Liczba wyświetleń

sobota, 11 sierpnia 2012

samotność


      Był taki czas, że musiałam zostać tu sama.. pierwszy raz od ponad 20 lat musieliśmy się rozstać, bo jakis dziwak dawno temu wymyślił pieniadze, a w takim miejscu trzeba ich naprawdę sporo...Każda rzecz wymaga wyraźnych nakładów i nic nie kosztuje kilkaset złotych, wszystko idzie w tysiące - dach, odwodnienie, centralne, wylewki, kominy, kominek oddala się z prędkością światła...opał na zimę, a przecież jeszcze codzienne życie, szara rzeczywistość, ze skrzynki nie wyjmuję listów miłosnych, pachnących jaśminem, ale rachunki do zapłacenia.. Co za brzydki pomysł na dorosłość ktoś miał, przecież planowaliśmy wszyscy, ze będziemy mogli robić tylko to, co chcemy, nic nie bedziemy musieli, nikt nam nic nie każe :)
      Miało być na chwilę, wyszły z tego 4 lata... Nawet sobie nie wyobrażasz,  jak na początku było ciężko. 
      Niedługo potem okazało się że nie wiedziałam, jak świetnie umiem rąbać drzewo, może byłam kiedyś drwalem w Kanadzie? Że o pile spalinowej nie wspomnę, bo to już żaden problem :) Miałam mnóstwo pracy, to, co do tej pory było dla nas dwojga, zostało tylko dla mnie, a cała reszta, która pojawiła się po wyjeździe Marysia, była już tylko moja. Pomagał mi sąsiad, który dziwił się wszystkiemu, co robię, ale był niezastąpiony w rzeczach, do których po prostu brak mi sił. Woził ciężkie taczki, wynosił wiadra z popiołem, czyścił piec...
      Kiedyś sprawy urzędowe załatwiałam w jedno przedpołudnie, teraz wszędzie muszę mieć samochód, mnóstwo czasu, pieniedzy na paliwo i ... do najbliższego 10km, a do najdalszego urzędu mam ponad 100km! Nie myślałam o tym, kiedy zachwyciłam się schowaną wśród pól wioską, nad którą krążyły jastrzębie...
      Teraz nie zamieniłabym wsi na nic innego, mam nadzieję, że nie spotka mnie nigdy powrót do miasta. Pewne rzeczy w życiu trzeba poukładać, zaczynając od porządków we własnej głowie. Pamiętasz, kiedyś mówiłam ci, że każdy dzień to takie malutkie życie - pojawiamy się o świcie, a o zmierzchu odchodzimy w niebyt. Każdy dzień poza tym miejscem jest już dla mnie stracony. Wracam z pracy, z dużego miasta i dopiero, jak wjeżdżam między pola tuż przed wsią, czuję, że na nowo zaczynam żyć. Robię ogórki i owoce w słoikach, soki i powidła.. widać dojrzałam i do tego, żeby być kobietą udomowioną :)
      Pokochałam to miejsce, ale... tak, jest jedno ale. Samotność, czekanie na powrót Marysia...po tylu dniach w polarze i spodniach narciarskich, z pazurkami króciutkimi, acz pomalowanymi, włosami spiętymi w kucyk na czubku głowy, poczułam się jak Kopciuszek przed balem...sama siebie nie poznałam, dawno nie wyglądałam, jak kobieta.. Nawet kotek siedział przede mną i przyglądał się, miaucząc dużymi, drukowanymi literami. Moja codzienność była ciągłą walką, przede wszystkim z własna niemocą, słabością fizyczną, a to jest coś, co najbardziej mnie złości. Odebrałam Marysia z lotniska i wróciliśmy do domu, jak najszybciej, jak najszczęśliwiej. Domowy, ukiszony żurek na piecu, zimne piwo w lodówce, kompot z truskawek.. I on. Bo tak naprawdę mój dom, moje miejsce na ziemi jest tam, gdzie on...



