Liczba wyświetleń

wtorek, 10 marca 2015

Wybory sołtysa, cd. odc.3 :)

  Powiem tak, nie zasłużyłam na tak wiele, po tylu latach, kiedy ludzie poznają się od podszewki, znają się z dobrych i złych stron, dostać coś takiego, to .... nogi się uginają, głowa pochyla i nie wiadomo, co powiedzieć...
  Chociaż, może po niedawnych Oskarach, powinnam powiedzieć raczej coś w stylu:
dziękuję mamie i tacie, mojemu kotu i psu (szloch)
mojej ekipie i znajomym, którzy pewnie są już pijani (to kwintesencja wypowiedzi reżysera nagrodzonej "Idy"...)
(majt statuetką) 
thank you!!!!

A całkiem serio, dziękuję Tobie i Zbyszkowi, że wytrzymujecie ze mną już tyle lat. Czułości



Halina M.
magister ekonomii
były: doradca podatkowy
obecnie: rehabilitant zwierząt
zam. .......

Rekomendacja
Grażynę poznałam niemalże przed trzydziestu laty. Połączyły nas więzy przyjaźni, a później i zawodowe. Mam więc pełne prawo powiedzieć, że ją dobrze znam.
Jej główne cechy:
  • osobiste: inteligencja, wszechstronność zainteresowań i wiedzy ogólnej, elokwencja, uczuciowość, barwność języka, lekkość pióra, duże poczucie humoru, opanowanie, wyrozumiałość, tolerancja;
  • w przyjaźni: wierność, niezawodność, dyskrecja, taktowność, lojalność;
  • w życiu zawodowym: otwarty umysł, pomysłowość, przedsiębiorczość, pełne zaangażowanie, uczciwość, pracowitość, rzetelność, wytrwałość, konsekwencja w działaniu, dokładność, lojalność;
  • w życiu społecznym: odpowiedzialność, empatia, wrażliwość na krzywdę każdej żywej istoty, patriotyzm połączony z uszanowaniem tradycji i kultury innych narodowości.

Grażyna jest wzorem aktywności na każdym z wymienionych obszarów życia. Będąc cudowną i wrażliwą obserwatorką życia społeczności, w której żyje, potrafi dostrzec nękające ją problemy i zaskakuje wspaniałymi pomysłami na ich usunięcie. Otwarta na wszystko co dobre. Troszczy się, by życie ludzi wokół niej było nie tylko coraz lżejsze, ale także coraz piękniejsze.
Większość z nas kieruje się w życiu wspaniałą zasadą: nie czyń drugiemu co tobie nie miłe, a w tym celu wystarczy po prostu nie robić nic, ale ludzie pokroju Grażynki starają się robić wszystko, by czynić drugiemu co im miłe.
Idąc do celu nie zraża się żadną przeszkodą. Często myślę, że nie ma dla niej rzeczy niemożliwych. Swym entuzjazmem potrafi pociągnąć innych do realizacji swych wspaniałych planów. Potrafi pokierować zespołem ludzi
i,  co nie bez znaczenia, potrafi pozyskać niezbędne środki finansowe.
Życie pokazało, że nawet w trakcie osobistych, życiowych „trzęsień ziemi” i choroby nigdy nie zamyka się na problemy innych, nie odtrąca niczyjej wyciągniętej o pomoc dłoni i nawet z własnej inicjatywy idzie
z pomocą. Nie znam drugiego tak twardego słabego człowieka.
Grażynka pełna życia, mocna choć „słaba kobieta” potrafi osiągnąć więcej niż niejeden pozbawiony inwencji, słaby choć „mocny mężczyzna”.

Można śmiało powierzyć swój los w jej ręce !

Halina M.

poniedziałek, 2 marca 2015

Wybory sołtysa, ciąg dalszy....

"Gdyby ludzie robili tylko to, co wydaje się możliwe, do dziś siedzieliby w jaskiniach"
Stanisław Lem

Blog posiada funkcję obserwacji komentarzy i haseł wprowadzanych w wyszukiwarkę. Oczywiście nie pokazuje, kto wyszukiwał :), a jedynie ilość wyszukań danego hasła. Najczęściej szukaliście "wybory sołtysa w gminie Kietrz", co kierowało Was również na mój blog, a następne w kolejności jest moje nazwisko i nazwa miejscowości... Do tego już trzeba mnie znać, przynajmniej po nazwisku, wnioskuję więc, że ciekawi są moi sąsiedzi :) 
Parę więc słów rozwijających wątek Grajki z Rozumic.
Nie wierzę, że się nie da, bo to dotyczy tylko trzaśnięcia drzwiami obrotowymi, choć moja siostra stwierdziła kiedyś, że widocznie nikt mnie jeszcze aż tak nie ... wyprowadził z równowagi :)
Nie da się tylko wtedy, jeśli nic się nie będzie robiło. Piszę właśnie Plan Odnowy Rozumic, oparty na Strategii Rozwoju Gminy. 

https://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CCEQFjAA&url=http%3A%2F%2Fbip.kietrz.pl%2Fsystem%2Fobj%2F2501_122_zal.doc&ei=ZPvzVPerMoX9UpyTgYAP&usg=AFQjCNFyeq-1fjSmvWdkrhdzSYoJ6mz0Cw&sig2=54pOwjWPAiOrVTkoy-XqAQ

Czytam dokument nadrzędny i widzę, że w tak ważnej dla wsi debacie nie uczestniczył sołtys mojej wsi... Że sąsiednie wsie potrafiły wprowadzić do niego (dokumentu, nie sołtysa :)) duże inwestycje, małe sukcesiki i mam wrażenie, że jeśli to zrobiły, to będą robić wszystko, żeby jak najwięcej zrealizować. Wygląda na to, że w Rozumicach nic nie jest potrzebne, po co, skoro i tak się nie da, gmina nie da pieniędzy, po co próbować, jeśli nic z tego nie wyjdzie, lepiej usiąść wygodnie, napić się kawy/piwa i niech życie się toczy....
Czytam Diagnozę Lokalnych Zagrożeń Społecznych

http://bip.kietrz.pl/system/obj/2627_15._DIAGNOZA_LOKALNYCH_ZAGROZEN_SPOLECZNYCH_GMINA_KIETRZ_2011.pdf

