że w tak ważnej dla wsi debacie nie uczestniczył sołtys mojej wsi... Że sąsiednie wsie potrafiły wprowadzić do niego (dokumentu, nie sołtysa :)) duże inwestycje, małe sukcesiki i mam wrażenie, że jeśli to zrobiły, to będą robić wszystko, żeby jak najwięcej zrealizować. Wygląda na to, że w Rozumicach nic nie jest potrzebne, po co, skoro i tak się nie da, gmina nie da pieniędzy, po co próbować, jeśli nic z tego nie wyjdzie, lepiej usiąść wygodnie, napić się kawy/piwa i niech życie się toczy....
Czytam Diagnozę Lokalnych Zagrożeń Społecznych
http://bip.kietrz.pl/system/obj/2627_15._DIAGNOZA_LOKALNYCH_ZAGROZEN_SPOLECZNYCH_GMINA_KIETRZ_2011.pdf
i widzę zamkniętą świetlicę, zlikwidowane boisko, plac zabaw, na którym zabawki, nie dość, że krzywo, to jeszcze osadzone są na takiej wysokości, że muszę podskoczyć, żeby usiąść, ze ścieżkami wysypanymi zarośniętym tłuczniem (to od stłuczonych kolanek i buziaków dzieci...), czytam plakaty, zapraszające na festyny, imprezy, spotkania we wszystkich okolicznych wsiach, tylko nie w mojej. Widzę młodych ludzi, siedzących na przystanku autobusowym, bo nigdzie nie ma miejsca, żeby porozmawiać, nie mówiąc już o zorganizowaniu dla nich czegokolwiek.
Czytam mail od osoby kiedyś decydującej o wielu sprawach, która na moje pytanie, czemu każda propozycja zmian jest torpedowana, nawet nie rozważana i co właściwie chcemy we wsi zrobić, odpowiada: dzień papieski, dożynki.... rzeczy, które, może i miłe, ale nie zmieniające niczego, nie wnoszące rewolucji w nasze życie. Dla takich osób piastowane stanowisko jest sukcesem samo w sobie, nie możliwością działania, za które, podkreślając jego wagę i bezinteresowność, dziękuje mi w następnym mailu... I nie jest to bynajmniej mój fan :)
Widzę skrzynki z pelargoniami na mostkach i uśmiecham się, bo słyszę, jak lata temu, kiedy na zebraniu zaproponowałam ich powieszenie, usłyszałam, że to jest wieś, nie miasto, z którego przyjechałam, że zostaną zniszczone, wrzucone do rzeki... potem słyszę tę samą osobę, chwalącą się pomysłem powieszenia skrzynek na balustradach... Dla mnie istotne jest, że są, obojętnie kto przypisuje sobie zasługę i, jak w wielu innych rzeczach, zrobionych przez kogoś, wypina pierś po order...
Widzę też, w jakim stanie są te balustrady, pokrzywione, odrapane...
Widać tak wada wzroku :) I chyba nie tylko, bo nie dość, że widzę, to jeszcze słyszę :))
"Nie chcę się już w nic angażować, bo jak kiedyś coś zrobiłem, to pół wsi gadało, że się na tym obłowiłem"
"Niech pani da spokój, nalata się pani, podenerwuje, a i tak nic pani nie osiągnie, kiedyś coś zrobiłem, do dziś jest, a dowiedziałem się, że dzięki temu zrobiłem remont domu"
"Wie pani, co on o pani mówi... obiecał, że panią w gminie załatwi..."
ale słyszę również, że "trzeba wiedzieć, że nie mieści się w głowie, ile rzeczy trzeba mieć w d...ie, ale jak się człowiek zatnie, to zrobi bardzo dużo" i tego się będę trzymać.
ale słyszę również, że "trzeba wiedzieć, że nie mieści się w głowie, ile rzeczy trzeba mieć w d...ie, ale jak się człowiek zatnie, to zrobi bardzo dużo" i tego się będę trzymać.
Otóż mam przewrotną naturę, jeśli przez prawie rok prowadziłam rozmowy z kancelarią Prezydenta Polski o patronacie nad międzynarodowym sympozjum naukowym w Rozumicach, w którym wziął udział jej przedstawiciel:
http://www.prezydent.pl/archiwum/archiwum-aktualnosci/rok-2009/art,52,639,sympozjum-nt-historii-gornego-slaska-i-dziejow-ziemi-glubczyckiej.html
(co niektórzy przedstawiają jako swój osobisty sukces:)), projekty napisane przeze mnie zaowocowały w ubiegłym roku grantami w wysokości 21 tysięcy złotych, prawie rok prowadziłam zajęcia dla dzieci (BEZPŁATNE I BEZPŁATNIE), których część teatralną prowadziła pani instruktor gier dramatycznych z Warszawy (BEZPŁATNIE), ściągnęłam burmistrzów, komendanta Straży Miejskiej , starostę powiatowego i dwóch profesorów (BEZPŁATNIE)
http://www.powglubczyce.fora.pl/powiat-glubczycki,22/druzyna-wojow-slowianskich-i-polskomorawskich-belemnit,2467.html
(Marysiowy Sad to imię mojego domu, choć Grajka powinna mieć raczej Grajdołek :)), a wojowie uczestniczyli też w sympozjum (lipiec 2009)
http://srh-silesia.pl/actions.php?lang=pl
i parę pomniejszych (m.in. bezpośrednia pomoc konkretnym osobom, przede wszystkim w załatwianiu spraw urzędowych), jako osoba całkowicie prywatna, bez możliwości, jakie daje bycie sołtysem, to złe słowa nie wyhamują moich pomysłów na poprawienie naszego życia i prób ich realizacji. Zewnętrzna siłownia, boisko, zimą lodowisko, letnie festyny, kino pod chmurką, ciekawi ludzie, kursy i staże zawodowe, naprawa nie tylko zniszczonych mostków, wielu innych spraw mieszkańców, nie są tylko pobożnymi życzeniami. Da się, trzeba tylko chcieć. Piastowanie funkcji społecznej nie jest dla mnie sztuką dla sztuki, jest obowiązkiem wykorzystania każdej możliwości, która poprawi życie w miejscu, w którym teraz my żyjemy. Teraz my, bo najstarszy ślad pobytu człowieka w dzisiejszych Rozumicach pochodzi sprzed 500 tysięcy lat....Pięciuset, to nie błąd...
