Liczba wyświetleń

wtorek, 16 października 2018

Wybory


Pan Balonikowy, Pani Bakałarz i Pani Śliczna postanowili zmienić świat, bo dość już mieli stagnacji. Dołączył do nich Pan Sterowany, który kiedyś kupił patelnię i uważał, że dzięki temu ma wszelkie predyspozycje do czynienia zmian, choć w ciut mniejszej skali.
Pan Balonikowy był żółciutki, jak jesienne słoneczko i baloniki, które trzymał w dłoni. Nie był szeroko znanym celebrytą, ale jego przyjaciele, którzy słynęli z wypinania piersi po order uznali, że jaśniutki będzie najpiękniejszym logo. Uśmiechał się szczerze, był fotogeniczny, mówił z empatią – czyż można prezentować się lepiej??? Mówił: będzie lepiej, dość zastoju, wasz świat będzie jasny, słoneczny, chodźcie za mną! I tanecznym krokiem ruszył w dal. Po drodze rzucał kwiaty i jesienne, barwne liście, śpiewał radośnie i ludzie patrzyli w zachwycie, nie widząc czarnej machiny, która w gęstej chmurze podążała kilka kroków za nim… Drzewiej, machina owa, przybrawszy ludzką postać, wskoczyła nawet do basenu, dając uciechę gawiedzi, nieświadomej, że jest tylko trybikiem.
Ludzie nie pamiętają, co jedli wczoraj na obiad, zapomnieli więc o Wielkiej Górze, Głębokich Dziurach, wysokim mycie i braku nadziei. A nawet jeśli pamiętali, przypisywali je Pani Bakałarz, bo Balonikowy radośnie krzyczał scenicznym szeptem, że to jej wina. Przecież nauczała już od bez mała czterech lat.

Pani Bakałarz, miękka, pluszowo-aksamitna, ze spojrzeniem pełnym zrozumienia problemów wszelakich, zawsze wiedziała, jak się zachować. Robiła to odruchowo, przyjaźnie i z taktem. Nigdy nie była niegrzeczna, czasem tylko wkładała białe rękawiczki i równie przyjaźnie mówiła „proszę won” w taki sposób, jakby zapowiadała fascynującą podróż. Potrafiła zarówno czynić rzeczy dobre, jak i polubić Wielką Górę, być serdeczna dla bliższych i zatrzasnąć wrota dalszym. Nie była idealna, ale jako jedyna wiedziała, że najwięcej zależy od Rady Koronnej, w której od jakiegoś czasu prym wiodła Pani Szlachcianka. Pani Bakałarz mówiła: niech gra muzyka, tańczmy radośnie!, na co potakująca w telewizji Szlachcianka zapraszała orkiestrę symfoniczną, grającą wyłącznie fugi Bacha. Rada Koronna zarządziła remont przedpokoju w domu pani Bakałarz, kazała wszystkim wchodzić przez okno i krzyczała, że to nie jej wina, bo Pani Bakałarz jest skąpa. To samo krzyczała zresztą wśród Odległych Od Drogi, gdzie, dbając o rowerzystów i pługi śnieżne, z fascynacją godną czytelnika (autora?!) tandetnych zagadek kryminalnych, poszukiwała zwłok nieuważnych pieszych. Pani Bakałarz jednak nie tupnęła nóżką, a blond Szlachcianka, z zadartym noskiem i burzą loków, robiła w jej domku co chciała. Na nic płacze bliższej i dalszej rodziny: głowo naszego domu, ratuj! wybuduj drugie wejście, utnij Wielką Górę, bo widok zasłania! postaw tamę, bo wanna przelała i mamy mokre kapcie! zasyp dziury, bo koła z powozów odpadają! A ona wolała palić fajkę pokoju z Radą Starszych, bawić się z przedszkolakami i znajdować Nabywców Kurników. Może i słusznie, ale o kaloszach i paru innych zapomniała….

Pani Śliczna bardzo lubiła siebie, co samo w sobie nie jest złe, dopóty, dopóki w lustrzanym odbiciu widać coś jeszcze. W czasie Igrzysk porwała tubę i zaśpiewała pieśń miłości, obrażając się potem na tych, którzy nie mieli słuchu i wypominając, że to jej prywatna sprawa i każdy mógł spróbować. Jeśli tego nie zrobił, to tylko dlatego, że jest tchórzem, a ona nie. Okrutnie nie lubiła, gdy ktoś mówił o jej ciut krzywo zawiązanej chusteczce, bo przecież na świecie jest tyle zła, a chusteczka i tak piękna i nieważna w obliczu wieczności. Mówiła, że wszystkich nauczy pięknie śpiewać, że idąc za nią, można zgubić troski wszelakie, bo ona je godnie zdepcze lakierowaną ciżemką, jak to czyniła już wcześniej, wbrew Pani Bakałarz. Kiedy mogła deptać, pod jej stópką lądowały wyłącznie rzeczy piękne, które dobrze wyglądały na zdjęciach. Ale kiedy złamała obcasik, ujrzała dopiero, ile jest jeszcze do zrobienia i zgniecenia. W szkole była prymusem, podnosiła więc ciągle napiętą rączkę i krzyczała: ja! ja! umiem wszystko, nauczyłam się! nie to, co oni! Z dumą wciąż nosiła plakietkę z napisem Wzorowy Uczeń, zapominając, że dostała ją za pracę w grupie.