piątek, 10 sierpnia 2012

monika

Z pokrzywionym koczkiem na głowie, spineczkami, opaską, które niczego nie trzymają, bo ani włosów, ani samej Moniki nie sposób utrzymać w ryzach. Też miastowa kobieta, kupiła dom pół roku przede mną. Mówi o sobie: jestem tandeciarą, a ty wiesz, że nie chodzi o tandetę, gust, czy jego brak, ale o tę szczerość, prawdziwość, dystans do siebie i świata, o które tak dziś trudno. O niedopuszczenie do siebie nawet myśli, że ktoś mógłby jej narzucić, jaka powinna być, o lekceważenie sztucznych norm, całego tego przemysłu, który każe ci się odchudzić-ćwiczyć-kupić coś-coś posiadać-mieć poglądy, jak wszyscy tylko po to, żeby cię inni zaakceptowali. Ona nigdy nie będzie wyglądać i być kimś w rodzaju dziennego stempla na poczcie - 100 milionów tego samego...
Colas Breugnon do pięt jej nie dorasta, afirmacja życia, siebie, innych, codzienności to ona. Tak na marginesie, obie mamy problem z tą książką :)
Jej życie nie jest lekkie i łatwe. Ale Bóg dał jej umiejętność odsuwania od siebie zła i tego, co za zło uchodzić może. I haft wstążeczkowy. I malowanie polnych kwiatów na starym kredensie, drzwiach, na tkaninie i w poprzek koszuli Grzesia, bo akurat kolor i faktura były właściwe. 
Umierają przy niej problemy. Tracą oddech, zwijają się w sobie i znikają w niebycie.
"Wiesz, ja nie mam tej klepki, nie umiem się tym przejmować..."
Tak ginie plotka, bzdura, kłamstwo, nieuczciwość i nieszczerość.
A ja wiem, że ta jej beczka ma jakiś milion innych klepek :)
Najpiękniej podsumowały to wiejskie dzieci: jak pani Monika przestanie się śmiać, to świat się skończy...



Monika w roli rekina na zajęciach teatralnych z dziećmi we wsi

czwartek, 9 sierpnia 2012

filiżanka z porcelany

     Wąsaty posłaniec z chudym pomocnikiem weszli do domu, kiedy służąca przygotowywała poranne wafle. Matka, w czarnej, szeleszczącej sukni, podtrzymując wiszący u paska pęk kluczy, wskazała im miejsce, w którym ostrożnie postawili ciężki kufer. Ściskając czapki w ręku, nieśmiało rozejrzeli się wokół, czekając na monetę. Ściany od dawna niemalowane, meble marzące o nowych obiciach, stolik na pocztę, pełen nieotwartych listów z nagłówkami sklepów i magazynów. Wazony za to pełne były róż, a na małej komodzie stał bukiecik frezji. Na piętrze rozległy się szybkie kroki bosych stóp. Matka wręczyła posłańcom napiwek i wskazała drzwi.
Mamo....
Spłoszone spojrzenie, niema prośba i świadomość nieodwracalnego.
Zrezygnowana uchyliła ciężkie wieko. Matka, jak czarny ptak przeznaczenia, patrzyła na nią wyczekująco. 
"Najpiękniejszej, w dniu ślubu naszego..."
Wśród trocin odnajdywała kruche spodeczki, delikatne filiżanki, cukiernicę, mlecznik... kształty i barwy nieuchronnego.
     Następnego poranka obudził ją cichy stukot jego laseczki i zapach świeżo parzonej kawy. Usiadła wśród koronek, odziana we wspomnienie dziewiczej bieli. Z purpurą na policzkach wzięła z jego rąk filiżankę, bojąc się spojrzeć mu w twarz. Trzymała gorącą, pachnącą kruchość i czuła na sobie jego wzrok, ciepły miłosnymi wspomnieniami i słodką niewiarą. Kiedy przechyliła filiżankę ostatni raz, na jej dnie zobaczyła swoją podobiznę. Spojrzała na niego pytająco, jego oczy obiecały jej wieczną młodość.
     I nastały dni lęku, strachu, wybuchów, ucieczek, ognia i syren. Tęsknoty za utraconym, topionej w resztach niestosownej delikatności.
Nadeszła jesień. Pomarszczone dłonie zawiały każdą ocalałą część serwisu w szary papier, układały ostrożnie w tekturowym pudle. Na podłodze leżał przygotowany motek sznura i nożyczki. Ostatni raz spojrzała na wytłoczony na dnie portret... najpiękniejszej, w dniu ślubu naszego.... Roztrzęsione ręce ostatni raz nalały herbaty, a każdy łyk przypominał nieziszczoną obietnicę nieśmiertelności, ożywiał krew, budził obrazy w kolorach sepii. Starannie umieściła w pudle ostatnią filiżankę i bilecik z dedykacją. Jej oczy były suche. 
Za otrzymane od handlarza monety kupiła bilet do ostatnich, spokojnych dni.