Wybierzecie Państwo sołtysa, którego będziecie chcieli, to prawo demokracji, ale kandydowanie nie jest grzechem śmiertelnym, Wasz wybór, jakikolwiek by nie był, przyjmę z pokorą.
A na koniec tekst, który od lat czytam, kiedy potrzebny mi jest spokój i rozjaśnienie celu mojego życia, nie chcę być tylko przekaźnikiem genów, choć akurat to wyszło mi wspaniale :)
http://www.fuw.edu.pl/~jziel/dezyderata.html
i mimo wszystko, z cała ułomnością natury ludzkiej, staram się praktykować, czego i Państwu życzę.
Serdecznie pozdrawiam :)
2
środa, 25 lutego 2015
poniedziałek, 16 lutego 2015
Wybory sołtysa 11 marca 2015 godz. 18.00
Proszę, komentuj ten post tutaj, mailem, osobiście - nie w sklepie...
Anonimy na blogu - i tylko tu - mile widziane :)
Kiedy przyjechałam tu 7 lat temu, chciałam się tylko zagnieździć we własnych 4 płotach. Jeszcze nie do końca zamieszkałam, a już stałam się tematem do towarzyskich ploteczek. Normalne, kiedy pojawia się ktoś nowy. Jedni tylko mówili, inni przyszli z uśmiechem poznać, porozmawiać. I tak trwało, póki nie wyściubiłam nos za płot....
Zaczęło się od pisarza. Wciągnął mnie w stowarzyszenie, festyn, sympozjum i parę innych. Najpierw tylko współpracowałam przy pomysłach innych, potem, ponieważ to się udało, zaczęłam robić coś po swojemu. I inni się do tego dołączyli. Najpierw Monika, rodzice dzieci, które chodziły na moje zajęcia, potem razem coś nawet zmalowałyśmy :). Potem już samo poleciało. konkurs, przedszkole, dla którego udało mi się zdobyć 20.000zł na plac zabaw i parę innych, pomniejszych, na przykład skrzynki z pelargoniami na mostkach, o których początkowo nikt nie chciał słyszeć - co pani wymyśla, zniszczą, wrzucą do rzeki... a potem, ten ktoś, przedstawił to, jako własny pomysł i są :) Iście po babsku, zrobić tak, żeby mężczyzna zrobił to, na czym nam zależy, uważając, że to jego własny pomysł :))
Kiedy trzeba, piszę projekt, innym razem maluję po ścinach, na balu charytatywnym, w szpilkach i małej czarnej gotuję, jestem kelnerką, paparazzi i jednocześnie tańczę i świetnie się bawię :) - taka impreza też była :)
Gdzieś po drodze parę kursów i nowych uprawnień - z zakresu prowadzenia działalności agroturystycznej, planowania i realizacji projektów na rzecz społeczności lokalnej, warsztatów dla kadry zarządzającej projektami, trochę praktyki w realizacji projektów grantowych (fundacje, unijne) na małą i większą skalę... Coś jednak umiem :)
Teraz piszę Plan Odnowy Wsi do 2020 r. bo bez tego nie mamy szans na grant w konkursie Aktywna Wieś, siedzę nad lokalną strategią rozwoju gminy, raportem o zagrożeniach społecznych i paroma innymi, równie paskudnymi dokumentami...
Znam statut Rozumic, wiem, kim powinien być sołtys - wykonawcą woli mieszkańców, realizatorem uchwał zebrania wiejskiego, nie prezydentem - dyktatorem... Jeśli zostanę sołtysem, np. koszenie gminnych działek we wsi, płatne na podstawie umowy z Urzędem Gminy, będzie wykonywane przez osobę, wybraną przez mieszkańców...
Za dużo wiem, a do tego coś robię, obudziłam potwora kilkuosobowego, który uważa, że nie wolno, bo .... nie. Uśmiecham się do niego:
bo wiem, że:
przynajmniej próbować, bo dolce far niente sprowadza mnie do wegetacji, nie życia
Nie zawsze wszystko się udaje, ale próbować trzeba, bo kto nie maszeruje, ten ginie. Siedzenie w domu, ze świadomością, że umiem, tylko się boję, odebrałoby mi szacunek dla samej siebie, podeptało poczucie sensu i własnej wartości. Pamiętam, czym była ta sama wioska przed wojną - kino, 2 restauracje, festyny, bale, koła myśliwskie, narciarskie, szkoła i wiele innych. Został nam tylko chór i niedawno otwarte przedszkole. Bo jak się czegoś chce, to naprawdę można. Byle nie płynąć całe życie z prądem, nie utknąć w negowaniu każdej inicjatywy, wyjść z basenu napełnionego kisielem...
Młodzi też chcą. Jakoś nie powrzucali pelargonii do rzeki, zrobili sobie miejsce do zabawy i odpoczynku i ono też nie wylądowało w rzece :)
Nie mieli wyjścia, dorośli dopuścili do upadku boiska, zamknęli świetlicę, piłkarzyki, zapomnieli, jak to jest być młodym, że to mija, ale to, co dzieci dostaną, przekażą dalej, kiedy sami zostaną rodzicami...
Można, wierzę, że można. Może nie napisać projekt na przedwojennych obecnych milionerów :), ale pamiętać, czym może być to samo miejsce, tak samo odległe od wszystkiego, ponad 70 lat później.
Będę kandydować, niezależnie od wyniku będę dalej szukać dla wsi pieniędzy, pisać o niej, opowiadać, jak w warszawskim KIK-u, do którego zaproszono mnie na wykład o Rozumicach. Teraz pytają, czy tu można przyjechać na urlop, wakacje, przespać się z soboty na niedzielę... To się nazywa agroturystyka, może jeden ze sposobów na brak pracy?
Będę kandydować ze świadomością, że mieszkańcy wybiorą sami, to ich głosy, widzenie przyszłości, ich decyzja.
Będę kandydować z pokorą dla wyniku.