Pan Sterowany nie miał ambicji do rządzenia w pałacu, wolał czworaki. Tam mógł cichutko drzemać z otwartymi oczami, albo spacerować ze złotą miotełką, udając, że jest bardzo zajęty. Pasował do wszystkich pałacowych, był nawet wice szefem Wodnych Duchów. Duchy nie robiły nic, poza zasiadaniem raz w roku za zielonym stołem i chwaleniem się, ile mogą, a on dzielnie im przewodniczył, choć nigdy nie powiedział nic poza ‘dzień dobry” i „do widzenia”.

Dawno, dawno temu, przez ten kraj płynęło mleko, ponoć i miód. Wiatraki stały drewniane, spichlerze były pełne, ludzie jeździli na nartach, śpiewali w chórach, robili sobie zdjęcia i nikt nie straszył za to sądem. Razem budowali swój świat, bez oklasków, orderów, ale też bez pomawiania, zniechęcania i kopania dołków. Prywatnie pewnie tak robili, ale kopiąc wspólną dziurę, stawali z łopatami wszyscy, co najwyżej ciut dalej od sąsiada, któremu wczoraj podbili oko. Zostały po nich rzeczy wielkie, piękne. Dziś, po stu i więcej latach, chylą się ku upadkowi, bo ludzie chcą zapomnieć o Złych Obcych, którzy mieli czelność żyć tu przed nimi. Zapominają, że Inni Obcy zniszczyli to, co kiedyś sami zbudowali w Raju Utraconym, tak samo zacierają wszelkie ślady, nie zostawiając nic w zamian. Że w tym samym miejscu, ci sami homo sapiens recens, potrafią budować i burzyć, kochać i nienawidzić, być razem i budować mury, wspólnie biesiadować i wrzucać sobie truciznę do jadła. Że to, jak wygląda dom, zależy od odkurzacza, myjki do okien, żelazka, miotły, ściereczki do kurzu, gwoździ, farb i paru innych. Że to, jak się w nim mieszka, zależy od wszystkich mieszkańców, a nie tylko od Wybieralnych, którzy i tak są po kilku miesiącach mało warci, bo taka jest ludzka natura.

Co dziś zostaje? Las, w którym żadne drzewo nie szumi o najmojszej racji, pola, na których w zgodzie tańczy zboże, ptaki, które wędrują w kluczach z miejscem dla najsilniejszych i najsłabszych. Gdzie wspólnie świętuje się obfite plony i tak samo wstaje po klęsce żywiołowej. Gdzie żadna istota nie wywyższa się nad inne, świadomie, czy też mniej, wiedząc, że samo nie przetrwa. I nadzieja, że ludzie kiedyś znów się tego nauczą.

niedziela, 7 października 2018

Dotyk

"Ile razy jesteśmy nad morzem, zawsze się tracisz" - powiedziało moje Małe, które wcale nie urosło, a jakimś dziwnym trafem stało się dorosłe. Prawdę rzekło...
Już kiedyś Ci o tym opowiadałam, morze to dotyk bezkresu, absolutu, jedyny chyba bez podtekstów, przeinaczeń, acz fizyczny przecież świat. Tym razem Morze Północne było ciepłe, nie jak Adriatyk z Bibione, który przypomina Balaton. Ciepłe tak, jak zimne morza potrafią.
Morze, w którym pływałam po raz pierwszy, w którym Większe Małe   i Małe Mniejsze moczyło dupki, kręcone przez Większe i Mniejsze Duże.
Dotykam przestrzeni, zanurzam się w niej, czuję słoność, której nigdzie indziej nie toleruję. Jestem całością, czuciem, częścią czegoś dużo większego ode mnie, a jednocześnie całą mną.
Jest ciepłe, czułe, otula całego mojego człowieka. To całe nic, które za chwilę zniknie w nicości.
Ciepły piasek, gorące kamyki nad brzegiem, przez które przenosimy Maleństwa, kocyk, na którym siedzą, tuż za granicą  obumarłych muszli i maleńkich krabów.
Lekce sobie ważę zatłoczone parkingi na krawędzi plaży, wycieczkowy statek, który brnie na wielkich kołach po plaży przy odpływie. Na kolanach mam Większe Małe i obie mamy w nosie nawoływania, żeby spadać z miejsca lądowania następnego, powiedzmy pływaka.
Świat mojego morza, które od zawsze jest moim doładowaniem akumulatorów na codzienność, moim wyobrażeniem nieśmiertelności. Kiedyś w tym zaginę, w tym moim wyobrażeniu absolutu. Ale dzisiaj, w moim poczuciu bycia potem, chcę, żebyś wiedziała, że jesteś każdym sensem mojego życia, moim jedynym sukcesem, jedynym kimś, komu mogłam dać siebie, który jest spełnieniem moich marzeń.


sobota, 6 października 2018

zniknę



Mój maleńki, wielki świat... Kim tu jestem? Coś znaczę?