     Dzwonek zadźwięczał, kiedy wychodziła spod prysznica. Kurier postawił paczkę na szafce, obok przygotowanych już kluczy, kluczyków do samochodu i torby z dokumentami. Pokwitowała odbiór i otworzyła przyklejoną na wierzchu kopertę:
"Znalazłem to w zapomnianym antykwariacie. Zostało tego niewiele, ale kiedy popatrzysz pod światło, zobaczysz na dnie portret pięknej dziewczyny. Porównałem z Twoją ostatnią fotografią - niebywałe, jak jesteście podobne! Pomyślałem, że wspaniale byłoby podać ci o świcie kawę w filiżance pełnej westchnień, marzeń i wspomnień, jak ten ktoś, prawie 100 lat temu, sądząc z bilecika. Na pewno jest w nich jeszcze miejsce na nasze życie. Kocham cię, moja - od jutra - najpiękniejsza żono".





środa, 8 sierpnia 2012

łazienka

Była kiedyś brzoskwiniowa łazienka, z wanną na krzywych nóżkach, sosnową witrynką, pełną pachnących fiolek, mydeł w kształcie aniołów i przeciągających się kotów, pianą w kąpieli i odświeżaczem, który miał pachnieć przez 40 dni i 40 nocy. Wypieszczona, czyściutka, pełna rumianych wspomnień. 
Był styczniowy wieczór, powrót z gór z myślą o gorącej kąpieli. Chwilę później nieprzytomna modlitwa i błaganie, żeby On cofnął czas o minutę, pół minuty... Lęk, przerażenie, panika w głosie krzyczącym do telefonu, karetka, szpital, komora hiperbaryczna i czekanie...
Ratunek dla Niej przyszedł w porę, łazienka umarła. Sukcesywnie pokrywał ją kurz, kłaczki pajęczyn powiewały w rytm oddechów komina. Niechciana, odrzucona, rozwiewała po pustym mieszkaniu resztki zapachów perfum, kokosowego mydła i bladych wspomnień.
Potem nastała inna łazienka. O liniach ścian ulubionych przez  doktora Caligari, z krzywo przyklejonymi kafelkami w kolorze wściekłego pomidora, malutką wanną, oknem z zepsutą klamką i gwiżdżącym radośnie wentylatorem. Wynajęta, obca do pierwszej kąpieli. Weszła do wanny z uśmiechem, a przecież tak długo bała się umyć ręce. I wokół znów zapachniało, na krzywej półce stanęły ulubione perfumy, nad lustrem rozsiadł się wygodnie anioł, a kąpielowe pantofle zajęły półtora kafelka. Za oknem wiatr kołysał dojrzałą gruszą, a owoce z ciężkim: klaaaps spadały na drewniany stół i krzesła wycięte z pni. Zanurzyła się w pachnącej wodzie, niepomna, że patrzy na nią milion gwiazd....


Człowiek niby wie, że jest kruchy, ale zawsze się o tym dowiaduje nagle...
                                                                             R. Ziemkiewicz



poniedziałek, 6 sierpnia 2012

stefan i aniela - the end

Od pewnego czasu dotarło do mnie coś dziwnego... Zaczęło znikać pranie ze sznura...Zaginęły spodnie Michaliny. Zaginęło polarowe ubranko do mojego termoworka... W nocy obudził nas dziwny dźwięk, Maryś pobiegł i nie zdążył... trzasnęła tylko zamykana szuflada komody i huśtały się drzwi z ganku. Rano okazało się, że zginął mój wełniany beret z antenką (czapki z daszkiem nie posiadam :))....
Zaginęło, wydawałby się, bezpowrotnie....
Ale nie....
Stefan i Aniela nie wychodzili ze swojej, już teraz wspólnej, stodoły przez kilka dni. Słychać było ciche szepty, szelest jakby przerzucanego siana i słomy, stukanie młotkiem... Potem zniknęła piłka Misi i Julki...
W poniedziałek wyszłam o świcie z domu i... zwątpiłam... Na podwórku stał Stefan, Aniela z rozpostartymi rączkami i ... Walenty... ich syn... nad którym pracowali kilka dni... A potem żyli długo i szczęśliwie... :)
Ludzie kochani... mam szczęśliwą rodzinę strachów polnych! Ja ich, one mnie, wszystko jedno... mieszkamy na tym samym podwórku
Jestem szczęśliwym człowiekiem....