Będę kandydować z nadzieją, że wygram i nie zawiodę.
Będę kandydować, nie znając sposobu na sukces, wiedząc, że, żeby osiągnąć porażkę, trzeba się starać wyłącznie wszystkich zadowolić.
Będę kandydować mimo wszystko, bo, od czasu, jak życie podcięło mi skrzydła, zaczęłam latać na miotle :))
Będę kandydować, kierując się prostą zasadą:
Są tacy, którzy docenili to, co robię. Pokażę Ci ciut tego, co od nich dostałam. Za to, co robiłam, nikt mi nie płacił, ani w złotówkach, ani w "ojro", ani Polacy, ani Niemcy - tak żeby nie było wątpliwości :)
Jeśli ktoś uważa inaczej, to sądzi wyłącznie sam po sobie i proszę, przepraszając za obcesowość, żeby nie przeszkadzał mi w ignorowaniu go opowieściami, że kłamię :)
pisałam i przygotowywałam:
mam nawet referencje, pokażę Ci tylko 2:
Wrocław 7 wrzesień 2014
Porta Silesia
Andrzej Przytulecki
ul. Ścinawska 18/9
53-642 Wrocław
Grażyna Skrzyńska
REKOMENDACJA
Niniejszym
chcielibyśmy serdecznie podziękować Pani Grażynie Skrzyńskiej,
za profesjonalne przyjęcie oraz zorganizowanie oprowadzania w dniu 3
lipca 2014 w ramach sentymentalnego pobytu w Rozumicach członków
rodziny Haase z Niemiec. Podczas wizyty Państwo Haase mieli okazję
ponownie odwiedzić miejsca związane z ich dzieciństwem oraz
najbliższą rodziną, jak również poznać poszczególne atrakcje
związane z niezwykle interesującą historią jednej z
najzamożniejszych wiosek dawnych Niemiec. Dodatkowo podczas
zwiedzania zaprezentowane zostały akcenty historyczne w postaci
dawnego sprzętu gospodarstwa domowego, starych zdjęć oraz
multimedialnej prezentacji związanych z historią Rozumic, co
wzbudziło ogromne zainteresowanie pośród odwiedzających.
Szczególne wrażenie zrobiło także niewielkie muzeum regionalne na
terenie posesji Pani Grażyny Skrzyńskiej skupiające materialne
dziedzictwo okolicznych terenów, jak również w stosowny sposób
odzwierciedlające zainteresowanie obecnych mieszkańców historią
rozumickiej ziemi. Rekomendujemy zatem Panią Grażynę Skrzyńską
jako rzetelnego i wiarygodnego partnera w zakresie turystyki
przyjazdowej oraz promowania Rozumic jako miejsca związanego z
historią Polaków, Niemców oraz Czechów, których materialne i
niematerialne dziedzictwo jak najbardziej zasługuje na odpowiednią
promocję.
Z poważaniem
Porta Silesia Andrzej Przytulecki
Prof.dr hab. Krzysztof
Gładkowski
ul. Warmińska 10
11-034
Stawiguda Olsztyn, dn. 23.07.2009
List
referencyjny
Panią Grażynę Skrzyńska
poznałem przed ponad rokiem. W tym krótkim czasie współpracowaliśmy
w zainicjowanych i organizowanych przez Panią Grażynę Skrzyńską
następujących inicjatywach na rzecz lokalnej społeczności
Rozumic:
- Spotkanie autorskie i promocja
książki poświęconej Rozumicom: Kanzel/ambona.
Protestancka wspólnota lokalna na Górnym Śląsku.
- Spotkanie założycielskie
Stowarzyszenia Przyjaciół Rozumic „Róża”.
- Upowszechnienie
czytelnictwa dla dzieci: „Lato z bajką” (lektorzy- burmistrz,
wiceburmistrz,starosta powiatowy, komendant straży miejskiej,
sołtys, proboszcz oraz naukowcy z Uniwersytetów w Olsztynie i
Warszawie)
- Zbiórka
funduszy na remont dachu zabytkowego spichlerza w Rozumicach.
- Konferencja
naukowa: „Dwa muzea: Rozumice/Rösnitz na tle stosunków
polsko-niemieckich”.
Wszystkie wymienione inicjatywy zostały zrealizowane dzięki zaangażowaniu Pani Grażyny Skrzyńskiej, która je zainaugurowała. Do tej pory wieś, w której zamieszkała od niedawna należała do tych, o których można by powiedzieć świat zapomniał. To aktywność Pani Grażyny sprawiła, że już tak nie jest. W tym krótkim czasie Pani Grażyna potrafiła zmobilizować młodych i ludzi w średnim wieku w Rozumicach do działań, które do tej pory nie były znane miejscowej ludności. Pani Skrzyńska potrafiła zdobyć środki finansowe przez organizację festynów i kontakt ze sponsorami. Nie zniechęcała się licznymi przeszkodami, które zawsze powstają w środowisku przy takich okazjach. Redagowała zaproszenia dla gości, prowadziła między innymi roczne negocjacje z Kancelarią Prezydenta Polski, zakończone wystosowaniem listu przez pana Prezydenta do uczestników i organizatorów konferencji naukowej w Rozumicach, odczytanego przez przedstawiciela Kancelarii, uczestniczącego w konferencji przez cały czas jej trwania.
Pani Grażyna Skrzyńska posiada nieprzeciętne umiejętności literackie oraz szczególną wrażliwość na otaczającą ją rzeczywistość. Te cechy spowodowały, że zamieszkując w bardzo małej miejscowości, mogła zainteresować „zapomnianymi Rozumicami” nie tylko lokalny samorząd, ale różne środowiska, m.in. naukowców, literatów, duchownych, przyrodników.
Potencjał intelektualny Pani Grażyny Skrzyńskiej pozwala przypuszczać, że jest zdolna do podjęcia i realizacji każdego wyzwania.