Jestem cieniem, nierealnym bytem wędrującym w czasie. Przeszłym, teraźniejszym, przyszłym. drżeniem ust, śladem myśli przebrzmiałych, stopą odbitą w wysokiej trawie, szelestem starych lip. Smugą światła ze wszystkich piekarni w sadach.
Przywołuję do życia to, co zdawało się już zniknąć bezpowrotnie, pozbawione przynależności, żyjące we wspomnieniach, strachu, pogardzie. W dniach przeszłych i tych, które dopiero nadejdą. Żyję całym moim jestestwem i przyszłą nierealnością.
Mój maleńki, wielki świat, realny i rozmyty przeszłymi wiekami. Pielgrzymem jestem, Człekiem Wiecznym Tułaczem. Grają muu kobzy i dudy, skrzypce i stare pianino. Człowiek szczęśliwy bytem, nie posiadaniem. Daj Boże, że na Wiecznym kamieniu Zapomnienia ktoś napisze: to był dobry człowiek...
Mój maleńki, wielki świat, objawiony by pojąć, czym jest życie. Emocjami i uczuciem, pokorą i dumą we wzniesieniu czoła, bez pogardy i obojętności.
Jestem człowiekiem, z całym bagażem doświadczeń, przynależnych gatunkowi. Konkretem u ulotnością, jawą i snem, sensem i jego całkowitym brakiem. Przestrzenią i jej ciasnotą. I dymem z komina, bo to podstawa najtrwalszej budowli.



Kiedyś zniknę. Ja i mój czas. Moje emocje, myśli i sny. Łzy szczęśliwe i te, którymi płynie ból. Zniknie każdy kawałeczek mojego człowieka.
Zniknę, jak tylu przede mną i tylu po mnie, jak każdy, nawet Najważniejszy. Nie zostanie po mnie nawet najlichszy cień. Żaden z dni pełnych radości i nadziei. Śmiechu, płaczu, żalu i spełnienia. Zniknie myśl, wrażenie, ułuda.
Nieczytelne staną się stare bilety, kilka listów, jakieś zdjęcia, kilka notatek. Czerwona okarynka, która zimą udaje słowika, wyląduje na śmietniku. Nieistotne staną się Rzeczy ważne, przepadną klucze do ich rozumienia. Nicość pochłonie magiczny Dom, dotyk, czułość i ciepło. Zostanie kamyk z Ajaccio i stare jabłonie, już niezrozumiałe, zwyczajne, pozbawione duszy.
Zanim stanie się nieuniknione, tęsknię, czuję, myślę. jestem pełna nadziei i wagi "szerokiej gamy czynów ogromnych", które trzeba popełnić, żeby BYĆ. Kocham i jestem kochana, dotykam i czuję dotyk. W lekkości zrozumiałego już życia, z ciężarem codzienności i doświadczeń. Z malutkim, żwawo bijącym sercem...

poniedziałek, 24 września 2018

ni dziada, ni baby, czyli konkurs literacki ;)


Dawno, niedawno temu, pewna miastowa Baba wymyśliła, że wyniesie się na wieś, gdzie kury gdaczą, woda czysta, trawa zielona. Ponieważ zwykle najpierw działała, a potem myślała, kupiła chałupkę na kurzej łapce i tyle ją widzieli.