i widzę zamkniętą świetlicę, zlikwidowane boisko, plac zabaw, na którym zabawki, nie dość, że krzywo, to jeszcze osadzone są na takiej wysokości, że muszę podskoczyć, żeby usiąść, ze ścieżkami wysypanymi zarośniętym tłuczniem (to od stłuczonych kolanek i buziaków dzieci...), czytam plakaty, zapraszające na festyny, imprezy, spotkania we wszystkich okolicznych wsiach, tylko nie w mojej. Widzę młodych ludzi, siedzących na przystanku autobusowym, bo nigdzie nie ma miejsca, żeby porozmawiać, nie mówiąc już o zorganizowaniu dla nich czegokolwiek.
Czytam mail od osoby kiedyś decydującej o wielu sprawach, która na moje pytanie, czemu każda propozycja zmian jest torpedowana, nawet nie rozważana i co właściwie chcemy we wsi zrobić, odpowiada: dzień papieski, dożynki.... rzeczy, które, może i miłe, ale nie zmieniające niczego, nie wnoszące rewolucji w nasze życie. Dla takich osób piastowane stanowisko jest sukcesem samo w sobie, nie możliwością działania, za które, podkreślając jego wagę i bezinteresowność, dziękuje mi w następnym mailu... I nie jest to bynajmniej mój fan :)
Widzę skrzynki z pelargoniami na mostkach i uśmiecham się, bo słyszę, jak lata temu, kiedy na zebraniu zaproponowałam ich powieszenie, usłyszałam, że to jest wieś, nie miasto, z którego przyjechałam, że zostaną zniszczone, wrzucone do rzeki... potem słyszę tę samą osobę, chwalącą się pomysłem powieszenia skrzynek na balustradach... Dla mnie istotne jest, że są, obojętnie kto przypisuje sobie zasługę i, jak w wielu innych rzeczach, zrobionych przez kogoś, wypina pierś po order...
Widzę też, w jakim stanie są te balustrady, pokrzywione, odrapane...
Widać tak wada wzroku :) I chyba nie tylko, bo nie dość, że widzę, to jeszcze słyszę :))
"Nie chcę się już w nic angażować, bo jak kiedyś coś zrobiłem, to pół wsi gadało, że się na tym obłowiłem"
"Niech pani da spokój, nalata się pani, podenerwuje, a i tak nic pani nie osiągnie, kiedyś coś zrobiłem, do dziś jest, a dowiedziałem się, że dzięki temu zrobiłem remont domu"
"Wie pani, co on o pani mówi... obiecał, że panią w gminie załatwi..."
ale słyszę również, że "trzeba wiedzieć, że nie mieści się w głowie, ile rzeczy trzeba mieć w d...ie, ale jak się człowiek zatnie, to zrobi bardzo dużo" i tego się będę trzymać.
Otóż mam przewrotną naturę, jeśli przez prawie rok prowadziłam rozmowy z kancelarią Prezydenta Polski o patronacie nad międzynarodowym sympozjum naukowym w Rozumicach, w którym wziął udział jej przedstawiciel:
http://www.prezydent.pl/archiwum/archiwum-aktualnosci/rok-2009/art,52,639,sympozjum-nt-historii-gornego-slaska-i-dziejow-ziemi-glubczyckiej.html
(co niektórzy przedstawiają jako swój osobisty sukces:)), projekty napisane przeze mnie zaowocowały w ubiegłym roku grantami w wysokości 21 tysięcy złotych, prawie rok prowadziłam zajęcia dla dzieci (BEZPŁATNE I BEZPŁATNIE), których część teatralną prowadziła pani instruktor gier dramatycznych z Warszawy (BEZPŁATNIE), ściągnęłam burmistrzów, komendanta Straży Miejskiej , starostę powiatowego i dwóch profesorów (BEZPŁATNIE)
do czytania dzieciom bajek na trawniku pośrodku wsi, pisałam projekty grantowe, które osoba władna składała bez kompletu wymaganych dokumentów, a mimo to, mój projekt placu zabaw zrobił furorę w urzędzie, pisałam pismo w sprawie bezpłatnych przejazdów dzieci do szkoły i przywrócenia obwodu szkolnego, w moim sadzie, z drużyną rekonstrukcji historycznych Belemnit, świętowaliśmy, z wieloma mieszkańcami, 600 rocznicę bitwy pod Grunwaldem
http://www.powglubczyce.fora.pl/powiat-glubczycki,22/druzyna-wojow-slowianskich-i-polskomorawskich-belemnit,2467.html
(Marysiowy Sad to imię mojego domu, choć Grajka powinna mieć raczej Grajdołek :)), a wojowie uczestniczyli też w sympozjum (lipiec 2009)
http://srh-silesia.pl/actions.php?lang=pl
i parę pomniejszych (m.in. bezpośrednia pomoc konkretnym osobom, przede wszystkim w załatwianiu spraw urzędowych), jako osoba całkowicie prywatna, bez możliwości, jakie daje bycie sołtysem, to złe słowa nie wyhamują moich pomysłów na poprawienie naszego życia i prób ich realizacji. Zewnętrzna siłownia, boisko, zimą lodowisko, letnie festyny, kino pod chmurką, ciekawi ludzie, kursy i staże zawodowe, naprawa nie tylko zniszczonych mostków, wielu innych spraw mieszkańców, nie są tylko pobożnymi życzeniami. Da się, trzeba tylko chcieć. Piastowanie funkcji społecznej nie jest dla mnie sztuką dla sztuki, jest obowiązkiem wykorzystania każdej możliwości, która poprawi życie w miejscu, w którym teraz my żyjemy. Teraz my, bo najstarszy ślad pobytu człowieka w dzisiejszych Rozumicach pochodzi sprzed 500 tysięcy lat....Pięciuset, to nie błąd...
Wybierzecie Państwo sołtysa, którego będziecie chcieli, to prawo demokracji, ale kandydowanie nie jest grzechem śmiertelnym, Wasz wybór, jakikolwiek by nie był, przyjmę z pokorą. 
A na koniec tekst, który od lat czytam, kiedy potrzebny mi jest spokój i rozjaśnienie celu mojego życia, nie chcę być tylko przekaźnikiem genów, choć akurat to wyszło mi wspaniale :)
http://www.fuw.edu.pl/~jziel/dezyderata.html
i mimo wszystko, z cała ułomnością natury ludzkiej, staram się praktykować, czego i Państwu życzę. 
Serdecznie pozdrawiam :)

2

poniedziałek, 16 lutego 2015

Wybory sołtysa 11 marca 2015 godz. 18.00


Proszę, komentuj ten post tutaj, mailem, osobiście - nie w sklepie...
Anonimy na blogu - i tylko tu - mile widziane :)



