Liczba wyświetleń

sobota, 4 sierpnia 2012

marilyn - 37-22-85

Odeszła w nocy z 4 na 5 sierpnia 1962 r. 50 lat temu. Miała 36 lat.
Do dziś ideał, definicja kobiecości. Szczególnie w świecie wyschniętych na wiór modelek i wyznaczających standardy kobiecości samców, którzy mają kłopoty ze swoją męskością i nie przeszkadza im wydawać "opinie" o kobietach, a tysiącom idiotek słuchać i traktować ich słowa, jak wyroki Opatrzności...
Kobiecość niepodważalna, definicyjna, absolutna. Kiedy myślę, że odeszła, widzę ją w "Niagarze", w obcisłej, czerwonej sukience, jak odchodzi powoli od kamery, brukowaną drogą idąc w kierunku wodospadu. "Niagara - dwa żywioły: ona i wodospad"....
Może kiedyś, o świcie, spojrzę w lustro i okaże się, że wyglądam jak ona :)
Trzeba mieć marzenia








http://www.youtube.com/watch?v=WQIvhotZSUw

środa, 1 sierpnia 2012

1 sierpnia

"Od pięciu lat Armia Krajowa walczy przeciw Niemcom, bez przerwy, w straszliwych warunkach, o których świat Zachodu pojęcia mieć nie może, które dopiero kiedyś w przyszłości uprzytomni sobie i zrozumieć zdoła. Nie rachuje ona swoich ran, swych ofiar, swych mogił. Armia Krajowa  jest w Polsce jedyną siłą wojskową, która w rachubę wchodzić może. Bilans jej walk, osiągnięć, zwycięstw ma przejrzystość kryształu. Oto jest prawda, długo zacierana, aby gdzieś ktoś możny w gniewie się nie zmarszczył. Toruje ona sobie jednak drogę na powierzchnię, a światła bijącego z Warszawy żadna ręka przemyślna przesłonić nie zdoła. Warszawa czeka. Nie na czcze słowa pochwały, nie na wyrazy uznania, nie na zapewnienia litości i współczucia. Czeka ona na broń i amunicję. Nie prosi ona, niby ubogi krewny, o okruchy ze stołu pańskiego, lecz żąda środków walki, znając zobowiązania i umowy sojusznicze. Warszawa walczy i czeka. Walczą żołnierze Armii Krajowej, walczą robotnicy i inteligenci, walczą dziewczęta i dzieci, walczy naród cały, który w namiętnym pragnieniu prawdy, wolności i zwycięstwa dokonał cudu całkowitego zjednoczenia. Jeśliby ludność stolicy dla braku pomocy zginąć musiała pod gruzami swych domów, jeśliby przez bierność, obojętność, czy zimne wyrachowanie wydana została na rzeź masową, wówczas sumienie świata obciążone będzie grzechem krzywdy straszliwej i w dziejach niebywałej. Są wyrzuty sumienia, które zabijają [...] Od pięciu lat zarzuca się Armii Krajowej bierność i pozorowanie walki z Niemcami. Dzisiaj oskarża się ją, że bije się za wiele i za dobrze."
Kazimierz Sosnkowski, "Rozkaz do żołnierzy Armii Krajowej" 1 września 1944r.  
w Kazimierz Sosnkowski "Wybór pism", oprac. Jerzy Kirszak, Wrocław 2009r.

"... i nie przebaczaj.. zaiste nie w twojej mocy wybaczać w imieniu tych, których zgładzono o świcie....
                                                                                                       Zbigniew Herbert





http://1944.wp.pl/index2.php#





niedziela, 29 lipca 2012

anais

Kim była, powie ci internet. Dla mnie była kobietą. Kimś, kto prostymi słowami, a pamiętaj, że te są zawsze najtrudniejsze, potrafiła nazwać każdy element swojego jestestwa... Feminizm to wynaturzenie, jak mawiała Marlena Dietrich, ale dla mnie Anais nie była feministką, tylko nadwrażliwą kobietą. To, co pisała o mężczyznach, o relacjach damsko-męskich nie straciło uroku, nie trąci myszką. Jest naszą codziennością, bo przecież na tym opiera się nasze życie... Posłuchaj kilku fragmentów i sięgnij po jej "Dzienniki", proszę...