Zniknęła z kurzu asfaltu, tramwajów, miejskich autobusów, świata sygnalizacji świetlnej, przejazdów kolejowych, przed którymi, czekając w aucie, czytała książki, wielkich sklepów, tak wielkich, że zmieściłyby się w 3/4 miejsca, które wybrała na resztę swoich lat, ile by jej Wielki nie dał.
Zamieszkała. Oswoiła obcość, inność, widok z wszystkich, drewnianych okien, kąty, pełne wszelakiego bałaganu po poprzednikach, zaczęła grzebać w przeszłości głębokiej, zamierzchłej, ciemnej. W kąty wcisnęła swój bałagan, swoje zabawki, swoje ja. Polubiła przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, jakakolwiek była jej pisana. Zaprzyjaźniła się z wiatrem, wiejącym ze szpar, kotami, których nigdy nie miała (one nie miały tego personelu pomocniczego i nauczyły ją, jak to jest być ignorowanym?), piecem, który wiecznie woła o opał i wieje zimnem, siekierą, piłą i wspomaganiem akustycznym (o, żesz ....), które dawały jej siłę do zdobycia ciepła.
W wielkim, zarośniętym sadzie, znalazła owoce, których smak pamiętała z dzieciństwa, rumiane, słodkie, lepkie od soku. Jadła, pakowała do obory, stajni, chlewika, żeby starczyło na czas zimny, paskudny, wietrzny i mroźny. Do słoików, z odrobiną cukru, do zamrażarki (sic!) na zimę. Wtedy grzała je na kozie, zdobytej na złomowisku i pieszczotliwie odnowionej, podjadała te ciepło-soczki z radością, której nie pamiętała od dzieciństwa.
Los chciał, że została w tym świecie sama. Sama? Czyżby? :)
Zabrał jedno, dał milion innego. Los tak ma, a Baba o tym wiedziała i nie zamierzała się z nim kłócić. Bo i po co? Lepiej mieć tę wadę wzroku, która pozwala widzieć tylko dobro w zmianach, na które nie ma się wpływu. Baba była pełna wad, wzroku również, więc ziewnęła przeciągle, dwa razy kichnęła i poszła dalej.
Została z życiem, którego istnienia nawet nie podejrzewała. Z ludźmi, którzy nie istnieliby w wirze aglomeracji. Ona też nie miała tam już racji bytu, ale tego dowiedziała się dopiero z perspektywy kurzych łapek. Siedziała na progu swojej chatki, majtała nóżkami i chłonęła ten pagórkowato-leśny świat każdym milimetrem skóry, każdą końcóweczką nerwów. Otulał ją pluszem, miękkością, grzał słońcem i wieczorną feerią barw, gdy szło spać. Oj, szczęśliwa była Baba, jak nigdy dotąd. Miała swoje cztery wielkie kąty, kawałek nieba, a nocą, na podwórku, prywatne planetarium. Dla Baby nigdy nie było ważne mieć, wolała być. Ale tu, w wiosce w kotlinie, zagubionej wśród pól, po raz pierwszy w życiu poczuła, że przynależy, jakby się odnalazła po wielu latach. Cztery kąty dopełniły tylko błogostan, w który wpadła Baba, kiedy okazało się, że jak kot, przywiązuje się jednak do miejsc, niekoniecznie do ludzi. Zapuściła korzenie, czerpała siłę milionów istnień, które były tu przed nią i będą po niej. Każdego dnia spadały z niej betonowe łuski, bez których nikt nie przeżyje w mieście. W ich miejsce pojawiał się mech, skrzypy i paprocie. Czekając, aż zakwitną, nocami szukała świetlików, których miliony wzlatywały z niekoszonej trawy pod starym orzechem.
Żyła całą sobą, płakała, śmiała się, poznawała, dostawała i dawała, sama nie wiedziała, czego było więcej. Nigdzie indziej nie dostałaby Jędzy, która poszła do jeszcze większej Wiedźmy i dowiedziały się obie, że jeszcze dawniej temu były siostrami. Z Jędzą życie nabrało nowych barw. Nie mogło być inaczej z kimś, kto włazi po schodach swojego Kurnika, z wielką kupą prania, którą niedbale wiesza na poręczy i wdycha z niewiarą, jak mógł tyle lat żyć z praniem bez tego drewnianego elementu, niesłusznie przypisanego wyłącznie schodom. Kto przyjeżdża do Baby w środku nocy, krzywym kijem puka w okno tak, że wydziobuje dziurkę w szybie, porywa zapiżamioną, w szlafroku i kapciach i uwozi na festyn w sąsiedniej wsi. Żadna z nich nie znała pojęcia nudy, ale nawet gdyby miały tę klepkę, nuda umarłaby przy nich śmiercią nagłą, gwałtowną i tragiczną. Baba z Jędzą wędrowały po wsiach i polach, kawałek swojego świata wywiozły nawet do stolicy, do Krakowa pojechały na kawę, a do Kudowy zobaczyć basen od zewnątrz. We wsi słychać było ich śmiech, dobiegający z chatki na kurzej łapce i z kurnika, a wiejskie dzieci powiedziały kiedyś Jędzy, że gdy przestanie się śmiać, to świat na pewno się skończy.
Baba wiedziała, umiała i rozumiała coraz więcej. Szybko dotarło do niej, że czas nie jest tylko popychaczem wskazówek zegara, a każdy dzień to malutkie życie, od przebudzenia z nicości, do zaśnięcia w nicość. Że rytm mierzyć można nie sekundami i godzinami, a porami roku, od orki, przez siew, omłoty, aż do dożynek.
Jeszcze później pojęła, że jej życie nigdy nie było tak fascynujące, jak w ustach tubylców. Poczuła się spełniona, szczęśliwa, pełna człowieczeństwa wszelakiego.

Włazi na drabinę z tysiącem szczebli, opartą o siedemdziesięcioletnią czereśnię, podjada po drodze lepkie, wielkie, czarne kulki, na szczycie, stojąc na palcach, mizia chmury po brzuszku. Jak znajdzie drugą drabinę, spojrzy na chmury od góry. I, jak zwykle, dopiero na samej górze pomyśli, jak teraz zleźć na dół…. A może tam kiedyś zostanie?