Z poważaniem
Krzysztof Gładkowski
poniedziałek, 19 stycznia 2015
70- rocznica rozwiązania Armii Krajowej
| Wiesz, to dla mnie bardzo ważne. Mój Dziadek był w Armii Krajowej... Gen. Okulicki pisał: Walki z sowietami nie chcemy prowadzić, ale nigdy nie zgodzimy się na inne życie, jak tylko w całkowicie suwerennym, niepodległym i sprawiedliwie urządzonym społecznie Państwie Polskim. Obecne zwycięstwo sowieckie nie kończy wojny. Nie wolno nam ani na chwilę tracić wiary, że wojna ta skończyć się może jedynie zwycięstwem słusznej Sprawy, triumfem dobra nad złem, wolności nad niewolnictwem. Jak się skończyła, wszyscy wiemy. A potem ostatni rozkaz... i szli, wyprostowani wśród tych na kolanach... Żołnierze Armii Krajowej! Daję Wam ostatni rozkaz. Dalszą swą pracę i działalność prowadźcie w duchu odzyskania pełnej niepodległości Państwa i ochrony ludności polskiej przed zagładą. Starajcie się być przewodnikami Narodu i realizatorami niepodległego Państwa Polskiego. W tym działaniu każdy z Was musi być dla siebie dowódcą. W przekonaniu, że rozkaz ten spełnicie, że zostaniecie na zawsze wierni tylko Polsce oraz by wam ułatwić dalszą pracę - z upoważnienia Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zwalniam Was z przysięgi i rozwiązuję szeregi AK. W imieniu służby dziękuję Wam za dotychczasową ofiarną pracę. Wierzę głęboko, że zwycięży nasza Święta Sprawa, że spotkamy się w prawdziwie wolnej i demokratycznej Polsce. Niech żyje Wolna, Niepodległa, Szczęśliwa Polska!
Dowódca Armii Krajowej (Dowódca Sił Zbrojnych w Kraju)
gen. bryg. Leopold Okulicki „Niedźwiadek”
Na rozwiązanie Armii Krajowej |
| Za dywizję wołyńską, nie kwiaty i wianki - Szubienica w Lublinie. Ojczyste Majdanki. Za sygnał na północy, bój pod Nowogródkiem - Długi urlop w więzieniu. Długi i ze skutkiem. Za bój o naszą Rossę, Ostrą Bramę, Wilno - Sucha gałąź lub zsyłka na rozpacz bezsilną. Za dnie i noce śmierci, za lata udręki - Taniec w kółko: raz w oczy a drugi raz w szczęki. Za wsie spalone, bitwy, gdzie chłopska szła czeladź - List gończy, tropicielski: dopaść i rozstrzelać! Za mosty wysadzone z ręki robotniczej - Węszyć gdzie kto się ukrył, psy spuścić ze smyczy. Za wyroki na katów, za celny strzał Krysta - Jeden wyrok: do tiurmy. Dla wszystkich. Do czysta! Za Warszawę, Warszawę, powstańcze zachcianki - Specjalny odział śledczy: "przyłożyć do ścianki". * * * Zwinąć chorągiew z masztu. Krepą jest zasnuta Za dywizję Rataja, Okrzei. Traugutta. Pociąć sztandar w kawałki. Rozdać śród żołnierzy, Na drogę, niech go wezmą. Na sercu niech leży. |
sobota, 3 stycznia 2015
Mroźnie...
Zima bez plastikowych okien, bez pokrętła w ścianie, zwiększającego temperaturę, w ciepłych kapciach, grubym, z miękkim kocem, kubeczkiem kakao, ogniem trzaskającym w kozie... Miękkie światło małej lampki, stos nowych książek, koty, leniwie przeciągające się przed paleniskiem...
No dobrze, centralne też działa, ale wróciłam właśnie z miasta, przez kilka dni nikt nie palił w piecu, jedno z okien poczuło w sobie artystyczną duszę i popełniło witraż. Piękny i efemeryczny, bo kaloryfer go wyparował...
Przypomniało mi się dzieciństwo w starej kamienicy, z wielkimi piecami w każdym pokoju, Dziadzio, który o świcie wchodził do pokoju z wiadrem nakrytym wilgotną szmatką, żeby popiół nie fruwał jak w Herculanum, szuranie w piecu i po chwili buzowanie ognia, ze świstem wlatującego w komin... Lodówka między skrzydłami kuchennych okien...
Jak daleko jestem od niskich sufitów, ciepłej wody z sieci, suchego powietrza i życia w betonie...
Ciepłe uśmiechy znad parującego kompotu z gruszek, cynamonem i goździkami
poniedziałek, 29 grudnia 2014
Bajeczka, baj, Grajeczka...
Dominika
nie lubiła, kiedy rodzice zdrabniali jej imię, a już wyjątkowo drażniło ją to w
takiej sytuacji, jak dziś wieczorem. Była już w piżamie, mama czesała jej
długie włosy i splatała je w gruby warkocz. Tatuś siedział obok na kanapie i
czule uśmiechał się na ich widok. Dominika wiedziała, że kocha ją i mamę
najbardziej na świecie, to było tak pewne, że nawet się nad tym nie
zastanawiała. Korzystając z chwili, z dziewczęcą przebiegłością i słodką minką
ponownie próbowała przekonać rodziców, że koniecznie powinna mieć psa.
Obiecywała, że będzie się nim zajmować, karmić, rzucać patyki, ale rodzice znów
nie chcieli się zgodzić.
-
Nikusiu – powiedziała mama – przecież już o tym
rozmawialiśmy. Jesteś jeszcze za mała, a pies to duży obowiązek. Trzeba z nim
wychodzić....
-
Ale ja tak bardzo chcę! - przerwała Dominika,
mimo że wiedziała, że to niegrzeczne – będę z nim wychodzić i będzie miał
piękną, czerwoną obrożę, taką, jaką ma pies Kasi. I nie jestem już mała! -
poczuła się urażona, miała w końcu już prawie 6 lat
-
Kochanie, przecież wiesz, że nie możesz jeszcze
wychodzić sama, babci nie możemy tym obciążać, a zanim mamusia i ja wrócimy z
pracy, pieskowi będzie bardzo źle bez spaceru – próbował tłumaczyć tatuś.
Nawet on, który zawsze wszystko
rozumiał, przytulał ją i podrzucał do góry, nawet on był przeciwko niej.