"To nie strach czyni, że nie mogę scalić się na powrót. Po prostu ja, Anais, nie potrafię bez cudzej pomocy pozbierać wszystkich fragmentów swojego ja. Mogę kochać, poświęcać się, ale będę przy tym samotna i rozszczepiona"

"Mężczyźni nie znają tego rodzaju samotności, w którą często zapadają kobiety. Nie wie, co to samotność, jest zbyt zaprzątnięty tysiącem bieżących spraw"

"Chciałabym być taka, jak ty. Ty rozumiesz nawet to, czego nie doświadczyłaś na własnej skórze. Nie zadręczasz mnie pytaniami. Masz intuicję. Rozumiesz, że nie jest ważne, jak postępuję, ale jaka naprawdę jestem. To prawda, ważna jest sama istota. I tej mężczyzna nie potrafi odszyfrować. Bierze wszystko zbyt dosłownie."

"Zbieraj impresje. Przechowuj je, magazynuj, nie zużywaj natychmiast. Niech się uleżą, ucukrują, pofermentują trochę; wtedy nastąpi eksplozja... Nigdy nie eksploatuj od razu całego terenu"



sobota, 28 lipca 2012

bombowa mapa

Wśród cudów, które przyniósł Krycha, jest też mapa. Sporządzona w 1945r. z zaznaczonymi rozbrojonymi polami minowymi. Jeśli przyjrzysz się uważnie, znajdziesz też zaznaczone czołgi, których resztki podobno dalej są w ziemi. Specjalista od broni to ze mnie żaden, ale czołg już kiedyś widziałam, pewnie poznam, jak znajdę w krzakach :) natomiast to, co leżało w stodole, długo było dla mnie czymś w rodzaju ciężkiego, metalowego słoika, skrzyżowanego z garnkiem. Doskonała podpórka pod zamykające się drzwi. No i właśnie Krycha uświadomił mnie, że to fragment pocisku z jakiejś haubicy, czy czegoś w tym guście...Wymachał radośnie rękami brakujące części i teraz już wiem, że to-to miało nawet ogon. Wyszło na to, że mam... bombowy dom :) 
Pomyśl tylko, to było nie tak dawno, ludzie tacy, jak my i taki straszny czas... Wiem, to brzmi trywialnie, ale Bogu dziękuję, że pozwolił przyjść na świat ciut później...