sobota, 4 sierpnia 2012

marilyn - 37-22-85

Odeszła w nocy z 4 na 5 sierpnia 1962 r. 50 lat temu. Miała 36 lat.
Do dziś ideał, definicja kobiecości. Szczególnie w świecie wyschniętych na wiór modelek i wyznaczających standardy kobiecości samców, którzy mają kłopoty ze swoją męskością i nie przeszkadza im wydawać "opinie" o kobietach, a tysiącom idiotek słuchać i traktować ich słowa, jak wyroki Opatrzności...
Kobiecość niepodważalna, definicyjna, absolutna. Kiedy myślę, że odeszła, widzę ją w "Niagarze", w obcisłej, czerwonej sukience, jak odchodzi powoli od kamery, brukowaną drogą idąc w kierunku wodospadu. "Niagara - dwa żywioły: ona i wodospad"....
Może kiedyś, o świcie, spojrzę w lustro i okaże się, że wyglądam jak ona :)
Trzeba mieć marzenia








http://www.youtube.com/watch?v=WQIvhotZSUw

środa, 1 sierpnia 2012

1 sierpnia

"Od pięciu lat Armia Krajowa walczy przeciw Niemcom, bez przerwy, w straszliwych warunkach, o których świat Zachodu pojęcia mieć nie może, które dopiero kiedyś w przyszłości uprzytomni sobie i zrozumieć zdoła. Nie rachuje ona swoich ran, swych ofiar, swych mogił. Armia Krajowa  jest w Polsce jedyną siłą wojskową, która w rachubę wchodzić może. Bilans jej walk, osiągnięć, zwycięstw ma przejrzystość kryształu. Oto jest prawda, długo zacierana, aby gdzieś ktoś możny w gniewie się nie zmarszczył. Toruje ona sobie jednak drogę na powierzchnię, a światła bijącego z Warszawy żadna ręka przemyślna przesłonić nie zdoła. Warszawa czeka. Nie na czcze słowa pochwały, nie na wyrazy uznania, nie na zapewnienia litości i współczucia. Czeka ona na broń i amunicję. Nie prosi ona, niby ubogi krewny, o okruchy ze stołu pańskiego, lecz żąda środków walki, znając zobowiązania i umowy sojusznicze. Warszawa walczy i czeka. Walczą żołnierze Armii Krajowej, walczą robotnicy i inteligenci, walczą dziewczęta i dzieci, walczy naród cały, który w namiętnym pragnieniu prawdy, wolności i zwycięstwa dokonał cudu całkowitego zjednoczenia. Jeśliby ludność stolicy dla braku pomocy zginąć musiała pod gruzami swych domów, jeśliby przez bierność, obojętność, czy zimne wyrachowanie wydana została na rzeź masową, wówczas sumienie świata obciążone będzie grzechem krzywdy straszliwej i w dziejach niebywałej. Są wyrzuty sumienia, które zabijają [...] Od pięciu lat zarzuca się Armii Krajowej bierność i pozorowanie walki z Niemcami. Dzisiaj oskarża się ją, że bije się za wiele i za dobrze."
Kazimierz Sosnkowski, "Rozkaz do żołnierzy Armii Krajowej" 1 września 1944r.  
w Kazimierz Sosnkowski "Wybór pism", oprac. Jerzy Kirszak, Wrocław 2009r.

"... i nie przebaczaj.. zaiste nie w twojej mocy wybaczać w imieniu tych, których zgładzono o świcie....
                                                                                                       Zbigniew Herbert





http://1944.wp.pl/index2.php#





niedziela, 29 lipca 2012

anais

Kim była, powie ci internet. Dla mnie była kobietą. Kimś, kto prostymi słowami, a pamiętaj, że te są zawsze najtrudniejsze, potrafiła nazwać każdy element swojego jestestwa... Feminizm to wynaturzenie, jak mawiała Marlena Dietrich, ale dla mnie Anais nie była feministką, tylko nadwrażliwą kobietą. To, co pisała o mężczyznach, o relacjach damsko-męskich nie straciło uroku, nie trąci myszką. Jest naszą codziennością, bo przecież na tym opiera się nasze życie... Posłuchaj kilku fragmentów i sięgnij po jej "Dzienniki", proszę...

"To nie strach czyni, że nie mogę scalić się na powrót. Po prostu ja, Anais, nie potrafię bez cudzej pomocy pozbierać wszystkich fragmentów swojego ja. Mogę kochać, poświęcać się, ale będę przy tym samotna i rozszczepiona"

"Mężczyźni nie znają tego rodzaju samotności, w którą często zapadają kobiety. Nie wie, co to samotność, jest zbyt zaprzątnięty tysiącem bieżących spraw"

"Chciałabym być taka, jak ty. Ty rozumiesz nawet to, czego nie doświadczyłaś na własnej skórze. Nie zadręczasz mnie pytaniami. Masz intuicję. Rozumiesz, że nie jest ważne, jak postępuję, ale jaka naprawdę jestem. To prawda, ważna jest sama istota. I tej mężczyzna nie potrafi odszyfrować. Bierze wszystko zbyt dosłownie."