Czasem chce być, jak inni, zrobić coś, co oni robią, tak zwyczajnie, normalnie. Tyle, że wychodzi jej to mniej więcej tak, jak temu blacharzowi, któremu przywieziono rozbite auto na lawecie i jakby nie klepał, ciągle wychodził mu przystanek autobusowy. Wszyscy chodzą na grzyby, Baba też poszła. Kosz miała przepiękny, a w nim chusteczki, okulary, aparat, woreczki na nasiona wszelakie, małe pudełeczko z przykrywką, sekator i zapasowe baterie. Jędza, stojąca obok, zajrzała do kosza i stwierdziła: noża zapomniałaś. Baba wróciła po drabince do chałupki, złapała pierwszy z brzegu, taki 40-centymetrowy i po zjeżdżalni śmignęła w dół. Z lasu Jędza wróciła z grzybami, a baba z kolekcją krzywych patyczków, wielkich muszli obecnie bezdomnych ślimaków, kawałkiem brzozowej kory, na której na pewno napisze sonet, 56 zdjęciami grzybków halucynogenków, pięknych okrutnie i czaszką krowy. Ktoś jej powiedział, że w lesie są siniaki, więc nabiła sobie ze trzy. Na szczycie koszykowej piramidy leżał za to mały kozak. Taki sam, jak Baba.


Z jednej z leśnych wypraw, przyniosła w koszyku Ptaka. Był ranny, lekko nieobecny, patrzył na nią przenikliwie, ale kiedy wyciągnęła do niego ręce, ufnie podał jej skrzydła. Przed wejściem do chatki wybudował sobie pas startowy, a ona pomyślała, że skończy, odleci i zostaną tylko wspomnienia. Ptak jednak wzbił się do lotu, zatoczył koło nad okolicą, zawrócił, a pas startowy zmienił się w lądowisko. Już nie chciał odlatywać, zapragnął wracać, a Baba dała mu klucz do wielkiej kłódki, którą przykuwała kurzą łapkę, żeby jej potem nie szukać. Wymościł piękne gniazdo wewnątrz chatki i ostrożnie wniósł do niego Babę. I się zagnieździli, bo Baba tego też się już nauczyła.





Teraz była całkiem udomowioną Babą – pakowała słońce w słoiki, piekła przypalone ciasta, robiła kompoty i ciapę ze śliwek w rozpuszczonej czekoladzie. Ptak o świcie wylatywał do pracy, a ona czekała, lepiąc pierogi. Tak po swojemu, z chlebowej mąki, którą wysypywała na wielką stolnicę, w środku sterczącej kupki robiła dołek i zawsze przypominały się jej wtedy „Bliskie spotkania 3 stopnia”. Na stolnicy wielki wulkan, a Baba zagląda w szparę w drzwiach, czy nie ma podejrzanych efektów świetlnych… Gniecie go i gniecie , przerabia na wielką dżdżownicę i z uśmieszkiem tnie robala na plastry. Potem każdy plaster rozciąga palcami w plasterek, pakuje do środka pychotki i skleja z falbanką. Niby nic takiego, ale mąka była razowa i Ptak dostaje na talerz pierożki w kolorze porannej kawy.
Czasem opuszcza tej raj, koty, i psy, i Ptaka. Zabiera czerwoną walizeczkę na kółkach, wychodzi z domu i zaczyna się kurczyć, zmniejszać, marszczyć, w jej oczach widać strach i wielką odwagę. Jedzie malutkim autkiem, szybko, szybciutko, między polami, pagórkami, do świata wielkich kominów i tłumów na każdym kroku. Całkiem malutka wsiada w samolot i na dwie godziny zostaje latawicą. Znów patrzy na chmury od góry, ale jakoś mniej pewnie, bo drabina mocno opiera się o ziemię, dając Babie poczucie panowania nad sytuacją, a samolotu nawet nie może prowadzić. Ląduje w kraju Na Opak i natychmiast czuje się u siebie. Bo Baba też jest trochę na opak. Pędzi autkiem wszystkimi pasami wielkiej drogi i się dziwuje, że w tym miejscu na planecie, w autach siedzą sami pasażerowie. Tak trafia do Wylęgarni, w której mieszkają Pisklaki. Dwa duże, w tym jeden trochę mniej i dwa całkiem malutkie, w tym jeden trochę bardziej. Siedzi Baba na podłodze, czerwona walizeczka leży smętnie w kącie, czeka na wypatroszenie przez cztery małe skrzydełka. A te chwilowo kleją się – dość dosłownie, bo umazane słodyczą – do całej Baby. Mięknie, wypełnia się czułością, miłością, wrażliwością i jakimś współczuciem dla dwóch małych istotek. Patrzy na Mniejsze Duże i się dziwuje, że przecież nie aż tak wyrosło, a dorosłe jest. Najdziwniejszy wyraz, jaki znała do tej pory, to wyraz jej twarzy w porannym odbiciu w lustrze, teraz poznała kolejny: Dziaba.
Tak mówi Większe Małe, a Mniejsze tylko popiskuje, bo jeszcze nie umie mówić w ich języku i czasem się denerwuje, że to Ono się musi go uczyć, a Jego mowy to już nikt.
Oj, pocieszna ta Wylęgarnia. Jaśniutka, trochę drewniana i Baba mniej tęskni za kurzymi łapkami. Ma duże okienka (Wylęgarnia, nie Baba), trochę stromych schodków na grzędę, gdzie śpią wszystkie Pisklaki i białą kuchenkę, gdzie Baba z Mniejszym Dużym znów lepi pierogi, a Większe Małe pomaga rozsypywać mąkę. Po całej kuchni. W przeciągu. Potem Baba robi dżdżownicę, a Większe Małe piszczy z uciechy, z foremkami do piasku w łapkach i wygniata delfiny, gwiazdki, muszelki i strusie. Mniejsze Małe też piszczy, bo w ogródku jest basen i chce robić śłim, a samo nie umie. Baba-Dziaba-With Crazy Hair to rozumie, bo sama też piszczy, najczęściej bramką na lotnisku, bo wiecznie zapomina zdjęć całą zbroję i wtedy inni idą już w świat, a Baba do przodu-pisk-do tyłu-pisk-proszę zdjęć kolczugę-do przodu-pisk…. Większe Duże dokonało kiedyś podziału Dziab i wyszło mu, że Baba, w porównaniu z Drugą, która piszczy nieustannie, zaliczana jest jednak do niepiszczących, bo bramka się nie liczy.
W wolne dni Większe Duże pakuje Pisklaki i Babę do auta i pędzą Szukać Przygód. W Kraju Na Opak znajdują je na każdym kroku. Łąka zamknięta na noc wielką, czerwoną kłódką, krowy w rzece, a las szlabanem bez płotu. Rzeka na jezdni, a most tuż obok, niby jest, ale wyobcowany jakiś i auta pędzą przez wodę. 