piątek, 27 lipca 2012

dom i ja

      Opalam framugi drzwi, są w całkiem niezłym stanie, kuchenna wyjątkowo jasna, jak inaczej wygląda pozbawiona nie wiem ilu warstw białego lakieru, jakby świeżo stawiana; nie chcę wprowadzać wielu zmian, wapienne tynki regulują wilgotność w domu, drewniane, podwójne okna latem są klimatyzacją, wyciągamy zewnętrzne skrzydła. Z nowoczesnych urządzeń zamontowaliśmy w domu toaletę (naprawdę nie było, tylko różowa sławojka na podwórku), bidet, zmywarkę, płytę gazową, piekarnik i podgrzewacz wody, ale to wszystko równocześnie zadziała dopiero po remoncie instalacji elektrycznej, bo już teraz jest problem - albo pranie, albo zmywanie, tertium non datur. Że o kąpieli w czasie zmywania nie wspomnę :)
      Wiesz, życie stało się prostsze, co nie znaczy ubogie. Już nie lubię codziennych wypraw do miasta, tłumów, wielkich sklepów. Jest mi dobrze w ciszy, zakłócanej śpiewem ptaków i … hukiem samolotów, bo tu ruch większy na niebie, niż na ziemi:)
      Ci, którzy u mnie bywają, częściej, czy rzadziej, żalą się rano, że cisza taka, że aż budzi. No cóż może być piękniejszego?? Tu odkryłam szydełko, farby, tynkowanie małą szpachelką, tu będę czyścić 100-letnie deski na podłogę, tu nauczyłam się żyć blisko ziemi. Matki Ziemi, jak Anteusz... Całe moje długie życie czekałam na ten moment, na tę herbatkę o świcie na schodkach przed domkiem, jeszcze w szlafroku, bez stresów, bez nerwów, z psami pod stopami i to jest najważniejsze, daje mi moc i siłę. Stary dom, pełen szeptów przeszłości, stare rzeczy, przynoszone przez sąsiadów, przeszłość, która tak naprawdę daje mi korzenie, miejsce, w którym mogę być po trosze jak Anais Nin, która pisała:
      „dom nie posiada piwnicy i ma się wrażenie, że parterowe pokoje wyrastają wprost z ziemi, a tuż pod dywanami jest gleba. tu, pomyślałam, będę mogła zapuścić korzenie, zrosnę się z domem i ogrodem, będę czerpała energię żywotną z roślin i drzew”
      i jeszcze jedno z jej dzienników:
      „zbieraj impresje. Przechowuj je, magazynuj, nie zużywaj natychmiast. niech się uleżą, ucukrują, pofermentują trochę: wtedy nastąpi eksplozja. nigdy nie eksploatuj od razu całego terenu”
      teraz już rozumiesz, czemu nie potrzebuję luksusu?

      potrafisz przejść obok tego obojętnie? a...zauważyć??

czwartek, 26 lipca 2012

imieniny


Z rzadka razem, najczęściej oddzielnie, ale to taki dzień, kiedy o sobie wyjątkowo pamiętamy. I to już tyle lat...
Moja Anka-krakowianka i taka sobie grajka :))
uśmiechy





niskokaloryczny torcik imieninowy podsyłam :)

środa, 25 lipca 2012

bolek...