-
Nika, idź już do łóżeczka, jest późno, rano
trzeba wstać do przedszkola. Porozmawiamy o tym jutro. Przyjdę za chwilkę do
ciebie – powiedziała mamusia, bo co wieczór przychodziła okryć ją kołdrą i dać
buziaka na dobranoc.
-
Nie
jestem żadna Nikusia, mam na imię Dominika! - tupnęła nóżką i ze złości nie
odpowiedziała na całusa, którego przesłał jej tata. Była zła na rodziców, że
nie są tak odważni, jak ona i boją się mieć psa.
Dużo, dużo później, kiedy wszyscy
już spali, Dominikę obudził dziwny dźwięk, jakby ciche drapanie i mlaskanie.
Nie całkiem obudzona sięgnęła po misia, który spał spokojnie pod kołdrą,
przytuliła go do siebie mocno i zaczęła nasłuchiwać. Dźwięk wyraźnie dochodził
zza szafy. Cichutko zeszła z łóżka i , nie wypuszczając misia z rąk, boso, na
paluszkach, podeszła do wielkiego, starego mebla. Dla rodziców było to po
prostu miejsce do wieszania ubrań, ale Dominika wiedziała, że szafa tylko udaje
przechowalnię sukienek mamusi i garniturów tatusia... ciemna, trzydrzwiowa, z
ozdobnymi wzorami na wielkich drzwiach, mogła być tym, czym chciała
dziewczynka. W dużej części, pod długimi rzeczami, znalazła indiańską kryjówkę,
z której polowała na dmuchane zwierzątka, ustawione w różnych kątach pokoju.
Rakietka do kometki była z jednej strony karabinem, z drugiej patelnią.
Upolowaną zwierzynę kładła na patelni i nad ułożonym na podłodze stosie
papierków gałganków, udających ognisko,
przygotowywała kolację. Dokładnie tak, jak widziała w filmie, który oglądała z
tatą.
Szafa czasem była namiotem nad
jeziorem, zrobionym z leżącego na podłodze lustra. Na jego brzegach układała
sztuczne kwiaty, pomarszczoną zieloną bibułkę, a na tafli pływały małe, szklane
łabędzie, przyniesione z witrynki w bawialni
Mniejsza część szafy była windą.
Dominika mieszkała w starej kamienicy, naprzeciw parku. Windą jechała tylko
raz, kiedy mama wzięła ją do wielkiego urzędu, załatwiając WAŻNE SPRAWY. W
windzie, w obliczu ważnych spraw, czuła się całkiem dorosła, przynajmniej tak,
jakby miała już 7 lat.
Wewnątrz węższej części szafy
narysowała kredą przyciski, małym choinkowym dzwoneczkiem dawała sygnał na
każdym piętrze. Tylko mamusia nie była specjalnie zadowolona, bo ubrania były
pomazane różnymi kolorami kredy, którą sama jej kupiła, ucząc grać w klasy.
Dominika, jak Ferdynand Wspaniały, chciała pojechać windą wysoko, aż do chmur,
ale do tej pory jeszcze się to nie udało, mimo że najwyższy przycisk był w kształcie
chmurki. Może kiedyś....
Szafa mogła być wszystkim, do tej
pory jednak nie chrobotała i mlaskała. Czasem tylko cichutko skrzypiały jej
drzwi.
Dominika
szła w jej kierunku cicho i powoli, ale w ciemności nie zauważyła leżącego na
podłodze klocka, który, trącony nieuważną stopą, pojechał po parkiecie w stronę
okna. Skrobanie ucichło. Podeszła bliżej i kucnęła bez ruchu między szafą i
ścianą. Czekała dłuższą chwilę, nic się
nie działo, było zupełnie cicho. Kiedy chciała już wrócić do łózka, myśląc, że
to pewnie był sen, usłyszała za szafą ciche szuranie, jakby coś się od niej
oddalało.
Szmer ucichł, a z ciemnego kąta
spojrzały na nią wielkie, przerażone oczy. Oczy Dominiki zrobiły się prawie tak
samo duże, choć nie było w nich lęku, raczej zaskoczenie i ciekawość. To Coś
bało się zdecydowanie bardziej, niż Dominika szczepienia.
-
Kim jesteś? - spytała szeptem, żeby nie spłoszyć
siebie i tego Czegoś.
Po dłuższej chwili Coś
odpowiedziało cichym, przerażonym głosem:
-
Jestem Zaszaflokiem... a ty? - odważył się na
zadanie pytania
-
Jestem ludziem – odpowiedziała już pewniej – i
do tego dziewczynką – dodała z zadowoleniem – co robisz za moją szafą?
-
Cyba mieszkam – odpowiedział niepewnie Zaszaflok
-
Chyba? Jak można chyba mieszkać? A na dodatek w
takiej chudej dziurze?
-
Nie wiem – był coraz bardziej niepewny – mamusia
m powiedziała, że każdy Zaszaflok musi mieć swoją szafę. Twoja wyglądała tak
ładnie, a do tego może być czym chce, że od czasu, jak ją zobaczyłem, nie
szukałem już innej
-
A skąd wiedziałeś, że ona tu jest?
-
Mieszkałem z mamusią na topoli przed twoim
oknem,siedziałem najczęściej w dziupli, z której wyprowadziła się wiewiórka, a
mamusia szykowała dla mnie miejsce za twoją szafą. Każdy Zaszaflok, kiedy
skończy rok, musi przeprowadzić się w miejsce, wybrane przez mamę. Tylko to
jest coraz trudniejsze, bo ludzie już nie lubią szaf, wolą meblościanki, a za
nimi jest za mało miejsca i nie pachną tak ładnie. Widziałem jak pływałaś w
lustrzanym jeziorze i polowałaś na żyrafę. Ale ja się boję żyrafy. I ludzi też,
ale chyba tylko tych dużych.
-
Wyjdź stamtąd – zażądała stanowczo Dominika –
zimno mi, chcę się położyć do łóżka, możesz położyć się obok mnie.