"Zbieraj impresje. Przechowuj je, magazynuj, nie zużywaj natychmiast. Niech się uleżą, ucukrują, pofermentują trochę; wtedy nastąpi eksplozja... Nigdy nie eksploatuj od razu całego terenu"



sobota, 28 lipca 2012

bombowa mapa

Wśród cudów, które przyniósł Krycha, jest też mapa. Sporządzona w 1945r. z zaznaczonymi rozbrojonymi polami minowymi. Jeśli przyjrzysz się uważnie, znajdziesz też zaznaczone czołgi, których resztki podobno dalej są w ziemi. Specjalista od broni to ze mnie żaden, ale czołg już kiedyś widziałam, pewnie poznam, jak znajdę w krzakach :) natomiast to, co leżało w stodole, długo było dla mnie czymś w rodzaju ciężkiego, metalowego słoika, skrzyżowanego z garnkiem. Doskonała podpórka pod zamykające się drzwi. No i właśnie Krycha uświadomił mnie, że to fragment pocisku z jakiejś haubicy, czy czegoś w tym guście...Wymachał radośnie rękami brakujące części i teraz już wiem, że to-to miało nawet ogon. Wyszło na to, że mam... bombowy dom :) 
Pomyśl tylko, to było nie tak dawno, ludzie tacy, jak my i taki straszny czas... Wiem, to brzmi trywialnie, ale Bogu dziękuję, że pozwolił przyjść na świat ciut później...





piątek, 27 lipca 2012

dom i ja

      Opalam framugi drzwi, są w całkiem niezłym stanie, kuchenna wyjątkowo jasna, jak inaczej wygląda pozbawiona nie wiem ilu warstw białego lakieru, jakby świeżo stawiana; nie chcę wprowadzać wielu zmian, wapienne tynki regulują wilgotność w domu, drewniane, podwójne okna latem są klimatyzacją, wyciągamy zewnętrzne skrzydła. Z nowoczesnych urządzeń zamontowaliśmy w domu toaletę (naprawdę nie było, tylko różowa sławojka na podwórku), bidet, zmywarkę, płytę gazową, piekarnik i podgrzewacz wody, ale to wszystko równocześnie zadziała dopiero po remoncie instalacji elektrycznej, bo już teraz jest problem - albo pranie, albo zmywanie, tertium non datur. Że o kąpieli w czasie zmywania nie wspomnę :)
      Wiesz, życie stało się prostsze, co nie znaczy ubogie. Już nie lubię codziennych wypraw do miasta, tłumów, wielkich sklepów. Jest mi dobrze w ciszy, zakłócanej śpiewem ptaków i … hukiem samolotów, bo tu ruch większy na niebie, niż na ziemi:)
      Ci, którzy u mnie bywają, częściej, czy rzadziej, żalą się rano, że cisza taka, że aż budzi. No cóż może być piękniejszego?? Tu odkryłam szydełko, farby, tynkowanie małą szpachelką, tu będę czyścić 100-letnie deski na podłogę, tu nauczyłam się żyć blisko ziemi. Matki Ziemi, jak Anteusz... Całe moje długie życie czekałam na ten moment, na tę herbatkę o świcie na schodkach przed domkiem, jeszcze w szlafroku, bez stresów, bez nerwów, z psami pod stopami i to jest najważniejsze, daje mi moc i siłę. Stary dom, pełen szeptów przeszłości, stare rzeczy, przynoszone przez sąsiadów, przeszłość, która tak naprawdę daje mi korzenie, miejsce, w którym mogę być po trosze jak Anais Nin, która pisała:
      „dom nie posiada piwnicy i ma się wrażenie, że parterowe pokoje wyrastają wprost z ziemi, a tuż pod dywanami jest gleba. tu, pomyślałam, będę mogła zapuścić korzenie, zrosnę się z domem i ogrodem, będę czerpała energię żywotną z roślin i drzew”
      i jeszcze jedno z jej dzienników:
      „zbieraj impresje. Przechowuj je, magazynuj, nie zużywaj natychmiast. niech się uleżą, ucukrują, pofermentują trochę: wtedy nastąpi eksplozja. nigdy nie eksploatuj od razu całego terenu”
      teraz już rozumiesz, czemu nie potrzebuję luksusu?

      potrafisz przejść obok tego obojętnie? a...zauważyć??