Nie bardzo wiem, jak zacząć tę pisankę, żeby nie wyszła ckliwa, cukierkowa i byle jaka, bo to dla mnie jedna z najważniejszych spraw... 
Byłam jedynym dzieckiem w domu samych dorosłych, mieszkaliśmy u dziadków, razem z braćmi mojej mamy. Cały ten świat pamiętam z żabiej perspektywy. Wszyscy chodzili swoimi drogami, do jakiejś pracy, a   ja byłam z dziadkiem. To on nazwał mnie Bolkiem, ale chyba dopiero, jak pojawiła się moja siostra, miałam wtedy niecałe 7 lat, ona była Lolkiem. Do tego czasu miałam go tylko dla siebie. 
Zawsze w garniturze, w skórzanych, skrzypiących butach, nigdy nie podnoszący głosu, cierpliwie odpowiadający na pytania, opowiadający przeróżne historie, do dziś nie wiem, prawdziwe, czy zmyślone... Dziadzio nie słyszał, wziął mnie kiedyś do sklepu z butami, przymierzał, chodził po sklepie i pytał: Boluś, te buty skrzypią? Musiały skrzypieć, innych nie potrzebował. Taka kresowa elegancja, buty jego kolegi Władka też skrzypiały... Bałam się tego kolegi okrutnie, był zegarmistrzem, często zapominał odłożyć wciśniętą w oko lupę, miał przy tym taki dziwny wyraz twarzy :)
Każdego ranka babcia śpiewała w kuchni "Kiedy ranne wstają zorze", pieśń, która dla mnie była po części o dziadku... Nie domyślisz się, czemu :) Otóż jest tam fragment o śpiewającym Bogu żywiole wszelkim. Co to jest wszelki? Nic mi to nie mówiło, ale w szelki jak najbardziej, przecież dziadziu nosił szelki... A że razem to sensu nie miało, nie szkodzi, ważne, że babcia śpiewała o dziadku.
Każdy mój dzień, od świtu do zmierzchu był pełen dziadka. Chodziliśmy razem w miejsca, w których nigdy nie bywałam z kimkolwiek innym. Pamiętam targowisko z żydowskimi kupcami, mówili i wyglądali zupełnie inaczej, zawsze uśmiechnięci, głaszczący mnie po głowie, zwykle z czymś pysznym dla małej dziewczynki. I jednego z nich, który zdjął z lady kasetę pełną odpustowych pierścionków, wysunął w moją stronę, oznajmiając: fingały dla Bolusia... Wybrałam najpiękniejszy, z niebieskim oczkiem :)
Sklep spożywczy u Pakuły to tego rodzaju lęk, jaki widzisz w tandetnych horrorach - siedzi samotne dziewczę w domu na odludziu, telefon nie działa, światła nie ma, coś stuka rytmicznie w piwnicy, a ona... idzie sprawdzić, co to jest, zamiast po prostu zwiać. Przed wejściem do sklepu stały wielkie, wiklinowe kosze z ... żywymi rakami. Pojęcia nie mam, ile razy kazałam się podnosić, uchylać pokrywę, żeby się ich bać... Nie widziałam nigdy czegoś równie dziwnego i strasznego.
Kamienne stoliki z wymalowaną szachownicą i rówieśnicy dziadka rozgrywający tam partyjkę za partyjką. Ależ tam było głośno.. Każdy każdemu radził, wymyślał  śmiertelne posunięcia, kibice mówili graczom, co mają robić, a ci - co mają sobie w zamian zrobić kibice :)
Nauczył mnie grać w szachy i jeden jedyny raz grałam z nim na kamiennym stoliku na rynku... Ależ byłam dumna... Choć nigdy nie udało mi się z nim nawet zremisować...
Dziadzio drzemiący na kanapie, ja obok, na podłodze z pirackim kufrem z guzikami, nitkami i innymi skarbami. Wyciągnęłam z czarnej czeluści klamrę na choinkową świeczkę. Zrobiłam dziadziowi piękny kucyk na czubku głowy, trochę krzywo wyszedł, ale i tak byłam zadowolona. Po jakimś czasie dziadzio wstał, włożył marynarkę i wyszedł... z kucyczkiem na głowie...
Wieczorne czytanie w łóżku. Stara sypialnia dziadków, wielkie, podwójne łóżko, grube pierzyny i tylko maleńka lampka po stronie dziadka. "W pustyni i w puszczy" czytał tak, że byłam tam całą sobą, całym moim małym człowiekiem. I nigdy nie zapomnę rozczarowania na widok lwa w zoo - taki mały??!! Przecież lew, którego zastrzelił Stać był wielkości sporego słonia...
Zapisał mnie do biblioteki, kiedy byłam jeszcze w przedszkolu, chodziliśmy tam kilka razy w tyg. Na książki kupił mi prawdziwy, tekturowy tornister, którego zazdrościły mi wszystkie dzieci w przedszkolu...
I tak mogłabym jeszcze długo, długo... To on pokazywał na co dzień, czym jest bezinteresowna miłość, bezwarunkowa i prawdziwa, czym jest cierpliwość i mądrość. Od niego dostałam najcenniejszy ładunek na całe życie, łącznie z mamałygą i hreczką, które kocham do dziś :)