Zaszaflok jeszcze szerzej
otworzył i tak już szeroko otwarte oczy. Bał się, choć dziewczynka nie wydawała
się groźna. Ale mama opowiadała mu o ludziach i o tym, co by z nim zrobili,
gdyby go znaleźli. Nazwała to eksrepementem, czy jakoś tak. Powiedziała też, że
już nigdy nie mieszkałby za szafą, tylko w klatce, a oni mierzyliby go, ważyli
i robili paskudne rzeczy. Już nigdy nie byłby prawdziwym Zaszaflokiem. Nie
wiedział, czym jest łóżko, ale był pewien, że nie jest to inna szafa. Skulił
się w sobie na tyle, na ile pozwoliła wąska szczelina.
-
No chodź, pod kołdrą jest ciepło, zobaczysz.
Nawet nie drgnął, zamknął oczy i
całkiem zniknął w ciemności.
-
Jak nie, to nie. Idę spać – zmarznięta Dominika
szybko wróciła do łóżka – tatuś mówił, że nie wolno być tchórzem – dodała,
zakopując się z misiem pod kołdrą – mówił, że tylko odważni zdobywają świat.
Zaszaflok nie chciał zdobywać świata.
Miał swoją szafę i był za nią szczęśliwy, do czasu, aż go nie odkryła. A chciał
żyć tam spokojny, nieodkryty i bezpieczny. Ale był bardzo głodny, za głośno
zeskrobywał cienkie szczapki z tylnej ścianki szafy i nierozważnie obudził
Dominikę.a ona, zamiast pomyśleć, że to sen i spokojnie spać dalej, albo
chociaż wystraszyć się i nie wychodzić z łóżka, usiadła w kącie i odkryła jego
istnienie. Na to mamusia go nie przygotowała. Ludzie mieli być groźni i źli, a
ona po prostu z nim rozmawiała... zupełnie nie wiedział, jak się zachować.
Uciec i szukać innej szafy? Wyjść i całkiem przyznać się do istnienia? Zostać i
wierzyć, że rano Dominika uzna to za sen? Coraz bardziej zmęczony Zaszaflok
ułożył się najwygodniej, jak tylko się dało w tej sytuacji, w najdalszym kącie,
lęk i niepokojące myśli zaczęły się rozmazywać, uciekać i po chwili już spał.
Obudziło go ciche pytanie:
-
Jesteś tam jeszcze? – Dominika, tak, jak w nocy,
kucała w kąciku i zaglądała za szafę.
Otworzył zaspane oczy i
zrezygnowany przytaknął. Pamiętała...
-
Mama woła na śniadanie, na co masz ochotę?
Przyniosę ci. Lubisz dżem?
Nie wiedział, co to jest dżem,
ale nie brzmiało to zachęcająco. Pomyślał o pysznych patyczkach i listewkach.
-
Wiesz, zeskrobię sobie jeszcze kawałek szafy,
chociaż wolałbym taką świeżą gałązkę z listeczkami...
-
Jesz drewno?! - nigdy nie słyszała, żeby ktoś
wolał patyki od świeżej bułeczki z dźemem jagodowym – przecież nie możesz zjeść
szafy, bo nie będziesz miał gdzie mieszkać! Nie mam żadnego patyka, później ci
przyniosę, a na razie dam ci moją kredkę, może będzie ci smakować. I postaraj
się być cicho, bo mamusia zostaje dziś w domu i będzie robiła porządki. Lepiej,
żeby cię nie widziała. Całuski, idę do przedszkola – pomachała mu na
pożegnanie, dokładnie tak, jak robiła to mama. Poczuła się jeszcze bardziej
dorosła, miała przecież własnego Zaszafloka.
Kredka była pyszna. Najpierw,
ostrymi ząbkami, zeskrobał czerwoną,
cieniutką warstwę, która chrupała mu w zębach. Potem zeskrobywał trochę grubszą
warstwę drewna, która pękała lekko na malutkie kawałeczki. Na końcu, pomagając
sobie pazurkami, ogryzł chudy, gładki, owalny i śliski patyczek, który okazał
się absolutnie najpyszniejszy. Odgryzał maleńkie kawałeczki i ssał je powoli,
przymykając oczy z zadowolenia. Ani topola, na której wyrósł, ani szafa nie
miały takiego smaku.
Zza zamkniętych drzwi usłyszał
nagle ciche nucenie, szuranie i chlupot. Do pokoju weszła mama. Zaszaflok, z
resztką kredki w łapkach, wcisnął się w najdalszy zakamarek i czekał, nie
bardzo wiedząc właściwie na co. Mama zmoczyła ściereczkę i zaczęła wycierać
kurze. Pozbierała zabawki z podłogi, kredki rozsypane na biurku, poskładała
rozrzucone ubrania i zaścieliła łózko.
-
Oj, ta moja córeczka – powiedziała z uśmiechem,
włączając do kontaktu odkurzacz.
Przerażony Zaszaflok wspiął się
na tylną ściankę szafy, czując, jak ryczące urządzenie ciągnie go w swoją
stronę. Z całej siły trzymał się pazurkami, przerażony tak, że o mało nie
zaczął krzyczeć. Nagle wszystko ucichło. Mama otworzyła szeroko okno i zaczęła
myć podłogę. Szeroki mop szybko przemieszczał się po wszystkich kątach,
wsuwając się też pod szafę. Poczuł dotknięcie czegoś włochatego, zimnego i
mokrego. Znał deszcz, ale nie miał pojęcia, że zamiast padać z góry, może być
tylko pod łapkami.
Mama skończyła i wyszła,
zamykając za sobą drzwi. Jeszcze chwilę trwał w bezruchu, zanim zdecydował się
zejść na mokrą, śliską i dziwnie pachnącą podłogę. Zatęsknił za Dominiką, ona
wytłumaczyłaby mu, co się właściwie
stało. Bał się, że odeszła, jak kiedyś jego mama. Smutny położył się na
nieprzyjemnej podłodze, coraz czarniejsze myśli snuły mu się po głowie.
-
Cześć! Już jestem – wesoły głos Dominiki wyrwał
go z letargu. Przez chwilę nie mógł uwierzyć, że znów z nim jest.
-
Jesteś tam? - zajrzała za szafę i zobaczyła
tylko cztery łapki.