Kiedy przyjechałam tu 7 lat temu, chciałam się tylko zagnieździć we własnych 4 płotach. Jeszcze nie do końca zamieszkałam, a już stałam się tematem do towarzyskich ploteczek. Normalne, kiedy pojawia się ktoś nowy. Jedni tylko mówili, inni przyszli z uśmiechem poznać, porozmawiać. I tak trwało, póki nie wyściubiłam nos za płot....
Zaczęło się od pisarza. Wciągnął mnie w stowarzyszenie, festyn, sympozjum i parę innych. Najpierw tylko współpracowałam przy pomysłach innych, potem, ponieważ to się udało, zaczęłam robić coś po swojemu. I inni się do tego dołączyli. Najpierw Monika, rodzice dzieci, które chodziły na moje zajęcia, potem razem coś nawet zmalowałyśmy :). Potem już samo poleciało. konkurs, przedszkole, dla którego udało mi się zdobyć 20.000zł na plac zabaw i parę innych, pomniejszych, na przykład skrzynki z pelargoniami na mostkach, o których początkowo nikt nie chciał słyszeć - co pani wymyśla, zniszczą, wrzucą do rzeki... a potem, ten ktoś, przedstawił to, jako własny pomysł i są :) Iście po babsku, zrobić tak, żeby mężczyzna zrobił to, na czym nam zależy, uważając, że to jego własny pomysł :))
Kiedy trzeba, piszę projekt, innym razem maluję po ścinach, na balu charytatywnym, w szpilkach i małej czarnej gotuję, jestem kelnerką, paparazzi i jednocześnie tańczę i świetnie się bawię :) - taka impreza też była :)
Gdzieś po drodze parę kursów i nowych uprawnień - z zakresu prowadzenia działalności agroturystycznej, planowania i realizacji projektów na rzecz społeczności lokalnej, warsztatów dla kadry zarządzającej projektami, trochę praktyki w realizacji projektów grantowych (fundacje, unijne) na małą i większą skalę... Coś jednak umiem :)
Teraz piszę Plan Odnowy Wsi do 2020 r. bo bez tego nie mamy szans na grant w konkursie Aktywna Wieś, siedzę nad lokalną strategią rozwoju gminy, raportem o zagrożeniach społecznych i paroma innymi, równie paskudnymi dokumentami...
Znam statut Rozumic, wiem, kim powinien być sołtys - wykonawcą woli mieszkańców, realizatorem uchwał zebrania wiejskiego, nie prezydentem - dyktatorem... Jeśli zostanę sołtysem, np. koszenie gminnych działek we wsi, płatne na podstawie umowy z Urzędem Gminy, będzie wykonywane przez osobę, wybraną przez mieszkańców...
Za dużo wiem, a do tego coś robię, obudziłam potwora kilkuosobowego, który uważa, że nie wolno, bo .... nie. Uśmiecham się do niego:



bo wiem, że:





przynajmniej próbować, bo dolce far niente sprowadza mnie do wegetacji, nie życia




Nie zawsze wszystko się udaje, ale próbować trzeba, bo kto nie maszeruje, ten ginie. Siedzenie w domu, ze świadomością, że umiem, tylko się boję, odebrałoby mi szacunek dla samej siebie, podeptało poczucie sensu i własnej wartości. Pamiętam, czym była ta sama wioska przed wojną - kino, 2 restauracje, festyny, bale, koła myśliwskie, narciarskie, szkoła i wiele innych. Został nam tylko chór  i niedawno otwarte przedszkole. Bo jak się czegoś chce, to naprawdę można. Byle nie płynąć całe życie z prądem, nie utknąć w negowaniu każdej inicjatywy, wyjść z basenu napełnionego kisielem...
Młodzi też chcą. Jakoś nie powrzucali pelargonii do rzeki, zrobili sobie miejsce do zabawy i odpoczynku i ono też nie wylądowało w rzece :)
Nie mieli wyjścia, dorośli dopuścili do upadku boiska, zamknęli świetlicę, piłkarzyki, zapomnieli, jak to jest być młodym, że to mija, ale to, co dzieci dostaną, przekażą dalej, kiedy sami zostaną rodzicami...
Można, wierzę, że można. Może nie napisać projekt na przedwojennych obecnych milionerów :), ale pamiętać, czym może być to samo miejsce, tak samo odległe od wszystkiego, ponad 70 lat później.

Będę kandydować, niezależnie od wyniku będę dalej szukać dla wsi pieniędzy, pisać o niej, opowiadać, jak w warszawskim KIK-u, do którego zaproszono mnie na wykład o Rozumicach. Teraz pytają, czy tu można przyjechać na urlop, wakacje, przespać się z soboty na niedzielę... To się nazywa agroturystyka, może jeden ze sposobów na brak pracy?
Będę kandydować ze świadomością, że mieszkańcy wybiorą sami, to ich głosy, widzenie przyszłości, ich decyzja.
Będę kandydować z pokorą dla wyniku.
Będę kandydować z nadzieją, że wygram i nie zawiodę.
Będę kandydować, nie znając sposobu na sukces, wiedząc, że, żeby osiągnąć porażkę, trzeba się starać wyłącznie wszystkich zadowolić.
Będę kandydować mimo wszystko, bo, od czasu, jak życie podcięło mi skrzydła, zaczęłam latać na miotle :))
Będę kandydować, kierując się prostą zasadą:





Są tacy, którzy docenili to, co robię. Pokażę Ci ciut tego, co od nich dostałam. Za to, co robiłam, nikt mi nie płacił, ani w złotówkach, ani w "ojro", ani Polacy, ani Niemcy - tak żeby nie było wątpliwości :)
Jeśli ktoś uważa inaczej, to sądzi wyłącznie sam po sobie i proszę, przepraszając za obcesowość, żeby nie przeszkadzał mi w ignorowaniu go opowieściami, że kłamię :)


pisałam i przygotowywałam:

http://www.kietrz.pl/e-cms/ob.php/Rzeczpowiatowa%207-2014.pdf?id=3828


mam nawet referencje, pokażę Ci tylko 2:



                                                                                      Wrocław 7 wrzesień 2014


Porta Silesia
Andrzej Przytulecki
ul. Ścinawska 18/9
53-642 Wrocław


Grażyna Skrzyńska

REKOMENDACJA

Niniejszym chcielibyśmy serdecznie podziękować Pani Grażynie Skrzyńskiej, za profesjonalne przyjęcie oraz zorganizowanie oprowadzania w dniu 3 lipca 2014 w ramach sentymentalnego pobytu w Rozumicach członków rodziny Haase z Niemiec. Podczas wizyty Państwo Haase mieli okazję ponownie odwiedzić miejsca związane z ich dzieciństwem oraz najbliższą rodziną, jak również poznać poszczególne atrakcje związane z niezwykle interesującą historią jednej z najzamożniejszych wiosek dawnych Niemiec. Dodatkowo podczas zwiedzania zaprezentowane zostały akcenty historyczne w postaci dawnego sprzętu gospodarstwa domowego, starych zdjęć oraz multimedialnej prezentacji związanych z historią Rozumic, co wzbudziło ogromne zainteresowanie pośród odwiedzających. Szczególne wrażenie zrobiło także niewielkie muzeum regionalne na terenie posesji Pani Grażyny Skrzyńskiej skupiające materialne dziedzictwo okolicznych terenów, jak również w stosowny sposób odzwierciedlające zainteresowanie obecnych mieszkańców historią rozumickiej ziemi. Rekomendujemy zatem Panią Grażynę Skrzyńską jako rzetelnego i wiarygodnego partnera w zakresie turystyki przyjazdowej oraz promowania Rozumic jako miejsca związanego z historią Polaków, Niemców oraz Czechów, których materialne i niematerialne dziedzictwo jak najbardziej zasługuje na odpowiednią promocję.