wtorek, 24 lipca 2012

szkoła

W 1743 r. król pruski nie tylko zezwolił gminie ewangelickiej na budowanie domu modlitwy, ale przyznał jej też już istniejącą szkołę. Do tej pory nauki dawano w domu pod nr 95, który w 1914 r. należał do Samuela Kremsera.  w 1804 r. odbudowano starą plebanię, która spłonęła 2 lata wcześniej i przystosowano ją do celów szkolnych. Szkoła była płatna - za dziecko, które uczyło się tylko czytać płacono pół grosza srebrnego, za naukę pisania i czytania - cały grosz srebrny. W obu wypadkach opłata była tygodniowa.
W 1887r. powstała druga szkoła w ogrodzie szkolnym, tam, gdzie wcześniej stał dom modlitwy i zatrudniono trzeciego nauczyciela.
W starszej szkole były dwie klasy i mieszkanie drugiego nauczyciela, a grunty szkolne wynosiły 1,53 ha.
Najliczniejszy rocznik był w 1866r. - 242 dzieci.
Kierownikami szkoły byli:
1797 - 1831         Gotfryd Strauss
1831 - 1864         August Beniamin Graupe
1864 - 1890     Juliusz Adolf Ferdynand Langer (w 1866r. obchodził jubileusz 50-lecia nauczycielstwa)
1890 - ...              Gustaw Adolf Kunish

Wyobraź sobie, że teraz nie ma szkoły w Rozumicach. Dzieci dowożone są do Ściborzyc i do Kietrza. W szkole w Ściborzycach są klasy liczące kilkoro dzieci, powinny być najlepiej wykształconymi dziećmi na świecie. W mieście za takie warunki płaci się duże pieniądze miesięcznie w szkołach prywatnych... A to maleństwo gmina koniecznie chciała zlikwidować...





 Fragment " Historii powiatu głubczyckiego" R.Hofrichtera z 1914 roku, wydanej w Głubczycach.

poniedziałek, 23 lipca 2012

prasa


Niemiecki tekst jest o kradzieży papierow wartosciowych na 50.000 mk w Rozumicach (byla bogata, najbogatsza na Ślasku, mieszkało tu wielu milionerów). Kradzieży dokonano u samotnego (bez żony i dzieci) zmarłego Gottlieba Lamche. Fakt kradzieży próbowano zatuszować poprzez podłożenie ognia, policja stwierdzila jednak, ze popiół pochodzil ze spalonych gazet.Po nitce do kłębka, ujeto sprawcę. Byl nim kietrzanin, właściciel gospody Rösner.

Tekst pochodzi z Grottkrauter Zeitung z 13. lutego.1901 r.




Racibórz, 29 lipca. Za oszustwo podatkowe skazał miejscowy Wydział karny właściciela gospodarstwa (ziemianina??) Samuela Weichta z Rozumic powiat Glubczyce na kare pienieżną w wysokosci 144.600 marek. W zeznaniach podatkowych Weicht podawal od 1892 roku wartość środków trwałych na 6.000 marek, mimo, że, jak wykazala rewizja, posiadał majątek wartości 250.000 marek"
Tekst pochodzi z Grottkrauter Zeitung z 31.07.1918 r.







Teksty polskojęzyczne są z SBC, niemiecka informacja ze stron BC Uniwersytetu Wrocławskiego.

A do mnie trafiły dzięki 1stary2, któremu ślicznie dziękuję :)




niedziela, 22 lipca 2012

ciuchy :)

No w końcu kobietą jestem, czas opowiedzieć krótką historię o ciuchach. Kiedy tu zamieszkałam, Anka-krakowianka stwierdziła, że każda porządna kobieta na wsi musi mieć fartuch. No i się zaczęło... Bo tak naprawdę odzież to nie tylko ciuchy, które na siebie wkładamy, to również stan umysłu :) Tak się moja koncepcja spodobała rzeczonej Ance, że zakupiła dla mnie fartuch, odpowiadający mojemu stanowi ducha. Założyłam i poszłam w gości do Moniki, kolejnej wiejskiej baby z wyboru. No i co ci będę opowiadać, ile z tego radości było :)
W każdym razie, jak każda poważna blogerka, zaliczyłam sprawę kreacji i nie zamierzam do niej więcej wracać.



zachwycony niewidomy Reksiu (tak naprawdę nazywa się Tyranozaurus Reks, Reksiu dla przyjaciół)

                                            detal kreacji :)