 Drewniany płotek w poprzek wąskiej, leśnej ścieżki, przez który Większe Duże przeskoczyło, Mniejsze Duże przelazło dołem, Większe Małe pośrodku, Mniejsze Małe zostało przeniesione, a Baba wisi jedną nogą i ze śmiechu nie może już nic zrobić.

Obraz może zawierać: co najmniej jedna osoba, ludzie stoją, drzewo, buty, na zewnątrz i przyroda

 Pisklaki robią zdjęcia wiszącej Babie, a jak wreszcie zlezie z płotu, idą dalej. W tobołku na kijku niesie Baba kawałki kredy, którą rysuje pająki na płotach, a Większe Małe łapie się za główkę i krzyczy, kamyki, które Większe Małe, na wyścigi z Mniejszym Dużym wrzucają do rzeki, magiczne ciasteczka na stłuczone kolanka, zawartość koszyka na grzyby, bez czaszki i kozaka i aparat. Bo bez niego nigdzie się nie rusza. Na koniec pakują Babę do morza i już może wracać do chatki. Znów leci, a w głowie i w sercu mętlik, bo chciałaby umieć być równocześnie Tam i Tu, a na pewno nie w samolocie.
Małym, czerwonym autkiem wraca do chatki, przejeżdża przez lądowisko, staje pod wiatką, a Ptak wyciąga do niej skrzydła i czule patrzy na paskudę, jak to tylko On potrafi.
Wtulona w Ptaka Baba chodzi z kąta w kąt i sprawdza, czy brak wszystkich czterech płotów jest ciągle na miejscu. Jest, a do tego huśtawka w drzwiach stodoły, którą zrobił dla niej Ptak, bo Baba uwielbia się huśtać, a On o tym wie. W czerwonej kuchni robią kakao, Baba dzwoni dzwonkami, udającymi firankę, Ptak odkręca Butlę i puszczają bańki, za którymi biegają psy i nawet jeden kot. Drugi nie biega, bo uważa, że pośpiech poniża, a Baba zawsze bierze z niego przykład i też nie biega.
Każdy dzień z Ptakiem jest pełen słońca, dojrzewają jabłka i kiwi, siedzą wieczorami przed domem, jedzą i podziwiają nietoperze. Baba posiała mak i inne łąkowe kwiaty, zbudowała melinę dla owadów, przyciągnęła ich mnóstwo. 


Brak automatycznego tekstu alternatywnego.



One przyciągnęły nietoperze, które Baba lubi wyjątkowo. Sama mogłaby być nietoperzem, bo na tym świecie wszystko, co lata, posuwa się do przodu, a nietoperz jakby nie do końca. A Baba też wygląda trochę tak, jakby latała tyłem.
Wieczorem, pod kołderkę, od strony Baby i z daleka od szponów Ptaka, wchodzi Pomysł Na Psa. 