Z poważaniem


Porta Silesia Andrzej Przytulecki







Prof.dr hab. Krzysztof Gładkowski
ul. Warmińska 10
11-034 Stawiguda Olsztyn, dn. 23.07.2009

List referencyjny

Panią Grażynę Skrzyńska poznałem przed ponad rokiem. W tym krótkim czasie współpracowaliśmy w zainicjowanych i organizowanych przez Panią Grażynę Skrzyńską następujących inicjatywach na rzecz lokalnej społeczności Rozumic:
- Spotkanie autorskie i promocja książki poświęconej Rozumicom: Kanzel/ambona. Protestancka wspólnota lokalna na Górnym Śląsku.
- Spotkanie założycielskie Stowarzyszenia Przyjaciół Rozumic „Róża”.
-    Upowszechnienie czytelnictwa dla dzieci: „Lato z bajką” (lektorzy- burmistrz, wiceburmistrz,starosta powiatowy, komendant straży miejskiej, sołtys, proboszcz oraz naukowcy z Uniwersytetów w Olsztynie i Warszawie)
- Zbiórka funduszy na remont dachu zabytkowego spichlerza w Rozumicach.
-  Konferencja naukowa: „Dwa muzea: Rozumice/Rösnitz na tle stosunków polsko-niemieckich”.



Wszystkie wymienione inicjatywy zostały zrealizowane dzięki zaangażowaniu Pani Grażyny Skrzyńskiej, która je zainaugurowała. Do tej pory wieś, w której zamieszkała od niedawna należała do tych, o których można by powiedzieć świat zapomniał. To aktywność Pani Grażyny sprawiła, że już tak nie jest. W tym krótkim czasie Pani Grażyna potrafiła zmobilizować młodych i ludzi w średnim wieku w Rozumicach do działań, które do tej pory nie były znane miejscowej ludności. Pani Skrzyńska potrafiła zdobyć środki finansowe przez organizację festynów i kontakt ze sponsorami. Nie zniechęcała się licznymi przeszkodami, które zawsze powstają w środowisku przy takich okazjach. Redagowała zaproszenia dla gości, prowadziła między innymi roczne negocjacje z Kancelarią Prezydenta Polski, zakończone wystosowaniem listu przez pana Prezydenta do uczestników i organizatorów konferencji naukowej w Rozumicach, odczytanego przez przedstawiciela Kancelarii, uczestniczącego w konferencji przez cały czas jej trwania.

Pani Grażyna Skrzyńska posiada nieprzeciętne umiejętności literackie oraz szczególną wrażliwość na otaczającą ją rzeczywistość. Te cechy spowodowały, że zamieszkując w bardzo małej miejscowości, mogła zainteresować „zapomnianymi Rozumicami” nie tylko lokalny samorząd, ale różne środowiska, m.in. naukowców, literatów, duchownych, przyrodników.

Potencjał intelektualny Pani Grażyny Skrzyńskiej pozwala przypuszczać, że jest zdolna do podjęcia i realizacji każdego wyzwania.


Z poważaniem

Krzysztof Gładkowski

poniedziałek, 19 stycznia 2015

70- rocznica rozwiązania Armii Krajowej

Wiesz, to dla mnie bardzo ważne.  Mój Dziadek był w Armii Krajowej...

Gen. Okulicki pisał:


Walki z sowietami nie chcemy prowadzić, ale nigdy nie zgodzimy się na inne życie, jak tylko w całkowicie suwerennym, niepodległym i sprawiedliwie urządzonym społecznie Państwie Polskim. Obecne zwycięstwo sowieckie nie kończy wojny. Nie wolno nam ani na chwilę tracić wiary, że wojna ta skończyć się może jedynie zwycięstwem słusznej Sprawy, triumfem dobra nad złem, wolności nad niewolnictwem.

Jak się skończyła, wszyscy wiemy. A potem ostatni rozkaz... i szli, wyprostowani wśród tych na kolanach...



Żołnierze Armii Krajowej!
Daję Wam ostatni rozkaz. Dalszą swą pracę i działalność prowadźcie w duchu odzyskania pełnej niepodległości Państwa i ochrony ludności polskiej przed zagładą. 
Starajcie się być przewodnikami Narodu i realizatorami niepodległego Państwa Polskiego. W tym działaniu każdy z Was musi być dla siebie dowódcą. W przekonaniu, że rozkaz ten spełnicie, że zostaniecie na zawsze wierni tylko Polsce oraz by wam ułatwić dalszą pracę - z upoważnienia Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zwalniam Was z przysięgi i rozwiązuję szeregi AK. W imieniu służby dziękuję Wam za dotychczasową ofiarną pracę. Wierzę głęboko, że zwycięży nasza Święta Sprawa, że spotkamy się w prawdziwie wolnej i demokratycznej Polsce.
Niech żyje Wolna, Niepodległa, Szczęśliwa Polska!


Dowódca Armii Krajowej (Dowódca Sił Zbrojnych w Kraju) 
gen. bryg. Leopold Okulicki „Niedźwiadek”




Na rozwiązanie Armii Krajowej
Za dywizję wołyńską, nie kwiaty i wianki -
Szubienica w Lublinie. Ojczyste Majdanki.

Za sygnał na północy, bój pod Nowogródkiem -
Długi urlop w więzieniu. Długi i ze skutkiem.

Za bój o naszą Rossę, Ostrą Bramę, Wilno -
Sucha gałąź lub zsyłka na rozpacz bezsilną.

Za dnie i noce śmierci, za lata udręki -
Taniec w kółko: raz w oczy a drugi raz w szczęki.

Za wsie spalone, bitwy, gdzie chłopska szła czeladź -
List gończy, tropicielski: dopaść i rozstrzelać!

Za mosty wysadzone z ręki robotniczej -
Węszyć gdzie kto się ukrył, psy spuścić ze smyczy.

Za wyroki na katów, za celny strzał Krysta -
Jeden wyrok: do tiurmy. Dla wszystkich. Do czysta!

Za Warszawę, Warszawę, powstańcze zachcianki -
Specjalny odział śledczy:  "przyłożyć do ścianki".

* * *
Zwinąć chorągiew z masztu. Krepą jest zasnuta
Za dywizję Rataja, Okrzei. Traugutta.

Pociąć sztandar w kawałki. Rozdać śród żołnierzy,
Na drogę, niech go wezmą. Na sercu niech leży.

sobota, 3 stycznia 2015

Mroźnie...

Zima bez plastikowych okien, bez pokrętła w ścianie, zwiększającego temperaturę, w ciepłych kapciach, grubym, z miękkim kocem, kubeczkiem kakao, ogniem trzaskającym w kozie... Miękkie światło małej lampki, stos nowych książek, koty, leniwie przeciągające się przed paleniskiem... 
No dobrze, centralne też działa, ale wróciłam właśnie z miasta, przez kilka dni nikt nie palił w piecu, jedno z okien poczuło w sobie artystyczną duszę i popełniło witraż. Piękny i efemeryczny, bo kaloryfer go wyparował...
Przypomniało mi się dzieciństwo w starej kamienicy, z wielkimi piecami w każdym pokoju, Dziadzio, który o świcie wchodził do pokoju z wiadrem nakrytym wilgotną szmatką, żeby popiół nie fruwał jak w Herculanum, szuranie w piecu i po chwili buzowanie ognia, ze świstem wlatującego w komin... Lodówka między skrzydłami kuchennych okien...
Jak daleko jestem od niskich sufitów, ciepłej wody z sieci, suchego powietrza i życia w betonie...
Ciepłe uśmiechy znad parującego kompotu z gruszek, cynamonem i goździkami





poniedziałek, 29 grudnia 2014

Bajeczka, baj, Grajeczka...