-
Jestem – odpowiedział cichutko. W jego głosie
usłyszała lęk i cień radości, jakby cieszył się, że wróciła. Przyszło jej do
głowy, że sama, kiedy się wystraszy, biegnie do mamy na kolana i mocno się
przytula, powiedziała więc miękko – chodź, wyjdź stamtąd, proszę. Wezmę cię na
kolana, przytulę i wszystko będzie dobrze.
Zaszaflok nie wiedział, czym jest
branie na ręce i w pierwszej chwili pomyślał, że to coś jak odkurzacz i mop.
Ale przecież ona nie zrobiłaby mu niczego złego...Dominika wzięła misia, przytuliła
go do siebie, kołysała i coś szeptała mu do pluszowego ucha. Siedziała tak,
żeby dokładnie ją widział. Niepewnie ruszył w jej kierunku. Zatrzymał się przy
brzegu szafy, a Dominika wyciągnęła rękę
i delikatnie dotknęła jego pyszczka. Przez chwilę głaskała jego nos, aż odważył
się wystawić cały łepek. Pomyślał, że to bardzo przyjemne. Odważył się zrobić
następny krok, potem jeszcze jeden, aż wreszcie wyszedł cały. W jego oczach był
już tylko cień niepewności, dużo więcej ufności i coś w rodzaju uśmiechu.
Wyglądał zupełnie inaczej, niż wszystkie stworzenia, które widziała w zoo i
wielkim atlasie zwierząt. Trochę podobny do mrówkojada, ale bez długiej trąbki,
cały okryty krótkim, szorstkim futerkiem, dokładnie w kolorze ściany, przy
której stał. Ale najdziwniejsze było to, że był zupełnie płaski. Tak płaski,
jak kilka kartek z bloku do rysowania. Siedząc wciąż na podłodze, głaskała jego
boki i cieniutki grzbiet, a jego ciałko lekko drżało pod dotykiem jej ręki.
Czuł się bezpiecznie, ciepło, choć jedynym dotykiem, jaki znał do tej pory, był
szorstki język mamy.
-
Chodź, wezmę cię na kolana – powiedziała
cichutko – jesteś cały zmarznięty i masz mokre łapki, ogrzeję cię.
Do tej pory pewnie czuł się tylko
za szafą, obawiał się, że bycie na kolanach, nie jest tym, co Zaszafloki lubią
najbardziej, ale dotyk ciepłej, małej dłoni był taki przyjemny, taki nowy...
ostrożnie wszedł na kolana Dominiki. Przytuliła go mocno do siebie, jego
płaskie ciałko owinęło się wokół niej, jak zimą szalik na szyi. Zdziwiła się,
kiedy przybrało kolor sukienki, którą miała na sobie, zrobił się biały, w
drobne, kolorowe kwiatki. Był rzeczywiście bardzo zmarznięty. Wzięła go na ręce
i zaniosła do łóżka. Zanim okryła go kołdrą, był już zielony, w czerwone
kwadraty, dokładnie taki, jak pościel. Poczuł się naprawdę szczęśliwy, łózko
było ciepłe i miękkie, głowa zapadła się w puchową poduszkę, lekka kołdra
otuliła go całego. Do tej pory znał tylko dotyk zimnej ściany i szorstkiej
ścianki szafy, ten najwcześniejszy, dotyk mamusi, wydawał się już tylko
wspomnieniem, nie był do końca pewny, czy było tak naprawdę.
Po chwili zasnął. W łóżku był
całkiem niewidoczny.
Od tej chwili zmieniło się jego
życie. Miał kogoś, kto chciał z nim być i dla kogo stał się ważny. A to nie
byle co, nie tylko dla Zaszafloka…
Mijały dni, tygodnie, lata.
Dominika była już dużą dziewczyną, często wychodziła z przyjaciółmi, coraz
częściej był sam. On też wyrósł, nie mieścił się już na jej kolanach, albo spać
z nią w łóżku. Noce spędzał teraz na dywaniku przed jej łóżkiem, jak zwykle
przyjmując kolor i wzór tła.
Coraz częściej wyglądał przez
okno, tęsknie spoglądając na wysoką już topolę, na której kiedyś mieszkał z
mamą. Czuł przemożną potrzebę wyjścia z pokoju, w którym spędził tyle czasu i
wspiąć się na nią, znaleźć to na poły zapomniane, na poły nierealne, nieznane
już miejsce. Ogarnęły go uczucia, których nie potrafił nazwać, a co
dziwniejsze, nie chciał wziąć tam Dominiki, czując, że to nie jest miejsce dla
niej, że musi coś zrobić sam.
Pewnego wiosennego dnia Dominika
wpadła jak burza do pokoju, krzycząc od progu:
-
Dostałam się! Dostałam się na studia! Będę
lekarzem! - złapała go, uniosła wysoko i zakręciła się tak mocno, że zrobił się
jeszcze bardziej płaski, a jego szorstkie futerko położyło się gładko na
grzbiecie.
Paplała i paplała, że wyjeżdża do
Krakowa, będzie mieszkać w akademiku z koleżankami, pozna nowych ludzi, będzie
chodziła na koncerty, do teatrów i uczyć się, uczyć i uczyć. Nagle uśmiech
znikł z jej twarzy, uświadomiła sobie, że nie będzie mogła go wziąć i widywać
się będą tylko w nieliczne dni, kiedy przyjedzie do domu. Po policzku spłynęła
łza, nie wiedziała ani jak mu to powiedzieć, ani jak sama zniesie rozstanie.
Zaszaflok dotknął językiem słoną
kropelkę i położył pyszczek na jej kolanach. On też nie wiedział, jak
powiedzieć jej o topoli...
-
Nie będziemy mogli pojechać tam razem, wiesz,
tam jest mnóstwo ludzi, to nie byłoby dla ciebie bezpieczne – wychlipała – ale
tak bardzo nie chcę się z tobą rozstawać, nie chcę, żebyś siedział sam za szafą
w pustym pokoju!