Obraz może zawierać: co najmniej jedna osoba, ludzie siedzą i na zewnątrz



Biorąc pod uwagę, że przez pewien czas spał tak jeż, Pomysł jest zdecydowanie bardziej puszysty, Babie grzeje stópki i sytuacja wydaje się całkiem zwyczajna. Ale tylko wydaje się…. Ów zwierz wygląda bowiem na malutkiego pieska, ale ci, którzy je znają, wiedzą, że to tylko pozory. Bo Pomysł Na Psa nie umie się zdecydować, kim w istocie jest i w efekcie jest wszystkim, co mu do malutkiej główki przyjdzie. Najczęściej jest kotem, wskakującym przez okno, nawet przez lufcik, albo leżącym, wśród innych kotów, na długiej belce nad piecem kuchennym. Różnica polega na tym, że koty w tym miejscu mówią przeciągłe miauuuuu, a Pomysł udaje, że szczeka. Podejrzewany jest też o bycie dzikim kotem, z tych, co to zdobycz ciągną na drzewo, jakimś gepardem bez mała. Tyle, że niskopiennym, bo łupy wlecze pod łóżko Baby. Opakowanie po serku wiejskim z jagodami, którego nikt nie kupił, kawał węgla (???!!!), który dziwi Babę, bo jeszcze opału nie kupowała i teraz myśli: inwestować, czy wysłać Pomysł do odkrytej przez niego kopalni??? Pół, ale takie ciachnięte nożem (?!), rolki papieru toaletowego, laleczka Mniejszego Małego, łyżeczka do herbaty, bez monogramu. Kilka ton orzechów, w tym dwa malowane na złoto i łupek po orzechach. Pół grzanki i jedną suchą bułkę, plaster wyschniętej marchewki i świeży liść kapusty. Baba do łóżka wchodzi po schodach, a Pomysł wlecze pod nie wielki kij. I to Baba rozumie, sama znosi z lasu drewniane dziwadła, które wiesza potem na ścianie i się delektuje świeżo posiadłym poczuciem ekologicznego artyzmu. Ptak buczy pod nosem, że po cholerę to-to żyje, bo nie dość, że nie ma szyi, to kamienie na dywan znosi i pazury na szponach się tępią. Latem Pomysł odkrył skrzynkę balkonową, w której rosły pelargonie i werbeny , posadził się tuż obok i opalał w zachwycie. Do kwiatów przylatywały kolorowe motyle, a w okolice Pomysłu złośliwa osa, Pomysł spuchł i skończyło się opalanie. Znów został bezpiecznym chyba-kotem, na podusi nad drapakiem, bo bycie roślinką niesie niewyobrażalne zagrożenia.
Taka jest Chatka Baby i Ptaka, z zegarem, który ma wprawdzie wszystkie wskazówki, ale wszystkie cyfry leżą na podłodze, a na tarczy napisane jest: Wszystko Jedno, bo szczęśliwi czasu nie liczą. 





Z Pomysłami Na Psa, Na Stolarnię, Studio Fotograficzne, Suszarnię Orzechów, Kino W Stodole, Miejsca Noclegowe, Warsztaty Wielorakie, bo czego, jak czego, ale pomysłów, to się w tych czterech brakach płotów mieści mnóstwo.
I nawet nie trzeba ich do końca realizować, bo obydwoje wiedzą, że króliczka lepiej jest gonić, niż złapać. Bo tylko wtedy człowiek jest naprawdę, mając zawsze coś przed sobą, a w sercu nadzieję.
A Baba? Żyje nadal, siedzi w kącie mapy, z aparatem w ręku, słucha, czuje, widzi, uwiecznia chwile, które to głupie pudło potrafi uchwycić, bo nijak się nie mają do tego, co by chciała zobaczyć.
Szczęśliwy człowiek na za.… perypetiach* wielkiego świata.
I, nienawidząc gnomów, które czuwają, będzie tak żyć długo i szczęśliwie, bo już potrafi sobie to nawet narysować.


*copyright człek, który rzekł: mieszkam na perypetiach Częstochowy



wtorek, 4 października 2016

Azaliż wżdy płynieli ta woda przez rzekę?

Znaszli ten kraj, 
gdzie gaj sykomorowy, 
gęsim piórem wieszcza, 
szukanymi słowy, 
wielkość swą osławia?
mami nasze głowy?

Lud tam wielce uczony,
mądrością wyróżniony,
co lewą stroną drogi 
pędzi jak szalony
we wszystkie świata strony.

Potęga to światowa,
jest tu i królowa, 
rośli w siłę przez lata
nawet na końcu świata.

Lecz nagle....osiwieli,
bo z mostem się majtnęli.


czwartek, 12 maja 2016

Akwarelka

Zdejmuję okulary i ludzie tracą twarze. Zostają tylko jasne plamy nad tułowiem, pod małą plamką w kolorze blond, siwym, czarnym. Zdejmuję okulary i wyraźne zostaje kilkanaście centymetrów wokół mnie. Reszta coraz bardziej rozmyta, kontury coraz mniej ostre, aż do całkowitego zaniku szczegółów mniejszych niż pół metra. Świat kolorowych plam o rozmytych brzegach, wiotkich, zwiewnych, nierealnych.
Moja strefa intymna, bezpieczna, jest tak blisko mnie, że prawie nie istnieje, tak, jak wyraźny świat bez okularów. Mój świat, razem ze mną, zajmuje raptem 120cm2. I muszę tu zmieścić wszystko - człowieka, emocje, myśli, moje pióro listy i rysunki Kasi; mnóstwo książek, Stinga, aparat fotograficzny i mój własny grajmax [gra-imax??]. I pierwszą pracę plastyczną Tuń Tunia - pomiętą, dziurawą, pomazaną długopisem, cudownie kubistyczną fiszkę. Do tego koty, przestrzeń wokół wsi, kupę zdjęć, moje malutkie autko, którego zło nie dogoni. I zupę mleczną.
Rozumiesz? Nie jestem niekoleżeńska, po prostu ciasno żyję. Ale lubię obcisłe 😊
Bądź obok, mów, czasem fałszywie zaśpiewaj, tylko nie dotykaj, bo to zaburza cały ten mój malutki bałagan. Nie dotykaj, bo nie wiem, kim jesteś...