            Dominika nie lubiła, kiedy rodzice zdrabniali jej imię, a już wyjątkowo drażniło ją to w takiej sytuacji, jak dziś wieczorem. Była już w piżamie, mama czesała jej długie włosy i splatała je w gruby warkocz. Tatuś siedział obok na kanapie i czule uśmiechał się na ich widok. Dominika wiedziała, że kocha ją i mamę najbardziej na świecie, to było tak pewne, że nawet się nad tym nie zastanawiała. Korzystając z chwili, z dziewczęcą przebiegłością i słodką minką ponownie próbowała przekonać rodziców, że koniecznie powinna mieć psa. Obiecywała, że będzie się nim zajmować, karmić, rzucać patyki, ale rodzice znów nie chcieli się zgodzić.
-        Nikusiu – powiedziała mama – przecież już o tym rozmawialiśmy. Jesteś jeszcze za mała, a pies to duży obowiązek. Trzeba z nim wychodzić....
-        Ale ja tak bardzo chcę! - przerwała Dominika, mimo że wiedziała, że to niegrzeczne – będę z nim wychodzić i będzie miał piękną, czerwoną obrożę, taką, jaką ma pies Kasi. I nie jestem już mała! - poczuła się urażona, miała w końcu już prawie 6 lat
-        Kochanie, przecież wiesz, że nie możesz jeszcze wychodzić sama, babci nie możemy tym obciążać, a zanim mamusia i ja wrócimy z pracy, pieskowi będzie bardzo źle bez spaceru – próbował tłumaczyć tatuś.
Nawet on, który zawsze wszystko rozumiał, przytulał ją i podrzucał do góry, nawet on był przeciwko niej.
-        Nika, idź już do łóżeczka, jest późno, rano trzeba wstać do przedszkola. Porozmawiamy o tym jutro. Przyjdę za chwilkę do ciebie – powiedziała mamusia, bo co wieczór przychodziła okryć ją kołdrą i dać buziaka na dobranoc.
-         Nie jestem żadna Nikusia, mam na imię Dominika! - tupnęła nóżką i ze złości nie odpowiedziała na całusa, którego przesłał jej tata. Była zła na rodziców, że nie są tak odważni, jak ona i boją się mieć psa.
Dużo, dużo później, kiedy wszyscy już spali, Dominikę obudził dziwny dźwięk, jakby ciche drapanie i mlaskanie. Nie całkiem obudzona sięgnęła po misia, który spał spokojnie pod kołdrą, przytuliła go do siebie mocno i zaczęła nasłuchiwać. Dźwięk wyraźnie dochodził zza szafy. Cichutko zeszła z łóżka i , nie wypuszczając misia z rąk, boso, na paluszkach, podeszła do wielkiego, starego mebla. Dla rodziców było to po prostu miejsce do wieszania ubrań, ale Dominika wiedziała, że szafa tylko udaje przechowalnię sukienek mamusi i garniturów tatusia... ciemna, trzydrzwiowa, z ozdobnymi wzorami na wielkich drzwiach, mogła być tym, czym chciała dziewczynka. W dużej części, pod długimi rzeczami, znalazła indiańską kryjówkę, z której polowała na dmuchane zwierzątka, ustawione w różnych kątach pokoju. Rakietka do kometki była z jednej strony karabinem, z drugiej patelnią. Upolowaną zwierzynę kładła na patelni i nad ułożonym na podłodze stosie papierków  gałganków, udających ognisko, przygotowywała kolację. Dokładnie tak, jak widziała w filmie, który oglądała z tatą.
Szafa czasem była namiotem nad jeziorem, zrobionym z leżącego na podłodze lustra. Na jego brzegach układała sztuczne kwiaty, pomarszczoną zieloną bibułkę, a na tafli pływały małe, szklane łabędzie, przyniesione z witrynki w bawialni
Mniejsza część szafy była windą. Dominika mieszkała w starej kamienicy, naprzeciw parku. Windą jechała tylko raz, kiedy mama wzięła ją do wielkiego urzędu, załatwiając WAŻNE SPRAWY. W windzie, w obliczu ważnych spraw, czuła się całkiem dorosła, przynajmniej tak, jakby miała już 7 lat.
Wewnątrz węższej części szafy narysowała kredą przyciski, małym choinkowym dzwoneczkiem dawała sygnał na każdym piętrze. Tylko mamusia nie była specjalnie zadowolona, bo ubrania były pomazane różnymi kolorami kredy, którą sama jej kupiła, ucząc grać w klasy. Dominika, jak Ferdynand Wspaniały, chciała pojechać windą wysoko, aż do chmur, ale do tej pory jeszcze się to nie udało, mimo że najwyższy przycisk był w kształcie chmurki. Może kiedyś....
Szafa mogła być wszystkim, do tej pory jednak nie chrobotała i mlaskała. Czasem tylko cichutko skrzypiały jej drzwi.
            Dominika szła w jej kierunku cicho i powoli, ale w ciemności nie zauważyła leżącego na podłodze klocka, który, trącony nieuważną stopą, pojechał po parkiecie w stronę okna. Skrobanie ucichło. Podeszła bliżej i kucnęła bez ruchu między szafą i ścianą. Czekała dłuższą chwilę,  nic się nie działo, było zupełnie cicho. Kiedy chciała już wrócić do łózka, myśląc, że to pewnie był sen, usłyszała za szafą ciche szuranie, jakby coś się od niej oddalało.
Szmer ucichł, a z ciemnego kąta spojrzały na nią wielkie, przerażone oczy. Oczy Dominiki zrobiły się prawie tak samo duże, choć nie było w nich lęku, raczej zaskoczenie i ciekawość. To Coś bało się zdecydowanie bardziej, niż Dominika szczepienia.
-        Kim jesteś? - spytała szeptem, żeby nie spłoszyć siebie i tego Czegoś.
Po dłuższej chwili Coś odpowiedziało cichym, przerażonym głosem:
-        Jestem Zaszaflokiem... a ty? - odważył się na zadanie pytania
-        Jestem ludziem – odpowiedziała już pewniej – i do tego dziewczynką – dodała z zadowoleniem – co robisz za moją szafą?
-        Cyba mieszkam – odpowiedział niepewnie Zaszaflok
-        Chyba? Jak można chyba mieszkać? A na dodatek w takiej chudej dziurze?
-        Nie wiem – był coraz bardziej niepewny – mamusia m powiedziała, że każdy Zaszaflok musi mieć swoją szafę. Twoja wyglądała tak ładnie, a do tego może być czym chce, że od czasu, jak ją zobaczyłem, nie szukałem już innej
-        A skąd wiedziałeś, że ona tu jest?
-        Mieszkałem z mamusią na topoli przed twoim oknem,siedziałem najczęściej w dziupli, z której wyprowadziła się wiewiórka, a mamusia szykowała dla mnie miejsce za twoją szafą. Każdy Zaszaflok, kiedy skończy rok, musi przeprowadzić się w miejsce, wybrane przez mamę. Tylko to jest coraz trudniejsze, bo ludzie już nie lubią szaf, wolą meblościanki, a za nimi jest za mało miejsca i nie pachną tak ładnie. Widziałem jak pływałaś w lustrzanym jeziorze i polowałaś na żyrafę. Ale ja się boję żyrafy. I ludzi też, ale chyba tylko tych dużych.
-        Wyjdź stamtąd – zażądała stanowczo Dominika – zimno mi, chcę się położyć do łóżka, możesz położyć się obok mnie.
Zaszaflok jeszcze szerzej otworzył i tak już szeroko otwarte oczy. Bał się, choć dziewczynka nie wydawała się groźna. Ale mama opowiadała mu o ludziach i o tym, co by z nim zrobili, gdyby go znaleźli. Nazwała to eksrepementem, czy jakoś tak. Powiedziała też, że już nigdy nie mieszkałby za szafą, tylko w klatce, a oni mierzyliby go, ważyli i robili paskudne rzeczy. Już nigdy nie byłby prawdziwym Zaszaflokiem. Nie wiedział, czym jest łóżko, ale był pewien, że nie jest to inna szafa. Skulił się w sobie na tyle, na ile pozwoliła wąska szczelina.
-        No chodź, pod kołdrą jest ciepło, zobaczysz.
Nawet nie drgnął, zamknął oczy i całkiem zniknął w ciemności.
-        Jak nie, to nie. Idę spać – zmarznięta Dominika szybko wróciła do łóżka – tatuś mówił, że nie wolno być tchórzem – dodała, zakopując się z misiem pod kołdrą – mówił, że tylko odważni zdobywają świat.
Zaszaflok nie chciał zdobywać świata. Miał swoją szafę i był za nią szczęśliwy, do czasu, aż go nie odkryła. A chciał żyć tam spokojny, nieodkryty i bezpieczny. Ale był bardzo głodny, za głośno zeskrobywał cienkie szczapki z tylnej ścianki szafy i nierozważnie obudził Dominikę.a ona, zamiast pomyśleć, że to sen i spokojnie spać dalej, albo chociaż wystraszyć się i nie wychodzić z łóżka, usiadła w kącie i odkryła jego istnienie. Na to mamusia go nie przygotowała. Ludzie mieli być groźni i źli, a ona po prostu z nim rozmawiała... zupełnie nie wiedział, jak się zachować. Uciec i szukać innej szafy? Wyjść i całkiem przyznać się do istnienia? Zostać i wierzyć, że rano Dominika uzna to za sen? Coraz bardziej zmęczony Zaszaflok ułożył się najwygodniej, jak tylko się dało w tej sytuacji, w najdalszym kącie, lęk i niepokojące myśli zaczęły się rozmazywać, uciekać i po chwili już spał.
Obudziło go ciche pytanie:
-        Jesteś tam jeszcze? – Dominika, tak, jak w nocy, kucała w kąciku i zaglądała za szafę.
Otworzył zaspane oczy i zrezygnowany przytaknął. Pamiętała...
-        Mama woła na śniadanie, na co masz ochotę? Przyniosę ci. Lubisz dżem?
Nie wiedział, co to jest dżem, ale nie brzmiało to zachęcająco. Pomyślał o pysznych patyczkach i listewkach.
-        Wiesz, zeskrobię sobie jeszcze kawałek szafy, chociaż wolałbym taką świeżą gałązkę z listeczkami...
-        Jesz drewno?! - nigdy nie słyszała, żeby ktoś wolał patyki od świeżej bułeczki z dźemem jagodowym – przecież nie możesz zjeść szafy, bo nie będziesz miał gdzie mieszkać! Nie mam żadnego patyka, później ci przyniosę, a na razie dam ci moją kredkę, może będzie ci smakować. I postaraj się być cicho, bo mamusia zostaje dziś w domu i będzie robiła porządki. Lepiej, żeby cię nie widziała. Całuski, idę do przedszkola – pomachała mu na pożegnanie, dokładnie tak, jak robiła to mama. Poczuła się jeszcze bardziej dorosła, miała przecież własnego Zaszafloka.