-
Dominika, nie płacz, ja też muszę ci coś
powiedzieć. Usiądź, proszę i posłuchaj – łapki położył na jej dłoniach – i w
życiu człowieka, i Zaszafloka, przychodzi moment rozstania. Najpierw są łzy,
żal, dopiero potem zaczynamy rozumieć, że to nie koniec, tylko początek czegoś
innego. Dużo się zmienia, ale też dużo zostaje. Gdybyśmy tylko siedzieli w tym
pokoju, nie wiedzielibyśmy nic o życiu. I ty,
ja potrzebujemy czegoś nowego, innego. To się nazywa doświadczenie życiowe,
dlatego jesteś lepsi, mądrzejsi. Ludzie lubią wędrować, często bardzo daleko,
Zaszafloki nie są tak odważne, spędzają życie za szafą, potem w najbliższej
okolicy. Ale ona też się zmienia, więc, nie ruszając się z miejsca, też
mądrzeją – uśmiechnął się do niej i pogłaskał jej dłoń. Patrzyła na niego
uważnie, już nie płakała, słuchała.
-
Wiesz, nie wiedziałem, jak ci powiedzieć, że
coraz częściej chcę wspiąć się na topolę przed twoim oknem. Na tę samą, z
której do ciebie przyszedłem. Chciałbym, żeby w starej dziupli czekał na mnie
malutki Zaszafloczek, któremu pokazywałbym twój pokój i opowiadał, jak
mieszkaliśmy tu razem i znaleźć dla niego równie szczęśliwą szafę. Przecież tak
naprawdę nigdy się nie rozstaniemy, zawsze będziesz w moim drewnianym
serduszku, a i ty może czasem sobie o mnie przypomnisz.
-
Czasem?! Jesteś moim jedynym prawdziwym
przyjacielem, nigdy o tobie nie zapomnę. Skąd to wszystko wiesz? Myślałam, że
to ja... - przerwała i przytuliła do niego twarz.
-
Macie w domu mnóstwo książek, słyszałem, jak
uczyłaś się czytać, kiedy zostawałem sam, próbowałem cię naśladować i nagle
okazało się, że to nie takie trudne. Przeczytałem chyba wszystko... jestem
chyba jedynym na świecie Zaszaflokiem, który umie czytać – zaśmiał się
radośnie, obejmując ją mocniej- obiecaj mi tylko, że jak przyjedziesz do domu,
zawsze zostawisz mi na parapecie kredkę, są pyszne.
-
Napisz, proszę, do mnie czasami, zostawię ci
adres. Chciałabym wiedzieć, co robisz, jak żyjesz...
-
Nie umiem pisać, pazurki przeszkadzają mi
trzymać pióro. Kredką nie wyszło, za każdym razem ją zjadałem. Ale nie martw
się, coś wymyślę. I nie martw się, nigdy cię nie zapomnę, wiem, że jutro rodzi
się wczoraj. Bez tego nie miałbym przyszłości...
-
No i się wyjaśniło, czemu kredki tak szybko
znikały. A mama mówiła, że tak często kupuje mi nowe, że chyba je zjadam –
uśmiechnęła się porozumiewawczo i puściła mu oczko. Znów była dzielną Dominiką.
-
Kocham cię – szepnęła mu cicho do uszka
-
Ja też cię kocham – odpowiedział i pierwszy raz
w życiu po jego pyszczku też spłynęła łza, ciepła i słona, ze szczęścia i
smutku rozstania.
Minęło wiele lat. Dominika była
już dorosłą kobietą – śliczną, z długimi, jasnymi włosami, a jej pozornie
zdecydowany krok kojarzył się na przekór wyłącznie z krokiem łani. Tak, jak
kiedyś chciała, skończyła medycynę i została psychiatrą. Pracowała w szpitalu z
ludźmi, którzy żyli we własnych światach. Zawsze spokojna, uśmiechnięta,
otulała ich kokonem bezpieczeństwa samą swoją obecnością. Rozumiała ich jak
nikt, przecież tyle czasu mieszkała z Zaszaflokiem... Czasem wyciągała ze skrzynki
na listy kawałek patyka, albo kory, porysowany ostrymi pazurkami. Któregoś dnia
poza śladem dużych, pojawił się też ślad malutkich....
Pewnego dnia trafił do niej
pacjent, z którym wyjątkowo długo rozmawiała. Był poważnym człowiekiem, bardzo
ważną osobą, jego życie było zaplanowane i poskładane, jak czekoladki w
pudełku. Nagle zdarzyło się coś, co zaburzyło całą jego rzeczywistość. Długo
nie umiał jej o tym opowiedzieć, w końcu się odważył.
-
Pani doktor, nie wiem, jak mam to ująć, nie
wierzę w żadne obce byty, kosmitów i wróżki. Ale stało się coś, czego nie
rozumiem i boję się, że to objaw jakiejś choroby...
Słuchała uważnie, a on coraz
pewniej opowiadał. widział mądrość i zrozumienie w jej oczach i to dodało mu
odwagi.
-
Pierwszy raz zdarzyło się to miesiąc temu.
Naprawiałem w garażu żelazko, rozkręciłem go i wymieniałem grzałkę. Spadła mi
śrubka, chwilę potem nakrętka. Zanim się po nie schyliłem, poczułem na stopach
lekki podmuch powietrza, jakby lekki przeciąg. Spojrzałem w stronę drzwi, a
kiedy chwilę potem chciałem podnieść z podłogi to, co spadło, już tego nie
było. Szukałem wszędzie, nie znalazłem. Drugi raz przygotowywałem w kuchni kawę
i położyłem na stole łyżeczkę. Znów poczułem ten sam powiew, mimo że okno było
zamknięte. Ale tym razem widziałem też coś dziwnego, jakby zardzewiały
pancerzyk, biegnący po blacie z moją łyżeczką tak szybko, że właściwie tylko po
podmuchu poznałem, że jest... od tego czasu znikają różne drobne, metalowe
rzeczy. Wygląda, jakby coś dziwnego zamieszkało w moim domu...Przecież to
niemożliwe....
Niemożliwe? - pomyślała – a niby
czemu? Czy w domu Bardzo Ważnej Osoby nie mógł zamieszkać Złomojad?....Są
przecież na świecie rzeczy znane i nieznane, a jeśli człowiek nie boi się
myśleć i wierzyć, może zostać odkrywcą całkiem nowej rzeczywistości.
Ale o to opowieść na całkiem inną
bajkę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)