piątek, 15 stycznia 2016

Az tyle???? :)

ponad 40 tysięcy wejść... moi czytacze, przecież ja do tylu nie umiem liczyć ;) uśmiechy na każdy piękny, jedyny dzień :)

Mój świat


mój świat. malutki, bezkresny. droga do nikąd, drobiazg w trawie, świt i zmierzch. noc na polach, 4 pory roku w lesie. chmury, słońca, zmierzchy. mój prawdziwy świat. ten bez przepychanek, bez stresu, piękny, jedyny, prawdziwy. mówiłam ci już, że jestem bardziej stąd, niż ci, którzy mieszkają tu od zawsze? pewnie tak.... w przeciwieństwie do nich, miałam wybór. to jest mój świat, moje miejsce na ziemi, moje jestestwo ryknęło nagle i niespodzianie. geny, których nie wydłubiesz :). chcę tu być, trwac, żyć. obojętnie kim dla kogo jestem. dla mnie samej, dla mojego ja. dla tego miejsca w moim własnym życiu, tym króciutkim, malutkim. byłżeby to mój swiat? ten właściwy? jedyny? tak. jak najbardziej tak. tu słyszę ten tętent, widzę kawalkadę, idąca na wiedeń; tu jestem e.e.cummings, albo jakoś tak :)
nie dam się wywieźć na taczkach, które obiecano mi po wyborach. jestem sołtysem, zrobię wszystko, żebyś zrozumiał, czym jest to miejsce. i szlag z funkcją :)











Dziurka do guzików




Czy w takim świecie można być małostkowym, można się nudzić, nie mieć co robić, narzekać na wszystko i czekać na mannę z nieba, dłubiąc zapałką w zębach? W miejscu, które powstało, przed najazdami mongolskimi, wtedy, kiedy grecka Mistra, która niedługo potem stała się centrum intelektualnym i kulturalnym Bizancjum? Wieś jest równolatką katedry w Reims, rynku w Krakowie, zbudowano ją przed narodzinami Marco Polo, o jego podróży nie wspominając. I wiekopomny wynalazek tamtych czasów - w XIII wieku wynaleziono dziurkę do guzików :) Tu ciągle słychać oddalający się  tętent koni, świst strzał, nawoływania. Wioska leży w kotlinie, nawet z bliska jest mało widoczna, tak nasi przodkowie schowali się przed wrogiem, niebezpieczeństwem. Wierz mi, tu nie ma nudy, trzeba się tylko przyjrzeć, posłuchać :)
Nie umiem się nudzić, nigdy nie umiałam, nie mam tej klepki. Pamietasz, kiedyś opowiadałam ci, że chłonę doznania całą powierzchnią skóry, każdym oddechem, na sznureczek życia nanizając ciągle nowe skalpy - wzruszenie, zachwyt, czułość, mądrość, dobro. O złym zapominam, nie jest warte uwagi, sznureczek jest za krótki, a jeszcze ciągle tyle na nim miejsca na to, co warto chronić. Dziękuję ci za całe dobro, które mi dajesz :)

środa, 6 stycznia 2016

pamięć, tożsamość i róża z kroplami łez


Kiedyś odejdę, każdy z nas zniknie w niebycie. Będę jednak istnieć do chwili, w której ktoś nie uruchomi koparki/spycharki/niszczarki, żeby zdemolować miejsce, w którym zamieszkam. Bo wiesz, jak jest płasko, bez przeszkód na drodze, to się łatwiej kosi...A pokoszone musi być, nie ma nic ważniejszego. Uwierzysz, że można to zniszczyć? 
A w świecie bliskim i dalekim można i tak, jak na zdjęciach, Zachwyciły mnie ławeczki rozsiane po całej tej Anglii, którą widziałam. Rozczulił kącik na starym cmentarzu w Kudowie - pozbierano stare nagrobki bez grobów i ustawiono przy ogrodzeniu. Mam wrażenie, że zawsze są w tym popołudniowym słońcu. Przeczytaj, proszę, dwujęzyczną tablicę na jednym ze zdjęć. Nikt z nas nie ma wyboru - Bóg decyduje gdzie i kiedy się pojawiamy, chwilkę jesteśmy i skąd znikamy. Jakoś nie interesują Go przetasowania granic politycznych. A moja rodzina pochowana jest w Stryju. I myślę o tym jak Melania Hamilton - będę kłaść kwiaty na grobach Jankesów myśląc, że może jakaś dobra Jankeska położy kwiaty na grobie mojej rodziny. Bo przecież muszą być dobre Jankeski, prawda?