Kredka była pyszna. Najpierw, ostrymi ząbkami,  zeskrobał czerwoną, cieniutką warstwę, która chrupała mu w zębach. Potem zeskrobywał trochę grubszą warstwę drewna, która pękała lekko na malutkie kawałeczki. Na końcu, pomagając sobie pazurkami, ogryzł chudy, gładki, owalny i śliski patyczek, który okazał się absolutnie najpyszniejszy. Odgryzał maleńkie kawałeczki i ssał je powoli, przymykając oczy z zadowolenia. Ani topola, na której wyrósł, ani szafa nie miały takiego smaku.
Zza zamkniętych drzwi usłyszał nagle ciche nucenie, szuranie i chlupot. Do pokoju weszła mama. Zaszaflok, z resztką kredki w łapkach, wcisnął się w najdalszy zakamarek i czekał, nie bardzo wiedząc właściwie na co. Mama zmoczyła ściereczkę i zaczęła wycierać kurze. Pozbierała zabawki z podłogi, kredki rozsypane na biurku, poskładała rozrzucone ubrania i zaścieliła łózko.
-        Oj, ta moja córeczka – powiedziała z uśmiechem, włączając do kontaktu odkurzacz.
Przerażony Zaszaflok wspiął się na tylną ściankę szafy, czując, jak ryczące urządzenie ciągnie go w swoją stronę. Z całej siły trzymał się pazurkami, przerażony tak, że o mało nie zaczął krzyczeć. Nagle wszystko ucichło. Mama otworzyła szeroko okno i zaczęła myć podłogę. Szeroki mop szybko przemieszczał się po wszystkich kątach, wsuwając się też pod szafę. Poczuł dotknięcie czegoś włochatego, zimnego i mokrego. Znał deszcz, ale nie miał pojęcia, że zamiast padać z góry, może być tylko pod łapkami.
Mama skończyła i wyszła, zamykając za sobą drzwi. Jeszcze chwilę trwał w bezruchu, zanim zdecydował się zejść na mokrą, śliską i dziwnie pachnącą podłogę. Zatęsknił za Dominiką, ona wytłumaczyłaby  mu, co się właściwie stało. Bał się, że odeszła, jak kiedyś jego mama. Smutny położył się na nieprzyjemnej podłodze, coraz czarniejsze myśli snuły mu się po głowie.
-        Cześć! Już jestem – wesoły głos Dominiki wyrwał go z letargu. Przez chwilę nie mógł uwierzyć, że znów z nim jest.
-        Jesteś tam? - zajrzała za szafę i zobaczyła tylko cztery łapki.
-        Jestem – odpowiedział cichutko. W jego głosie usłyszała lęk i cień radości, jakby cieszył się, że wróciła. Przyszło jej do głowy, że sama, kiedy się wystraszy, biegnie do mamy na kolana i mocno się przytula, powiedziała więc miękko – chodź, wyjdź stamtąd, proszę. Wezmę cię na kolana, przytulę i wszystko będzie dobrze.
Zaszaflok nie wiedział, czym jest branie na ręce i w pierwszej chwili pomyślał, że to coś jak odkurzacz i mop. Ale przecież ona nie zrobiłaby mu niczego złego...Dominika wzięła misia, przytuliła go do siebie, kołysała i coś szeptała mu do pluszowego ucha. Siedziała tak, żeby dokładnie ją widział. Niepewnie ruszył w jej kierunku. Zatrzymał się przy brzegu szafy, a Dominika  wyciągnęła rękę i delikatnie dotknęła jego pyszczka. Przez chwilę głaskała jego nos, aż odważył się wystawić cały łepek. Pomyślał, że to bardzo przyjemne. Odważył się zrobić następny krok, potem jeszcze jeden, aż wreszcie wyszedł cały. W jego oczach był już tylko cień niepewności, dużo więcej ufności i coś w rodzaju uśmiechu. Wyglądał zupełnie inaczej, niż wszystkie stworzenia, które widziała w zoo i wielkim atlasie zwierząt. Trochę podobny do mrówkojada, ale bez długiej trąbki, cały okryty krótkim, szorstkim futerkiem, dokładnie w kolorze ściany, przy której stał. Ale najdziwniejsze było to, że był zupełnie płaski. Tak płaski, jak kilka kartek z bloku do rysowania. Siedząc wciąż na podłodze, głaskała jego boki i cieniutki grzbiet, a jego ciałko lekko drżało pod dotykiem jej ręki. Czuł się bezpiecznie, ciepło, choć jedynym dotykiem, jaki znał do tej pory, był szorstki język mamy.
-        Chodź, wezmę cię na kolana – powiedziała cichutko – jesteś cały zmarznięty i masz mokre łapki, ogrzeję cię.
Do tej pory pewnie czuł się tylko za szafą, obawiał się, że bycie na kolanach, nie jest tym, co Zaszafloki lubią najbardziej, ale dotyk ciepłej, małej dłoni był taki przyjemny, taki nowy... ostrożnie wszedł na kolana Dominiki. Przytuliła go mocno do siebie, jego płaskie ciałko owinęło się wokół niej, jak zimą szalik na szyi. Zdziwiła się, kiedy przybrało kolor sukienki, którą miała na sobie, zrobił się biały, w drobne, kolorowe kwiatki. Był rzeczywiście bardzo zmarznięty. Wzięła go na ręce i zaniosła do łóżka. Zanim okryła go kołdrą, był już zielony, w czerwone kwadraty, dokładnie taki, jak pościel. Poczuł się naprawdę szczęśliwy, łózko było ciepłe i miękkie, głowa zapadła się w puchową poduszkę, lekka kołdra otuliła go całego. Do tej pory znał tylko dotyk zimnej ściany i szorstkiej ścianki szafy, ten najwcześniejszy, dotyk mamusi, wydawał się już tylko wspomnieniem, nie był do końca pewny, czy było tak naprawdę.
Po chwili zasnął. W łóżku był całkiem niewidoczny.
Od tej chwili zmieniło się jego życie. Miał kogoś, kto chciał z nim być i dla kogo stał się ważny. A to nie byle co, nie tylko dla Zaszafloka…
Mijały dni, tygodnie, lata. Dominika była już dużą dziewczyną, często wychodziła z przyjaciółmi, coraz częściej był sam. On też wyrósł, nie mieścił się już na jej kolanach, albo spać z nią w łóżku. Noce spędzał teraz na dywaniku przed jej łóżkiem, jak zwykle przyjmując kolor i wzór tła.
Coraz częściej wyglądał przez okno, tęsknie spoglądając na wysoką już topolę, na której kiedyś mieszkał z mamą. Czuł przemożną potrzebę wyjścia z pokoju, w którym spędził tyle czasu i wspiąć się na nią, znaleźć to na poły zapomniane, na poły nierealne, nieznane już miejsce. Ogarnęły go uczucia, których nie potrafił nazwać, a co dziwniejsze, nie chciał wziąć tam Dominiki, czując, że to nie jest miejsce dla niej, że musi coś zrobić sam.
Pewnego wiosennego dnia Dominika wpadła jak burza do pokoju, krzycząc od progu:
-        Dostałam się! Dostałam się na studia! Będę lekarzem! - złapała go, uniosła wysoko i zakręciła się tak mocno, że zrobił się jeszcze bardziej płaski, a jego szorstkie futerko położyło się gładko na grzbiecie.
Paplała i paplała, że wyjeżdża do Krakowa, będzie mieszkać w akademiku z koleżankami, pozna nowych ludzi, będzie chodziła na koncerty, do teatrów i uczyć się, uczyć i uczyć. Nagle uśmiech znikł z jej twarzy, uświadomiła sobie, że nie będzie mogła go wziąć i widywać się będą tylko w nieliczne dni, kiedy przyjedzie do domu. Po policzku spłynęła łza, nie wiedziała ani jak mu to powiedzieć, ani jak sama zniesie rozstanie.
Zaszaflok dotknął językiem słoną kropelkę i położył pyszczek na jej kolanach. On też nie wiedział, jak powiedzieć jej o topoli...
-        Nie będziemy mogli pojechać tam razem, wiesz, tam jest mnóstwo ludzi, to nie byłoby dla ciebie bezpieczne – wychlipała – ale tak bardzo nie chcę się z tobą rozstawać, nie chcę, żebyś siedział sam za szafą w pustym pokoju!
-        Dominika, nie płacz, ja też muszę ci coś powiedzieć. Usiądź, proszę i posłuchaj – łapki położył na jej dłoniach – i w życiu człowieka, i Zaszafloka, przychodzi moment rozstania. Najpierw są łzy, żal, dopiero potem zaczynamy rozumieć, że to nie koniec, tylko początek czegoś innego. Dużo się zmienia, ale też dużo zostaje. Gdybyśmy tylko siedzieli w tym pokoju, nie wiedzielibyśmy nic o życiu. I ty,  ja potrzebujemy czegoś nowego, innego. To się nazywa doświadczenie życiowe, dlatego jesteś lepsi, mądrzejsi. Ludzie lubią wędrować, często bardzo daleko, Zaszafloki nie są tak odważne, spędzają życie za szafą, potem w najbliższej okolicy. Ale ona też się zmienia, więc, nie ruszając się z miejsca, też mądrzeją – uśmiechnął się do niej i pogłaskał jej dłoń. Patrzyła na niego uważnie, już nie płakała, słuchała.
-        Wiesz, nie wiedziałem, jak ci powiedzieć, że coraz częściej chcę wspiąć się na topolę przed twoim oknem. Na tę samą, z której do ciebie przyszedłem. Chciałbym, żeby w starej dziupli czekał na mnie malutki Zaszafloczek, któremu pokazywałbym twój pokój i opowiadał, jak mieszkaliśmy tu razem i znaleźć dla niego równie szczęśliwą szafę. Przecież tak naprawdę nigdy się nie rozstaniemy, zawsze będziesz w moim drewnianym serduszku, a i ty może czasem sobie o mnie przypomnisz.
-        Czasem?! Jesteś moim jedynym prawdziwym przyjacielem, nigdy o tobie nie zapomnę. Skąd to wszystko wiesz? Myślałam, że to ja... - przerwała i przytuliła do niego twarz.
-        Macie w domu mnóstwo książek, słyszałem, jak uczyłaś się czytać, kiedy zostawałem sam, próbowałem cię naśladować i nagle okazało się, że to nie takie trudne. Przeczytałem chyba wszystko... jestem chyba jedynym na świecie Zaszaflokiem, który umie czytać – zaśmiał się radośnie, obejmując ją mocniej- obiecaj mi tylko, że jak przyjedziesz do domu, zawsze zostawisz mi na parapecie kredkę, są pyszne.
-        Napisz, proszę, do mnie czasami, zostawię ci adres. Chciałabym wiedzieć, co robisz, jak żyjesz...
-        Nie umiem pisać, pazurki przeszkadzają mi trzymać pióro. Kredką nie wyszło, za każdym razem ją zjadałem. Ale nie martw się, coś wymyślę. I nie martw się, nigdy cię nie zapomnę, wiem, że jutro rodzi się wczoraj. Bez tego nie miałbym przyszłości...
-        No i się wyjaśniło, czemu kredki tak szybko znikały. A mama mówiła, że tak często kupuje mi nowe, że chyba je zjadam – uśmiechnęła się porozumiewawczo i puściła mu oczko. Znów była dzielną Dominiką.
-        Kocham cię – szepnęła mu cicho do uszka
-        Ja też cię kocham – odpowiedział i pierwszy raz w życiu po jego pyszczku też spłynęła łza, ciepła i słona, ze szczęścia i smutku rozstania.

Minęło wiele lat. Dominika była już dorosłą kobietą – śliczną, z długimi, jasnymi włosami, a jej pozornie zdecydowany krok kojarzył się na przekór wyłącznie z krokiem łani. Tak, jak kiedyś chciała, skończyła medycynę i została psychiatrą. Pracowała w szpitalu z ludźmi, którzy żyli we własnych światach. Zawsze spokojna, uśmiechnięta, otulała ich kokonem bezpieczeństwa samą swoją obecnością. Rozumiała ich jak nikt, przecież tyle czasu mieszkała z Zaszaflokiem... Czasem wyciągała ze skrzynki na listy kawałek patyka, albo kory, porysowany ostrymi pazurkami. Któregoś dnia poza śladem dużych, pojawił się też ślad malutkich....
Pewnego dnia trafił do niej pacjent, z którym wyjątkowo długo rozmawiała. Był poważnym człowiekiem, bardzo ważną osobą, jego życie było zaplanowane i poskładane, jak czekoladki w pudełku. Nagle zdarzyło się coś, co zaburzyło całą jego rzeczywistość. Długo nie umiał jej o tym opowiedzieć, w końcu się odważył.
-        Pani doktor, nie wiem, jak mam to ująć, nie wierzę w żadne obce byty, kosmitów i wróżki. Ale stało się coś, czego nie rozumiem i boję się, że to objaw jakiejś choroby...
Słuchała uważnie, a on coraz pewniej opowiadał. widział mądrość i zrozumienie w jej oczach i to dodało mu odwagi.
-        Pierwszy raz zdarzyło się to miesiąc temu. Naprawiałem w garażu żelazko, rozkręciłem go i wymieniałem grzałkę. Spadła mi śrubka, chwilę potem nakrętka. Zanim się po nie schyliłem, poczułem na stopach lekki podmuch powietrza, jakby lekki przeciąg. Spojrzałem w stronę drzwi, a kiedy chwilę potem chciałem podnieść z podłogi to, co spadło, już tego nie było. Szukałem wszędzie, nie znalazłem. Drugi raz przygotowywałem w kuchni kawę i położyłem na stole łyżeczkę. Znów poczułem ten sam powiew, mimo że okno było zamknięte. Ale tym razem widziałem też coś dziwnego, jakby zardzewiały pancerzyk, biegnący po blacie z moją łyżeczką tak szybko, że właściwie tylko po podmuchu poznałem, że jest... od tego czasu znikają różne drobne, metalowe rzeczy. Wygląda, jakby coś dziwnego zamieszkało w moim domu...Przecież to niemożliwe....
Niemożliwe? - pomyślała – a niby czemu? Czy w domu Bardzo Ważnej Osoby nie mógł zamieszkać Złomojad?....Są przecież na świecie rzeczy znane i nieznane, a jeśli człowiek nie boi się myśleć i wierzyć, może zostać odkrywcą całkiem nowej rzeczywistości.
Ale o to opowieść na całkiem inną bajkę.



wtorek, 14 października 2014

Mgła....

bywa i tak, że człowiek zanika, jakby się lekko rozpuszczał, rozwiewał, robił coraz bardziej blady i przejrzysty. bywają takie chwile w życiu, że chciałoby się je powymiatać z głowy, serca, swojego czasu. czasem przychodzi nowe, z którym nie wiadomo, co zrobić, choć wydawało się wytęsknione. dobrze, jeśli jest lina, której można się złapać i dalej robić swoje, żeby było na co wyjść :)
ukłon z gracją i podziękowaniem, że jesteście.

sobota, 14 czerwca 2014

Rodzinnie




pierwsze nogi Anglii













pierwszy raz na spacerze z babcia :)


pierwszy raz zobaczyłam katedrę w Norwich...


...nawet z bliska


Latawica, czyli jak wygladaja chmury od gory

Nie lubie czynnosci obcych naturze czlowieka, na przyklad latania. Coz ze mnie za muchowka, albo jakas inna blonkoskrzydla... Gdyby czlowiek mial latac, rodzilby sie ze skrzydelkami. I nijak nie przekladam tego na kolka, zeby jezdzic. Jestem okrutnie przyziemna, normalnie jakis Anteusz byl moim dalekim przodkiem. Start i ladowanie to jakis koszmar, przeciazenie, zjezdzalnia, ktorej nie znosze, swiadomosc, ze koniec, nogi juz nie dotykaja matki-ziemi... A potem...coz to za filozofia zrobic scenografie do kosmicznej bajki, jak sie raz tam bylo? Juz nie czuje ruchu, pedu nieprzytomnego, chmury przesuwaja sie tak wolno, jakby nie robily tego wcale. Wtedy snie, ze ...latam. Ale bez tej kupy zelaza, tych wszystkich trybikow, ktore zyja wlasnym zyciem (szef bezpieczenstwa NASA powiedzial kiedys, ze jesli Apollo sklada sie z ponad 5 mln. czesci, to 99% sprawnosci oznacza ponad 5000 mozliwych awarii...), tylko tak ot, zwyczajnie, sama...





troche "Neverending story"


to nie brudna szyba :) to wiatraki


koniec Kanalu, poczatek Wlk.Brytanii
ziemia...